เสียงน้ำตกที่ไหลทบกระทบแอ่งหินไกล ๆ คล้ายทำนองที่ไม่มีท่อนจบ ผลักคลื่นลมเย็นเข้ามาในโพรงหินแคบเป็จังหวะ หลี่เฟิงลืมตาพร้อมเส้นแสงแรกที่ซึมผ่านรอยแตกของเพดานถ้ำลงมาเป็เส้นด้ายเงิน เสียงกรอบแกรบเบา ๆ ของถ่านที่ยังอุ่นอยู่คือหลักฐานว่าคืนก่อนพวกเขาเพิ่งวางตัวลงนอนอย่างระแวง แล้วก็หลับไปในที่สุด
ซือถูนั่งพิงผนังอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาหลับแต่หลังตรงราวกับยังยืนสู้ลมอยู่กลางทุ่ง “ตื่นแล้วหรือ” เสียงแหบพร่าจากคอมาพร้อมลมหายใจยาว “วันนี้เปิด เส้นข้าง—เอวกับสีข้าง เจ็บยิ่งกว่าเมื่อวาน ถ้าไม่ร้อง ข้าไม่เชื่อ”
หลี่เฟิงยันตัวขึ้นนั่ง กล้ามเนื้อต้นขาและน่องปวดตึงจากการยืนฐานนานเมื่อวาน แต่หัวใจกลับนิ่งกว่าก่อน “ข้าจะร้องให้ฟ้าได้ยิน แต่จะไม่หยุดหายใจ” เขาตอบโดยไม่ยิ้ม
ซือถูยกคิ้ว ยิ้มเล็กจนแทบมองไม่เห็น “พูดเป็แล้วนี่”
เด็กหนุ่มล้างหน้าในอ่างหิน ตักน้ำเย็นจัดสาดใส่ใบหน้าจนขนคอชู เขาสูดลมหายใจยาวหนึ่งรอบ—กลับทวน—ปล่อยออกยาวกว่าเข้า กล้ามท้องตึงน้อย ๆ อย่างที่ซือถูสอน สมองปลอดเสียงกังวลลงไปเสี้ยวหนึ่ง เขารู้ดีว่าความเงียบนี้จะอยู่กับเขาไม่นาน
ซือถูเรียงเข็มโลหะยาวเรียวบนแผ่นหินทีละเล่ม แสงไฟที่เพิ่งจุดใหม่เต้นไปบนผิวโลหะเป็ริ้วเล็ก ๆ “ตะแคงตัว หันสีข้างซ้ายขึ้น” เขาบอกเรียบ ๆ “ถ้าอยากกัดอะไร จงกัดผ้า—อย่ากัดลิ้นตัวเอง”
หลี่เฟิงทำตาม เขายกผ้าฝ้ายเก่า ๆ เข้าปาก กัดจนกรามแน่น เขาจ้องเปลวไฟต่อหน้าไว้คล้ายจะผูกสายตากับบางสิ่ง เมื่อเข็มเล่มแรกแตะผิวเหนือกระดูกซี่โครง ความเย็นแรกพุ่งเข้าไปในเนื้อราวน้ำแข็ง แล้วก็กลับกลายเป็ไฟที่ลามช้า ๆ จากจุดเล็กสู่ทางยาว
“อย่าต้าน” ซือถูบิดเข็มเล็กน้อย น้ำเสียงนิ่ง “ให้มันผ่าน—ไม่ใช่ขับไล่มัน อะไรที่ฝืนไล่จะกลับมาจากประตูหลัง”
เข็มเล่มที่สองปักต่ำลงมาอีกครึ่งนิ้ว อาการปวดแล่นเฉี่ยวจนตาพร่า หลี่เฟิงกัดผ้าแน่นกว่าเดิม เสียงครางอู้อี้ลอดผ้าออกมา แต่จังหวะลมหายใจยังพอเป็เส้น “เข้า—สี่…ออก—หก” เขาท่องในหัวเหมือนมันคือบทสวดที่ไม่มีเทพเ้าใดจะมาช่วย มีเพียงความตั้งใจของตัวเอง
“จำ—เจ็บไม่ใช่ศัตรู เจ็บคือประตู” ซือถูพูดขณะมือยังทำงาน “คนที่เกลียดความเจ็บจะปิดบ้านตัวเองให้ลมไม่เข้า คนที่รับมัน จะได้รู้ว่าลมพาอะไรเข้ามาบ้าง”
การบิดของเข็มเล่มที่สามทำให้ภาพในตาของเฟิงพล่าน เขาเห็นภาพคืนนั้นชัดขึ้นจากความพร่า—แสงไฟบนหลังคาไม้ เสียงแม่บอกให้หนี เสียงพ่อคำราม กระทั่งสายเืบนหญ้า มุมปากเขาเจ็บจากการกัดผ้า แต่อีกส่วนของร่างกายกลับอบอุ่นที่ช่องท้องลึก
เข็มเล่มที่สี่แตะเอวด้านหลัง ผ่านเข้าจุดที่ทำให้เขาเกือบยกตัวหนี แต่ฝ่ามือของซือถูวางลงบนไหล่เขาเบา ๆ นิ่ง หนักพอจะเตือน นุ่มพอจะไม่บังคับ “อยู่กับลม อยู่กับทาง อย่าไปอยู่กับเจ็บ” น้ำเสียงนั้นพาให้ลมหายใจของเฟิงหาทางของมันเอง
ในที่สุด เมื่อเข็มสุดท้ายถูกถอนออก ความแสบร้อนกลายเป็อุ่นลึก คล้ายมีทางสะพานเล็ก ๆ เชื่อมจุดที่เคยเป็หล่มโคลนของกล้ามเนื้อเข้าหากัน เขาปลดผ้าออกจากปาก หอบสั้นหนึ่งที แล้วปล่อยลมหายใจยาวยืดเหมือนวางก้อนหินหนักลงบนพื้นหิน
