[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ อะไรอยู่ในมืองั้นเหรอ ”

โยฮันได้สติหลังจากรับพลังของตัวเงินตัวทองเข้ามา ครั้งนี้สิ่งที่เขาได้รับมีด้วยกัน 3 อย่างที่เด่นชัด หนึ่งคือหางขนาดใหญ่ที่สามารถยืดออกไปได้ไกลถึง 4 เมตร มันสามารถรวมเข้ากับหางจระเข้เกิดเป็นอาวุธสุดอันตรายที่สามารถโจมตีวงกว้างได้มากกว่าเดิม

สิ่งที่สองคือผิวหนัง เขาสามารถใช้ผิวหนังของตนเองป้องกันของมีคมได้ หากซอมบี้ระดับ 6 โจมตีเขาด้วยกรงเล็บ โอกาสจะรับการป้องกันนั้นเอาไว้ได้มากถึง 100 % สิ่งที่เขาได้รับมีเพียงแค่แรงกระแทกเท่านั้น แต่หากอีกฝ่ายโจมตีจุดเดิมซ้ำๆหนังของเขาจะค่อยๆถูกตัดเข้ามาถึงเนื้อด้านใน ดังนั้นการใช้กระดองปูจึงดีกว่าถ้าเขาจะอยู่ในสภาวะต่อสู้ แต่ในช่วงที่เขาไม่ได้สู้ การเปลี่ยนไปใช้ผิวหนังของตัวเงินตัวทองดีกว่าเพราะมันมีลักษณะไม่ต่างจากผิวหนังมนุษย์ทั่วไป

ส่วนอย่างสุดท้ายที่ทำให้เขาพอใจคือน้ำลายของตัวเงินตัวทอง ต่อให้มันจะไม่ใช่พิษที่สามารถฆ่าสังหารศัตรูได้หลังจากฉีดน้ำลายผ่านบาดแผลอีกฝ่าย น้ำลายของเขากลับสามารถย่อยสลายเนื้อหนังในบริเวณที่กัดศัตรูได้จนสร้างความรำคาญให้แก่มัน สิ่งนี้จึงเป็นหนึ่งในอาวุธทรงพลังหากใช้มันให้เป็น

สำหรับพลังงานสีแดง โยฮันรู้สึกว่ามันพัฒนาขึ้นเล็กน้อยน่าจะเพิ่มเวลาในการใช้เราว 15 - 20 นาที  หลังจากสำรวจร่างกายตัวเองเสร็จแล้วโยฮันจึงรอคำตอบจากแอลลี่ที่กำลังใช้มือเดาะก้อนหินทรงกลมปลดปล่อยแสงสีแดงออกมา

“ อ๋อ นี่เหรอ หนูไม่รู้เหมือนกัน ได้จากสมองของตัวเงินตัวทอง ดูเหมือนว่าซอมบี้ระดับ 6 จะสร้างมันได้ ”

“ ลองตรวจสอบมันดูหรือยัง ”

“ ลองแล้ว มันอุ่นๆเหมือนพลังงานสีส้มในร่างกายหนูเลย แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ใช้มันไม่ได้ แปะลงไปที่ดาบแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย ”

โยฮันรับก้อนหินทรงกลมสีแดงมาจากน้องสาว เมื่อพิจารณาแล้วมันให้ความรู้สึกเหมือนพลังงานภายในร่างกายของเขาที่ทำให้กรงเล็บร้อนจนตัดทุกอย่างได้ง่ายดายยิ่งขึ้น เพียงแต่ว่าเขาไม่สามารถใช้งานมันได้ แม้จะลองอมดูแล้วก็ตาม มันกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย โยฮันจึงไม่เข้าใจว่าสิ่งนี้ใช้ทำอะไรเขาจึงเก็บเอาไว้ก่อน อย่างน้อยการเก็บมันเอาไว้กับตัวเองอาจจะขัดขวางไม่ให้ซอมบี้ที่กินเข้าไปวิวัฒนาการ

“ เรียกมันว่าก้อนพลังก็แล้วกัน ”

