“พี่เพลงสวัสดีค่ะ”
“สวัสดีจ้ะ บังเอิญจังเลย” ฉันส่งยิ้มให้แพรวาโดยไม่ได้พูดอะไร
“เดี๋ยวฉันคุยกับพี่เค้าก่อน พวกแกไปนั่งก่อนเลย” แพรวาหันไปบอกเพื่อนที่รออยู่ พอเพื่อนเดินไปแล้วก็ถามขึ้น
“แพรขอนั่งด้วยนะคะ”
“จ้ะ เชิญเลย” พี่เพลงตอบรับพร้อมกับหันมามองฉันเป็ระยะ
“แล้วนี่พี่เพลงรู้จักกับนีนด้วยเหรอคะ” แพรวาถามด้วยรอยยิ้มที่ฉันมองก็รู้ว่าดูไม่ค่อยจริงใจเลย
“รู้จักจ้ะ น้องแพรก็รู้จักน้องนีนด้วยเหรอ”
“รู้จักค่ะ เราอยู่คณะเดียวกันค่ะ แต่คนละสาขา แถมคนดังอย่างนีนแพรจะไม่รู้จักได้ยังไง” ฉันรู้ความหมายที่แพรวา้าจะสื่อ คงจะหมายความว่าที่ฉันดังก็เพราะว่าโดนนินทาเื่ที่ท้อง
“อ่อ อย่างนี้นี่เอง” พี่เพลงพยักหน้ารับรู้
“ว่าง ๆ นีนก็พาลูกมาเล่นที่มหาลัยบ้างสิ แล้วพี่เพลงเคยเจอลูกของนีนหรือยังคะ ตอนนี้น่าจะได้ขวบกว่า ๆ แล้วใช่มั้ย นีนท้องตอนปีสองนี่” แพรวาถามฉันด้วยเสียงหวาน
“อืม เก่งจังจำได้ด้วย” ฉันตอบกลับแพรวาไปด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ที่ทำให้แพรวาถึงกับหน้าตึงลง
“ก็ต้องจำได้สิ เื่ของนีนดังจะตาย อุ๊ย หรือว่าแพรหลุดอะไรไปคะ พี่เพลงรู้หรือยังว่านีนมีลูกแล้ว” ฉันมองแพรที่ทำเสียงใไม่เนียนเอาซะเลย ไม่สมกับที่เป็ดาราเ้าบทบาท
“รู้แล้วจ้ะ หลานน่ารักมาก ๆ พี่เห็นแล้วอยากจะอุ้มกลับบ้านเลย”
“อ่อ อย่างนี้นี่เอง แล้วรู้จักกันได้ยังไงคะเนี่ย” ฉันเลือกจะเงียบให้พี่เพลงตอบ คนอะไรสอดรู้สอดเห็นเื่ของคนอื่น
“รู้จักจากทางเพื่อนของพี่น่ะจ้ะ”
“ดีจังเลยนะคะ แพรว่าแพรไม่กวนแล้วดีกว่า พอดีเพื่อน ๆ รอกินข้าว ไว้เจอกันนะคะ”
“จ้ะ ไว้เจอกัน” พี่เพลงบอกแพรวา รอจนแพรวาเดินออกไปแล้วพี่เพลงก็ถามฉัน
“เช็กบิลเลยมั้ย น้องนีนอิ่มหรือยัง”
“อิ่มแล้วค่ะ คิดเงินเลยก็ได้” ฉันตอบพี่เพลง
“โอเค พี่ขอเลี้ยงนะ” แล้วพี่เพลงก็แย่งจ่ายเงิน พอกลับขึ้นมาในรถพี่เพลงก็ถามอย่างอดไม่อยู่
“แพรดูไม่ค่อยชอบนีนนะ”
“ค่ะ คงจะอย่างนั้น” ฉันบอกพี่เพลง แล้วถามต่อตรง ๆ
“คุณธามกับแพรวานี่ยังไงกันคะ”
“ไม่มีอะไรเลย ก็แค่คู่จิ้นกันเท่านั้นเอง” ฉันพยักหน้ารับรู้
“น้องนีนไม่ต้องกังวลนะ ที่พี่รู้คือไม่มีอะไรเกินเลย” พี่เพลงพยายามอธิบาย
“ค่ะ ถ้าเกิดเค้าคบกันจริงนีนไม่เกี่ยวอยู่แล้ว แต่ก็อดกังวลเื่มาลีไม่ได้อยู่ดี นีนไม่อยากให้ลูกได้รับผลกระทบอะไรค่ะ”
“พี่เข้าใจ แล้วนี่กลับคอนโดเลยมั้ยจ๊ะ”
“กลับเลยก็ได้ค่ะ จะได้ไปรับมาลีด้วย” ระหว่างขับรถเสียงโทรศัพท์ของพี่เพลงก็ดังขึ้น พี่เพลงใส่หูฟังแล้วกดรับ