ซือถูรินยาน้ำให้ถ้วยหนึ่ง กลิ่นขมตีจมูกั้แ่ยังไม่ถึงปาก “จิบ ไม่ใช่ซด” เขาว่า “ยานี้ไม่ทำให้เก่ง แต่ช่วยให้รอดจากสิ่งที่เราพาเ้าไปเจอ”
หลี่เฟิงยกถ้วยขึ้น กลืนทีละน้อย รสชาติคล้ายเคี้ยวรากไม้แห้งแล้วตามด้วยน้ำค้าง เขาหลับตา ฟังเสียงปราณเดินในช่องท้องและสีข้างคล้ายแก้วน้ำที่ถูกเติมจนเต็มแล้วนิ่ง ไม่สั่น
“ดี” ซือถูยืนขึ้น เขาเคาะปลายเท้ากับพื้นหินสองครั้งเหมือนให้สัญญาณ “ตอนนี้เริ่มท่าที่สอง—สอดเงา”
เขาเดินไปยืนกลางห้องหิน พื้นค่อนข้างราบพอฝึกท่ากายให้ต่อเนื่อง “เมื่อศัตรูใหญ่กว่า แรงกว่า อย่าปะทะตรง” เขาเลื่อนฝ่าเท้าไปด้านข้างเฉียงนิดเดียว ร่างกายทั้งร่างไถลตามเหมือนเงาสะท้อนบนผิวน้ำ “ก้าวสั้น—เฉียง—เงียบ ให้ร่าง ‘หลบ’ เข้าไปในเงาของมันเอง แล้วค่อย ส่ง เบา ๆ ตัดกระแสปราณมันให้สะดุด อย่าโลภแรง—โลภแรงแล้วทางพัง”
หลี่เฟิงยืนฐาน ัตั้งราก ตามคำสอน ฝ่ามือหนึ่งสูงระดับอก อีกมือระดับสะดือ เขาลองก้าวเฉียงตามจังหวะของซือถู—ครั้งแรกเก้งก้าง เท้าหน้าไถลมากไป ไหล่ยกโดยไม่รู้ตัว ซือถูแตะหัวไหล่เบา ๆ “ตกลง” เขาก้มไหล่ ลดศอก คลายเอว แล้วลองใหม่ ก้าวครั้งที่สามสี่เริ่มนุ่มขึ้น เขารู้สึกคล้ายร่างหายไปครึ่งหนึ่งจริง ๆ ทุกการก้าวเหมือนสายน้ำไหลไปอยู่ด้านที่คนอื่นไม่คิดจะมอง
“ชื่อ” ซือถูถาม “เ้าจะเรียกมันว่าอะไรถ้าให้จำเอง”
“เงาไหล” เฟิงตอบหลังคิดสั้น ๆ “เพราะมันไหลตามเงา ไม่ฝืนเงา”
“ดี ชื่อมีทิศ” ซือถูพยักหน้า “จำ—เงาไม่ได้อยู่ใต้เท้าศัตรูเสมอไป บางทีเงาอยู่ในใจมัน เมื่อมันกลัว—เงามันจะกว้าง ให้เ้าเดินในนั้น”
ตลอดครึ่งชั่วโมงถัดมา เขาฝึก “เงาไหล” สลับกับ “หยดหิน” ที่ได้เมื่อคืน เป้าหมายยังเป็ก้อนหินแขวนเชือกเดิม เขายืนในเงาที่ตนจินตนาการว่ามี แล้ว ส่ง เงียบ ๆ ให้เชือกสะท้านถึงจุดตึง ความสม่ำเสมอของวงในเชือกเริ่มคุ้นมือ จังหวะเริ่มไม่หลุดแม้เหงื่อจะไหลลงขมับจนแสบตา
“พัก” ซือถูเอ่ยสั้น ๆ ขณะใช้มีดสั้นที่คมกว่าหน้าตาตัดรากไม้เป็ท่อน ๆ ยื่นให้ “เคี้ยวให้แตก แล้วดื่มน้ำตาม จะช่วยให้เอวไม่ตะคริวหลังเปิดเส้น”
รสขมฝาดทำให้หลี่เฟิงต้องหลับตาตอนเคี้ยว แต่ไม่ช้า ความอุ่นก็แล่นไปทั่วสีข้างคล้ายมีผ้าห่มหนาวคลุมจากข้างใน เขายืดตัวจนกระดูกหลังลั่นเบา ๆ ความมึนปวดลดลงชัดเจน
“ซือถู” เขาถามใน่พัก “เมื่อคืนตอนที่พวกมันบุกเข้าถ้ำ—ข้า…ทำให้คนหนึ่งหายใจไม่ทัน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะฆ่า” เขาหยุด ดูมือขวาของตัวเองที่ยังสั่นน้อย ๆ “แต่ถ้าจำเป็—ข้าก็…”
ซือถูมองไฟ “เืแรกไม่ถามก่อนว่าพร้อมหรือไม่” เขาตอบเรียบ ๆ “มันจะมาหาเ้าเมื่อถึงเวลา บางคนช้า บางคนเร็ว เ้าเจอมันแล้วแบบไม่สมบูรณ์—ดีแล้ว เพราะเ้าได้เรียนรู้ว่า ระหว่าง ‘ใช้แรง’ กับ ‘ใช้ทาง’ ต่างกันยังไง คนที่ตายเพราะมือเ้าในอนาคต—จงให้พวกมันตายเพราะเ้า เหลือทางไม่ให้มันใช้ ไม่ใช่เพราะความโกรธของเ้าใหญ่กว่า”
หลี่เฟิงนิ่งไป เขาไม่คิดว่าคนแก่จะพูดแบบนี้—ไม่ใช่คำปลอบ แต่มันเป็เข็มอีกเล่มที่ปักลึกลงในหัวใจให้จำ
บ่ายแก่ แสงจากช่องหินแคบเริ่มยาว ซือถูดับไฟกองใหญ่ เหลือเพียงถ่านกลบ “ไปเปลี่ยนโพรง” เขาพยักเพยิดคางขึ้น “พวกมันยังวนอยู่บนสันเขา เสียงม้าเปลี่ยนจังหวะเป็ ‘ค้น’ ไม่ใช่ ‘ผ่าน’ ถ้าอยู่นานทางลับไม่ใช่ทางลับอีกต่อไป”