“ แล้วเราจะไปไหนต่อ ตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว ”

โยฮันหันมองไปยังทิศทางที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน อีกไม่นานจะถึงคืนวันที่ 17 ซึ่งแผนการณ์ที่วางเอาไว้พวกเขาจะต้องจัดการทุกอย่างให้แล้วเสร็จก่อนวันที่ 20 เมื่อรู้ว่าตัวเองเริ่มช้าแล้ว โยฮันจึงพาน้องสาวมุ่งหน้าไปยังโรงเก็บน้ำมันที่อยู่ใกล้ๆ เนื่องจากมีการคาดการณ์จากพี่โอ๊ตว่าอาจมีระดับ 6 อาศัยอยู่ที่นั่น ด้วยการดีดตัวขึ้นไปบนฟ้าแล้วใช้วิธีร่อนไปเรื่อยๆ ทำให้โยฮันใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีก็พาแอลลี่มาถึงโรงงานเก็บน้ำมันได้ในที่สุด

“ โอโห หนูไม่อยากจะคิดเลยถ้าหากว่าถังพวกนั้นมีน้ำมันแล้วเกิดระเบิด ”

“ เราเลยต้องล่อมันออกไปก่อนไง ”

สองพี่น้องช่วยกันสอดส่องมองเข้าไปในโรงงานที่มีถังน้ำมันขนาดใหญ่ตั้งเรียงราย ภายในโรงงานมีใยแมงมุมสีขาวมากมายยึดติดระหว่างถังน้ำมันเข้าด้วยกันจนราวกับว่าที่นี่เป็นรังแมงมุมขนาดใหญ่ บนใยแมงมุมมีซอมบี้หลายตัวถูกมัดเอาไว้จนราวกับมัมมี่ ทันใดนั้นทั้งสองก็เห็นซอมบี้แมงมุมขนาดเท่ามนุษย์คลานออกมาจากตึกลากเอาซอมบี้ที่ถูกพันเอาไว้เข้าไปในรังของมัน จากภาพที่เห็นทำให้แอลลี่ขนลุกเป็นอย่างมาก เธอไม่คิดเลยว่าจะต้องมาสู้กับแมงมุมน่าขยะแขยงเหล่านี้

“ หนูว่านะ ระดับ 6 คงจะเป็นแมงมุมตัวใหญ่ ส่วนตัวเล็กๆน่าจะเป็นลูกของมัน ซอมบี้ที่ไม่ใช่แมงมุมคงจะเป็นอาหารแน่นอน ”

โยฮันพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องสาว โรงงานน้ำมันแห่งนี้คงถูกแมงมุมยึดไปแล้ว เพียงแต่ว่าเขายังมองไม่เห็นตัวใหญ่จึงปลดปล่อยเสียงความถี่สูงเข้าไปข้างใน ทันใดนั้นเขาก็พบเข้ากับซอมบี้ตัวใหญ่ มันกำลังขดตัวจนราวกับเป็นหนึ่งในถังน้ำมันขนาดยักษ์ หลังจากที่เขาเปลี่ยนดวงตาเพื่อมองดูอุณหภูมิยิ่งตกใจมาก เนื่องจากว่าแมงมุมภายในโรงงานมีมากมายหลายหมื่นจนอาจจะเป็นแสนตัว ไม่ว่าเขาจะมองไปมุมใดก็ตาม สิ่งที่มองเห็นเป็นจุดแสงสีฟ้าและสีส้มจากอุณหภูมิร่างกายที่ส่งออกมา

“ พี่คะ ทิศเหนือของโรงงานมีถนน 2 เลน เราล่อมันไปที่นั่นดีไหม ”

“ เอาตามนั้น ”

ปีกด้านหลังของโยฮันกางอ้าออก ก่อนที่เขาจะกระโจนไปอีกฝั่งของโรงงานน้ำมัน หลังจากวิ่งไปบนถนน 2 เลนใกล้กับโรงงาน ปีกด้านหลังของเขาก็เริ่มส่งเสียงดังดึงดูดความสนใจของซอมบี้ให้ตามไป เพียงแต่ว่าแมงมุมกลับหลบอยู่ในรังของมันเช่นเดิม มีเพียงแค่ซอมบี้ที่ถูกพันร่างเอาไว้ด้วยใยพยายามดิ้นเพื่อตอบสนองต่อเสียง โยฮันจึงเปลี่ยนไปใช้คลื่นเสียงของค้างคาว ก่อนที่ร่างของซอมบี้ทั้งหมดที่ถูกคลื่นเสียงกระแทกจะกรีดร้องออกมาพร้อมๆกัน

กรี๊ด!

