จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

"แม่นจริงๆ เลยเธอเนี่ย" หลินปิงยอมรับ ทำให้หยิงฉางเบิกตากว้าง

[ยอมรับหาแม่งมึงเหรอ!] หยิงฉางโทรจิตใส่หลินปิงทันที อีกฝ่ายยกยิ้ม และแบมือขึ้นและส่ายไปมาว่า 'ไม่เป็นไร' หยิงฉางถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองรอบๆ

"ส่วนนี่น่าจะเป็นเทพศาสตราสินะ" หญิงสาวถามขึ้น ซึ่งคัตสึนะก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เมื่อทั้งสองยอมรับ หญิงสาวก็หันมามองหยิงฉางด้วยแววตารำคาญ

"ส่วนนี้น่าจะเป็นคนเก็บของ ออกไปได้ละ เกะกะ" เฮ้อ! หยิงฉางเหลือบตามองทั้งสอง และบอกแผนการให้ ก่อนจะพยักหน้าขอโทษ

"ขอโทษครับ...ไว้เจอกันใหม่" ฟุมม! ว่าหยิงฉางดีดตัวจากฝูงคนหลายร้อยคนทันที ซึ่งที่เทพธิดามหาธาตุปล่อยหยิงฉางไปง่ายๆ ก็เพราะเธอได้สิ่งที่ต้องการแล้วคือหลินปิงกับคัตสึนะ เพราะฉะนั้นถ้าเธอฉลาดจะไม่ทำร้ายหยิงฉางด้วยอารมณ์ หลินปิงและคัตสึนะก็เหลือบตามองกัน และยกยิ้มพร้อมพูดในใจขึ้น

'เอาให้หมดคลังเลย หยิงฉาง!/น้องชาย!’

ทางด้านหยิงฉาง หน้าประตูกิลเจ็ดราชัน

"คนข้างในกิลเจ็ดราชันมีมากมายมหาศาลลยิ่งนัก" หยิงฉางพูดขึ้นอย่างพินิจ เขาเห็นไปทางไหนก็เจอแต่กิลเจ็ดราชันทั้งนั้น ไม่ว่าจะซ้ายหรือขวา เขาก็เจอหมด ซึ่งระดับทุกคนที่หยิงฉางได้ส่องมา ก็พบว่ามีระดับ 200 อัพทั้งนั้น

"เออ! เราทำไมไม่คิดแผนนี้แต่แรกวะ โง่จัง" หยิงฉางหยิบเนื้อย่างออกมากิน พริบตาต่อมาร่างหยิงฉางก็หายไปทันทีราวกับผีพราย

'หนึ่งชิ้น 1 นาที หึ! ดีนะที่ทำมาโคตรของจะโคตรเยอะเลย' ว่าจบหยิงฉางในร่างล่องหนก็ดิ่งไปในกิลเจ็ดราชันทันที ซึ่งรอบๆ ของเขาก็ปรากฏผู้เล่นสวมชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าลายจุดสีขาวเต็มไปหมด

"เห้ย! หัวหน้าหน่วยเขาสั่งให้เอ็งไปเอาของจากเขาไปฝากที่คลังสมบัติอะ" หยิงฉางเบรกตัวทันที ก่อนจะหันไปมองด้านซ้ายก็พบกับชายหนุ่มสวมชุดยูนิฟอร์มกิลเจ็ดราชันกำลังยกหีบอะไรบางอย่างที่บ่าอยู่

'ตามไอ้นี่ไปดีกว่า...เราจะได้เข้าไปโดยไม่ต้องระแวงอะไรมาก แต่อย่างน้อยก็ต้องปลอมตัวเผื่อเราจะกินเนื้อย่างไม่ทัน' ไวทันความคิด หยิงฉางก็หลบไปที่ซอกหลืบ และหันไปรอบๆ ก็พบกับเหยื่อที่อยู่คนเดียว

'ระดับที่ 180 เยส! เจอเหยื่ออันโอชะแล้ว' หยิงฉางพูดขึ้นในใจอย่างยินดี เพราะเขาเจอแต่พวกระดับ 200 อัพทั้งนั้น หยิงฉางเดินไปด้วยฝีเท้าเหนือมนุษย์ เมื่อเขาถึงเหยื่อแล้วก็ขึ้นบนหลังคาอาคาร และกระโดดลงมาศอกเข้าที่ต้นคอทันที อะ! ตุบ!