ทั้งคู่จัดของน้อยชิ้นอย่างกระชับ—คัมภีร์ม้วนผูกผ้า กระบอกน้ำ เข็มและยา ถุงผงทราย โพรงใหม่อยู่สูงขึ้นไปอีกชั้น ต้องผ่านร่องหินเอียงลื่นที่ต้องหมุนไหล่ลอดทีละคน ซือถูนำหน้าเหมือนงูแก่ หลี่เฟิงตามด้วยใจเต้นพอให้เือุ่นไหลคล่อง
ตรงปากร่องมีลานหินเล็กพอให้ยืนสองคนได้พร้อมกัน ด้านนอกเป็เถาวัลย์ห้อยลงมาจากเพิงหินสูง พ้นเถาวัลย์ไปคือแนวไม้เตี้ยและลำธารแยกเล็กที่ไหลลงไปรวมกับน้ำตกใหญ่ด้านล่าง ซือถูชะโงกดู “ลมพัดเข้าจากทิศเหนือ—ดี ถ้าต้องโยนผงทรายอีกครั้ง ลมช่วยเรา”
“มีเสียง” หลี่เฟิงกระซิบ เขาก้มลง ฟังพื้นหิน—ฝึกหูอย่างที่บิดาเคยทำ “สองคน—ไม่ สี่—ห้าคน” เสียงของเขาสั่นนิดเดียวแต่มั่นใจ
ซือถูพยักหน้า เขาดึงหลี่เฟิงเข้าหลังโขดหินเตี้ย “ก้มต่ำ—จำที่ข้าสอน เงาไหล ไว้ ถ้าพวกมันมองไม่เห็นเรา ก็แปลว่าเราอยู่ผิดที่ ถ้าพวกมันเห็นเรา—ก็แปลว่าเรายืนถูกที่พอดีจะ ‘เหลี่ยง’”
หลี่เฟิงไม่เข้าใจคำหลังนัก แต่ไม่มีเวลาถาม เสียงพุ่มไม้ถูกแหวกดังขึ้นจากแนวลำธาร ฝีเท้าหนักเบาผสมกันกับเสียงคุยแหบ ๆ
“ร่องน้ำอีกสาย…ค้น!” เสียงหนึ่งออกคำสั่ง
เงาสี่ห้าเงาโผล่จากพุ่มไม้—ผ้าดำปิดครึ่งหน้า กระบี่สั้น ด้ามคบเพลิงคนละดวง คนแรกกระโจนข้ามแผ่นหินลื่นอย่างคล่อง หลี่เฟิงย่อเข่าอัตโนมัติ เอียงตัวให้เสมอเงาของโขดหิน เขา กลับทวน ลมหายใจให้ยาวก่อนจะขยับ แววตาชายคนแรกกวาดผ่านที่ซ่อนของพวกเขาเหมือนยังไม่ตกลงใจว่าจะเห็นอะไรหรือไม่เห็น
ซือถูยื่นถุงผงทรายให้หลี่เฟิง กะพริบตาหนึ่งทีแทนคำสั่ง เด็กหนุ่มเข้าใจ เขาโยนถุงผงทะลุช่องว่างของเถาวัลย์ ให้ลมเหนือพัดแตกพร่ากลางอากาศกลายเป็ม่านละเอียดที่แทบไม่เห็น คบเพลิงของศัตรูสองคนหน้าสุดดับพรึบติดกันเหมือนนัดหมาย ความมืดขโมยหนึ่งจังหวะจากสายตาของพวกมัน
หลี่เฟิงก้าว เงาไหล ออกจากเงาโขด—เฉียง สั้น เงียบ—เข้าใส่ชายคนหน้าสุด ปลายนิ้วขวาของเขาแตะใต้ลิ้นปี่ใน หยดหิน ชั่วพริบตา ก่อนถอนก้าวหนึ่งคืนระยะ—ชายคนนั้นฮวบลงนั่งอย่างไม่ทันรู้ตัว หายใจไม่เข้า มือคลายจากคบเพลิง
คนที่สองฟาดดาบด้วยความใ—กว้างเกินจนเปิดสีข้าง เฟิงหมุนไหล่ เหลี่ยง แล้ว รับ แรงไว้ที่ศอกด้วยกระดูกท่อนแข็งของตน เสี้ยววินาทีที่มุมศอกของศัตรูยกสูง เฟิง “ส่ง” ไหล่เข้าชนซี่โครงขวา ปึก เสียงตัดลมหยุดกลางอกอีกครั้ง ร่างนั้นเสียศูนย์ถอยสองก้าว
เงาที่สามมาทางด้านหลัง เฟิงไม่ได้เห็น—เขา ฟัง—เสียงฝีเท้าที่เปียกชื้นเฉียดมาในจังหวะที่ไม่เท่ากับคนอื่น เขาก้มศีรษะต่ำ—ใบหูเกือบระดับไหล่—ดาบเฉือนผ่านผมเขาไป คราวนี้กลิ่นไหม้โชยแต่ไม่เจ็บ เขารีบถอยหนึ่งก้าว มือคว้าก้อนกรวด ปรายเข้าขอบตาอีกฝ่ายอย่างที่ฝึกเมื่อวาน กรวดจิ๋วเพียงพอให้ตาพร่า เขาก้าวเฉียงอ้อมเข้าเงาหลังของคนที่สาม เงาไหล สั้น ๆ แล้ว ส่ง ฝ่ามือลงบนชายโครงด้านซ้าย
เสียงกรีดร้องแรกหลุดออกมาจากลำคอหนึ่งในพวกมัน—ไม่ใช่ของคนที่สาม—แต่เป็ของคนที่หนึ่งที่เพิ่งหายใจกลับมาแล้วเห็นเงาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน บทสนทนาสับสนะเิขึ้นทันที “มันอยู่นี่! ระวังด้านข้าง!” “ไฟ! ไฟดับ!”