เสียงกรีดร้องดังขึ้นเป็นครั้งที่ 2 ทันใดนั้นร่างสีขาวขนาดใหญ่ขดตัวนอนอยู่ด้านข้างถังน้ำมันสูง 30 เมตรก็เริ่มเคลื่อนไหว เมื่อมันลุกขึ้นยืนเผยให้เห็นความสูงราวกับตึก 10 ชั้นยืนตระหง่านท่ามกลางถังน้ำมันมากมาย หลังจากที่แมงมุมระดับ 6 มองไปยังต้นเสียงมันจึงกรีดร้องสั่งการให้ลูกๆของมันพุ่งเข้าไปโจมตีโยฮันในทันที

ร่างสีดำมากมายมีขนาดตัวตั้งแต่เท่าลูกหมาไปจนถึงเท่ารถเก๋งมุ่งหน้าไปยังทิศเหนือของโรงงานเก็บน้ำมัน ด้วยขาที่ยาวและใหญ่ทำให้ก้าวผ่านสิ่งกีดขวางได้ง่าย หลังจากที่มันออกไปนอกเขตโรงงานเตรียมเดินขึ้นไปบนถนน 2 เลนขนาดใหญ่ ร่างเล็กๆที่ยืนรอก็ได้กรีดร้องเต็มกำลังส่งผลให้ระดับ 2 ตายในทันที ระดับ 3 ที่ถูกคลื่นเสียงเข้าไปชักกระตุกไม่สามารถทำสิ่งใดได้ ระดับ 4 ยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหว ทันใดนั้นระดับ 3 ก็หัวระเบิดตามด้วยระดับ 4 ลงไปนอนดิ้นบนพื้นดินกลายเป็นฐานให้ซอมบี้ในแนวหลังก้าวผ่าน

โยฮันที่เห็นกองทัพแมงมุมกรู่กันมาเรื่อยๆราวกับไม่มีจุดสิ้นสุดเริ่มใช้พลังออกมา 2 อย่าง หนึ่งคือคลื่นเสียงระเบิดสมองของพวกมัน ส่วนอีกพลังคือแรงกดดัน เพื่อกระจายมันออกไปรอบๆไม่ให้รวมกลุ่มกันเยอะเกินไป

กรี๊ด!

เสียงกรีดร้องดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ฝูงซอมบี้แมงมุมสีดำบ้างถูกฆ่า บ้างวิ่งกระเจิงออกไปรอบๆจนทำให้รอบตัวของโยฮันเกิดพื้นที่วงกลมขนาดใหญ่ ซอมบี้ระดับ 6 ที่เห็นว่าศัตรูในครั้งนี้แข็งแกร่งมากเกินไป มันจึงพ่นใยออกจากปากมุ่งตรงเข้าหาโยฮันที่กำลังกรีดร้อง ส่งผลให้น่านฟ้าในจุดที่เขากำลังยืนมีใยสีขาวกางออกราวกับตาข่ายก่อนจะร่วงทับร่างของเขาพันทุกอย่างที่อยู่ใกล้ๆเป็นก้อนกลม

แมงมุมรวมไปถึงศพกลายเป็นหนึ่งเดียวกับโยฮันที่อยู่ภายในใย ทว่าเขากลับเป็นผู้ใช้ใยเช่นเดียวกัน ความเหนียวของใยจึงไม่ใช่ปัญหา เขาสามารถไต่ออกมาจากใยได้อย่างง่ายดายก่อนจะหันมองแมงมุมระดับ 6 แล้วกรีดร้องต่อไป

กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด!