"เวลาล่องหนหมดพอดี...รีบสวมชุดก่อนดีกว่า" ว่าจบหยิงฉางก็ปลดเสื้อของอีกฝ่ายและผ้าคลุมออกหมด และสวมทับกับเสื้อผู้เล่นใหม่ทันที

"เอาละรีบๆ ตามไอ้หมอนั้นไปดีกว่า" หยิงฉางกินเนื้อย่างอีกรอบ และตามคนที่ถือหีบไป เมื่อเขาเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเข้าไปในประตูคลังสมบัติแล้ว ก็รีบใช้ทักษะพิเศษของเขาทันที

'สปริ้น! ' ฟุม! เวรยามทหารหันไปมองในประตู ก็เจอแต่ชายหนุ่มที่กำลังวางหีบ และเดินออกมา คนที่โดนมองก็มองเวรยามอย่างสงสัย

"มองอะไร...ไม่เคยเห็นคนหล่อไหง" ฮ่าๆ ๆ! เวรยามหัวเราะออกมาก่อนจะปิดประตู ไม่สนใจลมที่เข้ามาเมื่อกี้ เพราะคงไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องกิลอันดับ 1 อย่างเขาหรอก

ภายในห้องพระคลัง ที่เต็มไปด้วยหีบสมบัติเกือบ 100 หีบแถมมีอีกมุมหนึ่งที่มีแต่สมุนไพรนับร้ายต้นอยู่ในโหลแต่ละโหลอยู่อีกด้วย หยิงฉางที่เข้ามาได้ก็ฉีกยิ้ม ก่อนจะโทรจิตไปถามทั้งสองคน

[เข้ามาในคลังสมบัติพวกมันได้แล้ว หน้าที่พวกนายเหลือแต่ยื้อเวลาให้มากที่สุด] หยิงฉางตัดโทรจิตทิ้งทันที เพราะทักษะนี้นั้นเอาไว้ให้เป้าหมายฟังอย่างเดียว ไม่สามารถพูดออกมาได้

"หมดเวลาล่องหนแล้ว ต้องรีบเก็บของให้ไวทั้งหมด..." วินาทีต่อมาหยิงฉางก็ดันแว่นขึ้นทันที ทำให้เขารู้ว่าหีบไหนมีเงินเครดิตเยอะสุด และมีเงินเครดิตน้อยสุด

"เก็บเสร็จให้เสร็จจะได้กลับไปนอนตีพุง" สิ้นสุดคำพูด หยิงฉางไม่รอช้าเก็บเงินรูปสีทองรูป 3 ขีดกลางทันที นั้นก็คือเงินเครดิตนั่นแหละ โดยที่เขาเลือกอันที่มากที่สุด จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเปิดหลายหีบ แถมมันยังทำให้เขาเสียความเร็วอีกด้วย

"เอ๊ะ! เงินเครดิตเดี๋ยวหาเมื่อไหร่ก็ได้...เราไปเก็บสมุนไพรของมันดีกว่า ได้ผลดีกว่าเยอะ" ว่าจบหยิงฉางก็พุ่งตัวไปยังอีกมุมของห้องทันที และโกยโหลทุกโหลเท่าที่เขาจะมองเห็นได้ ผ่านไป 10 นาทีหยิงฉางก็ขโมยของได้เกือบครึ่งของห้องโถงแล้ว แต่ต่อมาที่หยิงฉางจะขโมยต่อ เขาก็ได้ยินเสียงสนทนาด้านนอด

"ไหนฉันขอดูของในหีบหน่อย" เสียงทุ้มที่หยิงฉางมั่นใจแน่นอนว่าเป็นเวรยาม

"อือ! ไปได้" เอี๊ยดด! ในที่นี้ยิงฉางยกยิ้มขึ้นเพราะก่อนเข้ามาหยิงฉางได้กินเนื้อย่างล่องหนไว้แล้ว เมื่อเขาเจอเด็กหนุ่มที่ถูกสั่งก่อนหน้านี้เข้ามา หยิงฉางก็ไม่ได้ทำอะไร แต่ยืนนิ่งๆ อยู่เฉยๆ

ซึ่งดีที่ห้องนี้มันมีระเบียบ และไม่มีเงินไหลออกมา แถมเด็กโง่คนนี้วางเสร็จก็ออกไปทันที โดยไม่สังเกตในห้อง ตึง! เมื่อประตูถูกปิดหยิงฉางก็อ้าปากเล็กน้อย

"นี้มึงไม่เห็นขวดโหลหายไปหมดเลยเหรอ" หยิงฉางถามขึ้นอย่างตกใจเล็กน้อย ก่อนจะตั้งสติ และเงยหน้ามองหีบทุกใบที่ยังเหลือเงินเครดิตอยู่

"โกยเร็วๆ พวก! " หยิงฉางร้องขึ้นแบบเบาๆ และไล่เก็บทุกอย่างที่เขาเห็นทันที แน่นอนว่ายกเว้นหีบสมบัติ เพราะมันใหญ่เกินที่จะใส่กระเป๋ามิติ

.