“พอ!” เสียงซือถูแทรกต่ำ “ถอยเข้าร่อง!”
หลี่เฟิงถอนก้าว แต่สายตาหยุดที่คนที่สี่—ตัวใหญ่กว่า ข้อมือหนา จังหวะดาบของเขานิ่งกว่าเพื่อน เขาไม่หลงกับทราย ไม่ใกับไฟดับ เขาจ้องเงาที่เฟิงเพิ่งถอย—จากนั้นก็ก้าวยาวเพียงก้าวเดียวมาถึงระยะที่เด็กหนุ่มคิดว่าปลอดภัย
ดาบเฉียงลงมาจากมุมที่เฟิงไม่ทันคาด เขาบิดเอว “เหลี่ยง” แต่ดาบยังบากผ่านเสื้อคลุมจนเนื้อเอวด้านซ้ายแสบร้อน รู้สึกชื้นวาบทั้งที่ยังไม่เห็นเื เขาใเพียงหายใจผิดจังหวะหนึ่ง—ปราณสะดุดทันที เจ็บที่เอวในทันควัน
“ลมหายใจ!” ซือถูะโ
เฟิงกัดฟัน กลับทวน อย่างสิ้นหวัง—เข้าให้ท้องยุบ—ออกให้ท้องพอง—เขารู้สึกถึงเือุ่นทะลักแต่อาการหน้ามืดถอยไปครึ่งก้าวทางใจ เสี้ยวนั้นเอง คนตัวใหญ่กว่าวาดดาบอีกที เฟิงไม่ถอย เขาก้าว “เข้า” แทน—ก้าวสั้นเฉียงต่ำให้ดาบแล่นข้ามไหล่ตัวเอง—ปล่อยให้คมเฉือนผิวแต่ไม่ถึงกระดูก—แล้วแขนซ้ายเขาเกี่ยวข้อมือคนตัวใหญ่กว่าติดไว้ในวงสั้น ๆ เขาดัน ทาง จากเอวผ่านหัวไหล่เข้าสู่ฝ่ามือ “ส่ง” กระแทกที่ท้องแขนของอีกฝ่ายด้วย หยดหิน—ไม่แรงใหญ่ แต่ตั้งตรง คนตัวใหญ่กว่าหน้าเบี้ยวเพราะเส้นประสาทชาถึงปลายนิ้ว ดาบหลุดสติ วูบ
เฟิงใช้กึ่งก้าว ก้าวเมฆา แทรกระหว่างดาบกับมือ—ปลายเท้าเบา ส้นตาม น้ำหนักลงฝ่าเท้า—ดาบตกกระแทกโขดหิน เขาใช้หลังมือปัดดาบให้ไถลหายลงร่องหินด้านข้างโดยไม่หยิบขึ้นเอง เสียงโลหะกระแทกหินหายไปในความมืด
ชายคนนั้นคำรามพุ่งคอชน—เฟิงรู้สึกกลิ่นลมหายใจคาวโลหิตลื่นมาตามลม เขาโน้มตัวลงครึ่ง่ ให้หน้าคนใหญ่กว่าเกือบจุ่มหัวไหล่ของตน แล้ว รับคลื่น—คืนแรงกลับในเส้นโค้งจากบั้นเอวขึ้นหน้าอก—แรงของฝ่ายตรงข้ามพาฝ่ายตรงข้ามกระแทกเถาวัลย์ตัวเองจนล้มลงนอนครึ่งตัว บนหินลื่น ๆ
หลี่เฟิงหอบ เขาไม่ได้คิดอะไรนอกจากทำตามคำที่เริ่มฝังในกระดูก—ลม—ทาง—แรง—และ หยุดหนึ่งลมหายใจเสมอ ก่อนตัดสินใจ เขาหยุด—หนึ่งลม—มองเห็นว่าศัตรูยังหอบอยู่และมือซ้ายชาค้างไม่คว้าดาบได้ เขาถอย
“เข้า!” ซือถูจับคอเสื้อเขาฉุดเข้าร่องหินอย่างแรงจนหลังถลอก เืจากเอวของเฟิงเปื้อนเสื้อซือถูเป็คราบยาว ทั้งคู่ฝืนตัวลอดร่องหินแคบ ซือถูโยนห่อผ้าหนัก ๆ ใส่ปากทาง—ห่อคัมภีร์—ไม่ใช่เพื่อขวาง แต่เพื่อให้สายตาของศัตรูพลาดไปชั่ววินาทีหากพวกมันตามได้ถึง
เสียงสบถดังตามหลัง “มันหนีเข้าร่อง!” “ส่องไฟ!” คบเพลิงสาดเข้ามาในร่องแต่แสงไม่ได้ลึกพอ ซือถูและหลี่เฟิงลื่นไถลลงทางเฉียงอีกครั้งไปสู่ลำธารแยก เสียงน้ำดังกลบเสียงคนกะทันหันเหมือนม่านหนาปิดเวที