“ คอจะแตกไหมละนั่น ” แอลลี่มองดูพี่ชายกรีดร้อง หากไม่มีซอมบี้เธอคงคิดว่าได้พี่สาวไม่ใช่พี่ชาย เธอกลับยังไม่กล้าเข้าไปใกล้เพราะยังไม่ได้รับสัญญาณจากพี่ของเธอจึงเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา หากแมงมุมระดับ 6 ไม่เดินออกจากโรงงานเธอคิดว่าการต่อสู้กับมันคงไม่เริ่ม

ในขณะที่พี่ของเธอกรีดร้องออกไปนับร้อยครั้ง เสียงของเขาก็หยุดลงกระทันหัน ทันใดนั้นร่างของแมงมุมยักษ์ก็เริ่มก้าวเท้าออกจากโรงงาน มุ่งหน้าไปทางเหนือเพื่อไล่ตามคนที่กรีดร้องไป แอลลี่จึงเตรียมตัวไล่ตามอีกฝ่าย หลังจากที่พี่เปลี่ยนจากการกรีดร้องไปใช้หางตวัดฟาดฟันซอมบี้แทน

“ บ้าจริง นึกว่าจะใช้ได้เรื่อยๆ ”

โยฮันลูบไปยังคอด้วยความรู้สึกแสบ เขานึกว่าตัวเองจะส่งคลื่นเสียงได้เรื่อยๆตามที่ตนพอใจ การปลดปล่อยคลื่นเสียงมีขีดจำกัดใช้บ่อยไม่ได้ เขาจึงต้องพิจารณาการใช้งานมันใหม่เพราะถ้าหากมีเหตุการณ์จวนตัวอาจจะไม่สามารถใช้งานมัน

ท่ามกลางร่างสีดำรอบๆที่พยายามวิ่งฝ่าการกวาดหางเข้ามาโจมตี โยฮันก็ได้หันมองร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาใกล้ๆด้วยขาสูงยาวราวกับใบมีด  เขาไม่รู้เลยว่ามันมีพลังใดเก็บซ่อนเอาไว้อีก แต่จากประสบการณ์ต่อสู้ที่ผ่านมา หากเขาเปิดฉากโจมตีก่อน โอกาสชนะมีสูงมาก

ทันทีที่ซอมบี้ก้าวขึ้นมาบนถนนโดยที่เขาเดินลงไปอีกฝั่ง โยฮันที่เห็นว่าระยะห่างของเขาและมันลดเหลือราว 30 เมตรจึงย่อตัวลงต่ำ พริบตาที่เขาเปิดใช้งานพลังสีฟ้าส่งไปยังขาแล้วดีดตัวออกไปนั้น ร่างของเขาก็ได้พุ่งเป็นเส้นตรงออกไปราวกับกระสุนมุ่งหน้าเข้าหาบริเวณใบหน้าของอีกฝ่าย ภายใต้การพุ่งแหวกอากาศจนแรงลมมากมายกระแทกหน้าโยฮันก็ได้เตะเท้าขวาออกไป ก่อนที่เท้าของเขาจะกระแทกลงไปกลางหน้าผากของมันอย่างจังจนทำให้เกิดเสียงดังราวกับมีค้อนทุบเหล็ก 

ร่างซอมบี้แมงมุมที่ถูกศัตรูร่างเล็กๆเตะกลางหน้าผากถึงขั้นเซถอยหลังพร้อมกับมีรอยแตกปรากฎกลางใบหน้าของมัน โยฮันที่เห็นว่าอีกฝ่ายเซถอยไม่ปล่อยโอกาสให้มันได้ตั้งหลัก เขาได้กระโจนไปบริเวณคอแล้วยิงใยออกจากมือยึดร่างของเขาไม่ให้ดีดออกไปด้านหลังจากนั้นจึงใช้เท้าขวาเตะลงไปยังคอของมันจนทำให้เกิดเสียงดังกระหึ่มออกไปไกล 