น้ำเย็นตัดเอวของเฟิงจนปวดแปลบ แต่ความเย็นนั้นกลับเหวี่ยงความเจ็บให้กลายเป็ขอบจำ เขาและซือถูลอยไปกับน้ำไม่ไกลนักก็ปีนขึ้นฝั่งหินด้านในที่ไม่ลื่นเท่าด้านนอก ซอกนั้นคล้ายโพรงเล็กที่คนแปลกหน้าคงไม่คิดว่ามี ซือถูดันตัวเฟิงให้นั่ง “ยกเสื้อ” น้ำเสียงของเขายังนิ่งเหมือนเดิมแต่เร็วกว่าเล็กน้อย
แผลที่เอวเป็ทางเฉือนยาวไม่ลึกถึงชั้นกล้ามใหญ่ แต่เืไหลมากเพราะเปิดเส้นข้างเมื่อเช้า—เส้นทางที่เพิ่งเปิดย่อม “ให้” เืไหลง่าย ซือถูหยิบผ้าสะอาดจากห่อเล็กกดลงบนแผล “หายใจ” เขาบอก “อย่ามองแต่เื มองลมด้วย”
เฟิงกัดฟัน กลับทวนอีกครั้ง เหงื่อผุดทั่วหน้าผากยิ่งกว่าตอนถูกเข็ม เขามองแผล—ไม่ใช่เพื่อกลัว แต่เพื่อ “จำ” ให้ชัด เขารู้สึกว่าเืที่ไหลออกไม่ได้ทำให้เขาเบาอย่างเดียว มันพาความร้อนในอกที่กำลังบ้าคลั่งบางส่วนออกไปด้วย
ซือถูเปิดขวดเล็กหยดน้ำยาสีคล้ำลงแผล กลิ่นสมุนไพรฉุนจนตาแสบ แล้วโรยผงสมุนไพรอีกชนิดทับ “ยา ‘กัด’ เื—ทนหน่อย” เขาพูดไม่ทันจบ เฟิงก็สะดุ้งราวถูกเอาเหล็กร้อนแตะผิว เขากลั้นเสียงไว้ในคอ ปล่อยลมหายใจออกยาวเพื่อให้เสียงนั้นกลายเป็ลมมากกว่าเป็หนาม
“ดี” ซือถูพันผ้าให้แน่นพอดี “เ้า จำ แผลได้ไหม—ไม่ใช่ด้วยตา—ด้วยลม”
“จำได้” เฟิงตอบเบา ๆ “มันอยู่ตรงจุดที่ลมจะสะดุดถ้าเร่งออกเร็วเกิน—ข้าต้องออกยาวขึ้นอีกครึ่งจังหวะ”
ซือถูยิ้มเล็ก “ถูก” เขานั่งพิงหิน หยิบคัมภีร์มาคลายวางให้ไฟอ่อน ๆ ที่เพิ่งจุดใหม่ไล่ความชื้นอย่างระวัง “แผลเ้า—ไม่ใช่แค่ของเนื้อ แต่มันคือ ‘ป้าย’ ที่เตือนว่าเ้าเปิดเส้นข้างแล้ว—ยินดีด้วย”
หลี่เฟิงหัวเราะแห้ง ๆ ทั้งที่ยังหน้าซีด “ทุกครั้งที่ยินดี—ต้องมากับเืใช่ไหมซือถู”
“บ่อยครั้ง” ชายชราพูดราวกับบอกสภาพอากาศ “แต่มิใช่ทุกครั้ง ถ้าเ้าเรียนรู้ที่จะยินดีกับลม—ไม่ใช่เื”
เงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงน้ำและเสียงไม้แห้งปะทุเบา ๆ ในไฟ หลี่เฟิงนึกถึงใบหน้าพ่อ นึกถึงมือของแม่ที่ไถลจากมือเขา เขาก้มหน้า “ซือถู” เขาเรียกเสียงแ่ “ข้าฝันถึงแม่ทุกคืน ั้แ่คืนแรก…ข้าไม่อยากลืม แต่ทุกครั้งที่ฝึก ข้ากลัวว่าความเจ็บใหม่ ๆ จะทับภาพเก่าจนเบลอ”
ซือถูขยับตัวเล็กน้อย “จงอย่าขอให้ความเจ็บใหม่ล้างความเจ็บเก่า” เขามองเปลวไฟ “ให้มันอยู่ร่วมกัน—เหมือนลมกับไฟ ลมเงียบ ไฟก็ยังเป็ไฟ เ้าไม่ได้ฝึกเพื่อ ‘ลืม’ เ้า ฝึกเพื่อจำให้ไหวโดยไม่ตาย”
หลี่เฟิงเงยหน้า สายตาแน่นขึ้น “ข้าจะจำให้ไหว—และจะไม่ตายก่อนถึงวันนั้น”
ซือถูพยักหน้าเบามาก “เออ”
กลางคืนคลี่ตัวเร็วกว่าใจคิด ลมเหนือหนาวขึ้นจนเสื้อคลุมเปียกบางเมื่อครู่กลับเย็นเหมือนเปลือกน้ำแข็ง ซือถูให้หลี่เฟิงขยับท่าช้า ๆ เพื่อไม่ให้แผลตึงเกิน เขาไม่ให้หยุดนิ่งเกินไป เพราะนิ่งนานแผลจะ “ดึง” ความปวดกลับมาแรงกว่าเดิม