เปลือกบริเวณคอสีขาวที่ดูแข็งเป็นพิเศษหลังจากถูกเตะเข้าไปถึงขั้นแตกละเอียด โยฮันจึงเตะเท้าซ้ายออกไปอีก ทำให้เปลือกของมันที่แตกจากเท้าขวากระจุยกระจายออกไปรอบๆพร้อมกับมีเลือดไหลออกมา 

เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงเตะเท้าขวาสลับเท้าซ้ายไปเรื่อยๆ จนร่างของซอมบี้ทิ้งตัวลงนอนบนพื้นโดยที่มันไม่แม้แต่จะได้โต้ตอบ

ตึง!

เสียงร่างกระแทกพื้นปลุกแอลลี่ให้ตื่นจากอาการตกใจ เมื่อครู่เธอเตรียมตัวพุ่งเข้าไปช่วยพี่ชายหลังจากเห็นว่าอีกฝ่ายขึ้นไปบนร่างซอมบี้แมงมุมยักษ์ได้แล้ว ทว่าพี่ของเธอกลับไม่ได้เรียกหา เขาทำเพียงแค่เตะเท้าใส่ใบหน้าและเตะบริเวณคอของมันก่อนที่ซอมบี้จะทิ้งร่างลงนอน 

“ พี่ เป็นยังไงบ้าง ” แอลลี่เข้ามาหาพี่ชาย พลางมองไปยังบริเวณขาทั้ง 2 ข้างที่เกราะแตกจนเห็นรอยแดงด้านใน 

“ พลังขาเยอะมากๆ แต่การป้องกันของมันก็เยอะไม่แพ้กัน ผลที่ออกมาจึงเป็นอย่างที่เห็น ฉันฆ่ามันได้ แต่ขาก็ได้รับบาดเจ็บพอสมควร ”

“ แล้วแบบนี้พี่จะฆ่าพวกมันได้อีกเหรอ ”

“ ฉันยังไม่ลองใช้พลังฟื้นตัวของไส้เดือนดินเลย หลังจากลองแล้วค่อยคิดอีกทีก็แล้วกัน” 

โยฮันบอกให้แอลลี่ไปเจาะสมองของแมงมุมเช่นเดิม ในระหว่างนี้เขาก็ใช้แรงกดดันไล่ซอมบี้ออกไปให้ห่าง เมื่อไม่เห็นตัวปัญหาเขาก็เริ่มดึงเนื้อของแมงมุมออกมากิน หวังว่าจะมีอะไรพิเศษเพิ่มเข้ามาบ้าง เพียงแต่ว่าการกินเนื้อของมันในครั้งนี้ โยฮันไม่ได้กินเพียงแค่หนึ่งกำมือ เขากินเนื้อของมันเข้าไปเรื่อยๆจนอัตราการติดเชื้อเพิ่มขึ้นมาที่ 50 % แต่แล้วเนื้อที่กินเข้าไปกลับถูกกระเพาะของเขาย่อยสลาย ก่อนจะเปลี่ยนมันมาเป็นพลังงานรักษาเกราะขาที่แตกเป็นชิ้นๆให้ค่อยๆกลับมาสมานกัน

“ มันกำลังสมานตัวกันล่ะ ”

“ ใช่ มันกำลังสมานกันอีกราว 2 ชั่วโมงก็น่าจะใช้งานได้ ว่าแต่ได้อะไรมา ”

“ ก้อนพลังงานสีแดง ”

“ ว่าแต่ แมงมุมตัวนี้เป็นสายพันธุ์อะไร ” แอลลี่ส่ายหน้าเธอไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นสายพันธุ์อะไรเพราะไม่เคยเห็นแมงมุมสีขาวมาก่อน แต่ขาของมันกลับทำให้เธออยากจะเลาะออกมาทำดาบเพราะมันดูคมกว่าดาบที่พี่ทำให้ ทันใดนั้นพี่ของเธอกลับกัดฟันพยายามระงับความเจ็บปวดเมื่อมีบางอย่างที่ร่างกายพยายามปรับใช้หลังจากกินเนื้อแมงมุมเข้าไป.