“ฝึก ‘เงาไหล’ แบบนั่ง” ซือถูสั่ง “ไม่ต้องยืน เดี๋ยวแผลตึง—นั่งแล้วให้ไหล่กับเอว ‘ไหล’ แทนเท้า เงา ไม่ใช่ของเท้าอย่างเดียว เป็ของส่วนที่โลกมองไม่เห็นก่อนเสมอ”
หลี่เฟิงนั่งขัดสมาธิ ไหล่หมุนตามจังหวะลมหายใจ เอวเอียงตามสายตา เขาพบว่าการ “ไหล” โดยไม่ขยับเท้าในที่แคบยากกว่าคิด ทุกมิลลิเมตรของกระดูกสันหลังต้องร่วมมือกัน เขาใช้ลมหายใจพาให้กล้ามเนื้อเล็ก ๆ แถบสีข้างที่เพิ่งเปิดเส้นทำงานอย่างนุ่มที่สุดเท่าที่ทำได้ ความเจ็บกลายเป็ครูตามที่ซือถูบอก—ถ้า “ไหล” พอดี แผลเงียบ ถ้า “ไหล” แข็ง แผลโวยวายทันที
“ยามเ้าออกจากถ้ำไปเจอโลกจริง เ้าไม่ได้ยืนบนพื้นราบ—เ้ายืนบนเรือที่โคลง เ้าเดินบนสะพานเชือก เ้าวิ่งในฝนที่ลื่น ดังนั้น ‘ทาง’ ต้องอยู่ในกระดูก ไม่ใช่แค่เท้า” ซือถูพูดช้า ๆ
ฝึกจนดึก ซือถูจึงดับไฟกองใหญ่ เหลือเพียงถ่านกลบ เขายกคัมภีร์มาไว้ข้างตัวเหมือนคนกอดหมอน เขามองหลี่เฟิงที่ยังฝืนซ้อมฝ่ามือในอากาศช้า ๆ “พอ” เขาว่า “อย่าลืมว่า ‘หยุด’ ก็เป็ส่วนหนึ่งของ ‘ทาง’”
หลี่เฟิงค้อมศีรษะ เขาปล่อยมือวางบนเข่า ปิดตา กลับทวน ลมหายใจ—เข้าให้ท้องยุบ ออกให้ท้องพอง—เสียงน้ำด้านนอกกลายเป็ผ้าห่มลมหยุ่น ๆ คลุมกาย ความปวดที่เอวไม่หาย แต่ไม่ใช่ศัตรูอีก มันกลายเป็ป้ายบอกทางตามที่ซือถูว่า
ก่อนหลับ เขาเงยหน้ามองรอยแตกบนเพดานถ้ำที่เส้นแสงสีเงินเมื่อเช้าเคยไหลผ่าน ตอนนี้เป็แถบดำขีดท้องฟ้าสีไวน์ เขาพูดกับความมืดเบา ๆ โดยไม่ตั้งใจ “แม่…ข้ากำลังเดินอยู่” คำพูดนั้นไม่มีใครตอบ แต่ลมหายใจของเขาตอบแทน—ยาว นิ่ง กว่าเมื่อคืน
ย่ำรุ่งไล่เงาคืนหนีเข้าป่าหิน ซือถูเขย่าบ่าเฟิง “ลุก—ยังไม่ตายก็ดี” น้ำเสียงแห้งจนหลี่เฟิงหลุดยิ้มทั้งที่ยังง่วง “วันนี้ เราไม่เปิดเส้นใหม่เพราะแผลเ้า—แต่เราจะฝึก ‘รับคลื่น’ ให้ลึกขึ้น แผลเอวจะสอนเ้าดีกว่าข้าพูดพันคำ”
เขาพาเด็กหนุ่มไปที่แอ่งหินตื้น ๆ ที่น้ำไหลผ่านด้านในโพรง “ยืนฐาน—ให้สายน้ำชนหน้าแข้ง” เขาสั่ง “แล้ว ‘รับ’ แรงน้ำโดยไม่ผลัก ไม่ถอย ปล่อยให้มันไหลผ่านเ้า—ถ้าเ้า ‘ยืนแข็ง’ แผลเ้าจะร้อง ถ้าเ้า ‘ยืนอ่อน’ แผลเ้าจะเงียบ จำความต่างนี้ไว้”
น้ำเย็นกัดผิวแข้งั้แ่ก้าวแรก หลี่เฟิงยืนฐาน ัตั้งราก บนหินที่ลื่นได้ทุกเมื่อ สายน้ำไหลชนหน้าแข้งเหมือนมือเด็กจำนวนมากผลักพร้อมกัน เขาสัญชาตญาณจะต้าน—เอวและสีข้างแข็ง—แผลร้องทันทีเหมือนถูกดีดสาย ซือถูส่ายหน้า “อย่าต้าน—เหลี่ยง น้ำ อย่าผลัก—รับ น้ำ แล้วค่อย ส่ง น้ำไปทางที่เ้า้า”
เขาปล่อยเอว ไหล่นิ่มลง ท้องหายใจยาวเหมือนกลางคืน ทันทีที่แรงน้ำถูก “เหลี่ยง” ผ่านด้านข้างของหน้าแข้งไปตามการหมุนเล็ก ๆ ของสะโพก แผลเอวก็ “เงียบ” จริง ๆ ความเจ็บยังอยู่ แต่วิธีที่มันอยู่เปลี่ยน—จากกรีดร้องเป็จ้องเขาเฉย ๆ
“จำ” ซือถูพูด “นี่แหละ ‘รับคลื่น’—วันหนึ่งเวลาศัตรูมาเหมือนน้ำตั้งร้อยสาย เ้าจะไม่จมน้ำเพราะคิดจะผลักทะเล เ้าเพียงเปิดทางให้มันไหลผ่าน แล้วคืนมันกลับไปด้วยเส้นทางที่มันไม่ชอบเดิน”
ฝึกในน้ำจนขาชา ซือถูให้พัก เขาต้มยาน้ำอ่อน ๆ ในน้ำเต้าเล็กให้จิบอุ่นท้อง “บ่ายเราจะเคลื่อนจากโพรงนี้อีกครั้ง” เขาบอก “พวกมันจะวนกลับตามเส้นทางที่เราทิ้งไว้เมื่อคืน เราจะไม่อยู่ที่เดิมสองวันติด”
หลี่เฟิงมองเงาตัวเองในแอ่งน้ำ—หน้าซูบกว่าเมื่อก่อน ดวงตาคล้ำขึ้น แต่แววแข็งขึ้น เขาแตะแผลเอวเบา ๆ “ขอบคุณ” เขาบอกมันในใจ—ขอบคุณที่เตือนให้ช้า ขอบคุณที่เตือนให้ฟังลม
สายวันนั้นพวกเขาผ่านแนวป่าต่ำไปยังโพรงใหม่ซึ่งอาศัยรากไม้ใหญ่แผ่เป็เพดานตามธรรมชาติ ซือถูสั่งให้หลี่เฟิงพักครึ่งชั่วโมงก่อนฝึก “หยดหิน” ชุดสั้น “อย่าคิดว่าแผลห้ามเ้า เคารพมัน แต่ไม่ให้มันเป็นาย” เขาพูด
เฟิงยืนฐาน ส่งฝ่ามือใส่ก้อนหินแขวนเพียงครั้งละน้อย วงเชือกยัง “ติ่ง” ถึงจุดผูกได้สม่ำเสมอ เขาถอนหายใจเบา ๆ—สุขแบบแปลก ๆ ที่เกิดจากการทำ “สิ่งเล็ก ๆ” ซ้ำ ๆ ดีขึ้นทีละนิดโดยไม่ต้องมีคนเห็น
ขณะพักลมหายใจ เขาเผลอถามคำถามที่ติดใจั้แ่คืนแรก “ซือถู…เหตุใดท่านถึงมีคัมภีร์นี้—คัมภีร์ัฟ้า”
ซือถูเงียบไปเสียยี่สิบลมหายใจ เขาถูนิ้วหัวแม่มือกับข้อชี้เหมือนขูดคราบบางอย่างที่ไม่มีจริง “เพราะวันหนึ่ง ข้าก็เป็เด็กที่เอวมีแผลแบบเ้า” เขาว่าเรียบ ๆ “และข้าก็คิดว่าพลังแก้ทุกอย่าง—จนมันเกือบพรากทุกอย่าง ข้าถึงรู้ว่าพลังไม่ใช่คำตอบ มันเป็มีด ขึ้นอยู่กับมือคนถือ”
หลี่เฟิงรอฟังต่อ แต่ซือถูไม่พูดอะไรอีก เขาเคารพความเงียบนั้นพอ ๆ กับเคารพคำสอน
บ่ายคล้อย เหงื่อกลับขึ้นอีกครั้งระหว่างฝึกท่า “เงาไหล” แบบยืน เมื่อซือถูเห็นว่าแผลเริ่มตึง เขาก็เปลี่ยนเป็ฝึกสายตา—ให้หลี่เฟิงจ้องก้อนหินแขวนแล้วลืมตากระพริบตามคำสั่ง “เปิด—ปิด—เปิด—ปิด” ฝึกให้กล้ามตากับลมหายใจสอดรับกัน
“ตาคือประตูของลม” ซือถูบอก “คนที่ ‘ตื่นเกิน’ จะหายใจสั้น คนที่ ‘หลับเกิน’ จะโง่ช้า เ้าเป็นักสู้—จง ‘เปิดพอ—ปิดพอ’”
เสียงม้าโผล่ขึ้นอีกครั้งตรงเวลาที่ฟ้ากำลังเปลี่ยนสี สัญญาณว่ากลุ่มลาดตระเวนยามเย็นเริ่มงาน ซือถูดับไฟทันทีด้วยฝ่าเท้ากลบถ่าน ดึงหลี่เฟิงเข้าที่หลบ เสียงคนคุยกันลอดมาตามลม
“แถวนี้มีกลิ่นควันไฟใหม่”
“ค้น้าด้วย!”
“ระวัง—มันมีหลุม”
ซือถูขยับปากโดยไม่ออกเสียง “ลมเหนือ” แล้วชี้ไปที่ถุงผงทรายอีกถุงหนึ่ง หลี่เฟิงพยักหน้า ทั้งคู่รอจนเงาคนสองคนโผล่พ้นแนวรากไม้ พวกมันยกคบเพลิงสูงเพื่อมองเข้าโพรง—แค่นั้นเองที่ลมเล่นงาน—ผงทรายลอยพร่างจากมือหลี่เฟิงเข้าหน้า ทั้งสองแสบตา ไฟสะดุด ซือถูโยนเถ้าไฟใส่คบเพลิงให้มอด พวกมันสบถลั่น
“ไม่ต้องสู้” ซือถูกระซิบ “เงาไหล—ออกทางขวา”
หลี่เฟิงก้าวเฉียงหลบตามเงา เขาฉุดซือถูตามแค่วินาทีเดียวที่พอ เสียงดาบฟาดเข้ามาใส่ความว่างเปล่าที่พวกเขาเพิ่งยืนอยู่ พวกเขาวิ่งก้มหลังลงตามแนวรากไม้ไปยังช่องลงลำธารอีกสาย น้ำเย็นรับเขาเหมือนคนคุ้นเคย
คราวนี้ ไม่มีการไล่ตามลึกเข้ามา—เสียงคนยังไกลอยู่—ทว่านั่นไม่ใช่เหตุให้หย่อนใจ ซือถูลอยตามน้ำช้า ๆ แล้วจับหินปีนขึ้นฝั่งลับอีกฟาก เขาหันกลับ มองเงาป่าที่พวกมันเคลื่อนไหว เสียงของเขาต่ำลง “คืนนี้เราจะไปไกลกว่าเดิมสักหน่อย—ให้รอยเท้าเรากระจาย อย่าให้มันอ่านทางเราออก”
หลี่เฟิงพยักหน้า เขาตั้งใจว่าั้แ่วันนี้ไป เขาจะไม่ทิ้ง “ทาง” ที่ง่ายให้ใครอ่านอีก—ทั้งในการเดิน ทั้งในใจ
ยามหัวค่ำพวกเขามาถึงโพรงใหม่ที่ซ่อนใต้เพิงหินยื่นเหมือนปีกนก ซือถูจุดไฟเล็ก ๆ พอให้อุ่น มือที่จับไม้ไม่ได้สั่นอย่างคนแก่ แต่น้ำหนักของการวางฟืนกลับสงบเหมือนูเา หลี่เฟิงนั่งลงข้างไฟ ตรวจแผลเอว—เืซึมผ่านผ้าพันเล็กน้อยแต่หยุดแล้ว เขาเปลี่ยนผ้าใหม่ ซือถูช่วยพันให้
“แผลนี้—จะนานเท่าไรถึงหาย” เด็กหนุ่มถาม
“ถ้าหายช้า—ดี” ซือถูตอบ “มันจะเตือนให้นาน”
หลี่เฟิงหัวเราะในลำคอ “เตือนให้ลมหายใจยาวขึ้นทุกครั้งที่โกรธสินะ”
“ถูก” ซือถูยิ้มบาง “เ้าชอบเรียนเร็ว ข้าชอบสอนคนช้า แต่เ้ามีอย่างหนึ่งที่คนเรียนเร็วส่วนใหญ่ไม่มี—เ้าฟัง” เขาหยุด ชั่งใจ “พรุ่งนี้ เราจะไม่เปิดเส้นใหม่ แต่จะ ‘ทอ’ ลมกับท่าให้แน่นขึ้น—หยดหิน เงาไหล และ รับคลื่น ต้องเป็หนึ่ง ไม่ใช่สาม”
หลี่เฟิงซึมซับคำ—ไม่ใช่แค่จำ เขานั่งนิ่ง ปล่อยให้เสียงไฟ ตบตีกับเสียงน้ำกลายเป็จังหวะเดียวกับลมหายใจของเขา เขายกมือแตะแผลเอวเบา ๆ อีกครั้ง—ครั้งนี้ไม่มีทั้งความเกลียดและความกลัว มีแต่คำสัญญา
“ซือถู” เขาเอ่ย “ข้าจะไม่หนีอีกแล้ว ต่อให้เส้นทางนี้พาข้าไปสู่เถ้าถ่าน ข้าก็จะเดิน”
แววตาของซือถูสะท้อนแสงไฟ วูบหนึ่งคล้ายเศร้า แต่หนักแน่น “ถ้าเ้าเดินจริง…ัในอกเ้าจะไม่หลับอีก” เขาเอียงคอ “แต่จำ—ัที่ไม่หลับ ไม่ได้หมายความว่าต้องคำรามตลอดเวลา บางครั้งการหายใจเงียบ ๆ คือเสียงที่ทำใหู้เาขยับ”
หลี่เฟิงยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแรกที่ไม่แข็งทื่อหลังคืนโลหิต มุมปากแตกเจ็บนิดหน่อย แต่หัวใจไม่เจ็บอย่างวันก่อน เขาก้มศีรษะให้ซือถูแบบที่ไม่ต้องมีพิธี
คืนนั้น ลมเหนือพัดแรง เสียงคลื่นน้ำโอบรอบหุบเขา ไฟกองเล็กเต้นช้า ๆ ราวจะหลับ เด็กหนุ่มหลี่เฟิงนั่งฝึกลมหายใจอีกครู่ ก่อนเอนตัวลง เขา “กลับทวน” ในลมหายใจสุดท้ายก่อนปล่อยเปลือกตาปิด ความมืดที่เข้ามาไม่ใช่ความมืดของหลุมฝังศพอีกแล้ว มันเป็ความมืดของดินที่เตรียมให้เมล็ดงอก
แผลที่เอวยังเต้นเบา ๆ ตามหัวใจของเขา—ไม่ใช่เพื่อทรมาน แต่เพื่อย้ำว่าเขายังอยู่ และยังเดินอยู่บนทางที่เืและลมหายใจถักทอร่วมกัน—ทางของ คัมภีร์ัฟ้า ที่เริ่มฝังรากในอกเด็กหนุ่มผู้แบกแค้นคนหนึ่งอย่างช้า ๆ แ่า และไม่หวนกลับ.
3K