“ว่าไง” ฉันมองออกไปข้างนอก ไม่อยากเสียมารยาทเหมือนนั่งฟัง
“ได้ ๆ เดี๋ยวบอกให้ โอเค งั้นเจอกัน” รอจนพี่เพลงวางสายถึงหันมาพูด
“ธามน่ะ มันนัดคนที่ทำเื่รับรองบุตรไว้แล้วที่คอนโด เดี๋ยวพี่จะพานีนแวะเข้าไปเซ็นเลย นีนอย่าลืมพวกเอกสารนะ”
“เซ็นรับรองบุตรที่คอนโดเหรอคะ?” ฉันถามอย่างสงสัย
“ใช่จ้ะ ทำเื่ที่คอนโดให้เสร็จก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องไปอำเภอเดี๋ยวจะเป็ข่าว”
“ก็ได้ค่ะ แต่คุณธามของพี่เพลงเส้นใหญ่จังเลยนะ” พี่เพลงหัวเราะเบา ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร พอมาถึงคอนโดฉันก็ให้พี่เพลงรอที่รถจะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาที่จอด
“เดี๋ยวนีนไปแป๊บเดียวค่ะ” ฉันบอกพี่เพลงแล้วรีบเข้าคอนโด พอถึงห้องก็หยิบเอกสารที่ใส่แฟ้มไว้ออกมาใส่กระเป๋า ก่อนจะไปจัดกระเป๋าใบเล็กที่ใส่ของมาลี เมื่อเรียบร้อยก็ลงไปรับมาลีมาจากป้านวล แล้วพาลงไปข้างล่าง เดี๋ยวคงต้องส่งข้อความบอกพี่ผาไว้
ฉันขึ้นมาบนรถเรียบร้อยก็วางของไว้ด้านหลังแล้วจับมาลีนั่งให้เรียบร้อย ลูกขยับตัวไปมาอย่างสนใจสิ่งรอบตัว
“ไปเที่ยวกันนะคะ” พี่เพลงบอกมาลีแล้วออกรถ ระหว่างนั้นฉันก็ส่งข้อความบอกพี่ผาไปด้วย ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีก็มาถึงคอนโดหรูที่คุณธามอยู่
“ที่นี่แหละจ้ะ ให้พี่ช่วยถืออะไรมั้ย”
“ช่วยถือกระเป๋าก็ได้ค่ะ” ฉันให้พี่เพลงช่วยถือกระเป๋าส่วนตัวเองก็อุ้มมาลีเอาไว้ พี่เพลงเดินไปที่เคาน์เตอร์แล้วรับคีย์การ์ดมา ก่อนจะสแกนพาฉันขึ้นลิฟต์ชั้นบนสุด พอเปิดออกมาทั้งชั้นที่มีแค่ห้องเดียว ฉันว่าราคาคงหลักหลายสิบล้าน ผู้ชายคนนี้รวยดีจังเลย
มาถึงหน้าห้องพี่เพลงก็เคาะประตูก่อนจะสแกนคีย์การ์ด ฉันเดินตามเข้าไป มาลีเอาแก้มซบไหล่ฉันไว้ น่าจะหิวแล้ว ป้านวลบอกว่าตอนบ่ายมาลียังไม่ได้กินนมเลย
ฉันมองห้องที่แสนจะหรูหราอย่างสำรวจ นี่มันเพนต์เฮาส์ไม่ใช่แค่ห้องหรูธรรมดา แล้วก็หยุดสายตาลงเมื่อเ้าของห้องเดินเข้ามาหา
“มาถึงแล้วก็เข้าไปนั่งก่อน คุณอารออยู่ด้านในแล้ว” คุณธามบอกพร้อมกับมองฉันที่อุ้มมาลีอยู่ วันนี้คุณธามอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก ผมที่เสยขึ้นทำให้ดูหล่อแบบร้าย ๆ
“เอาเอกสารมาแล้วใช่มั้ย”
“เอามาแล้วค่ะ” ฉันตอบคุณธามแล้วเดินตามพี่เพลงเข้าไป ที่ห้องนั่งเล่นมีคุณอาผู้ชายนั่งอยู่ก่อนแล้ว
“สวัสดีค่ะ” ฉันเอ่ยสวัสดีแล้วเดินไปนั่ง
“ครับ นี่เอกสารที่คุณนีนนาราต้องเซ็นครับ” ชายตรงหน้ายื่นเอกสารมาให้ แต่ฉันอุ้มมาลีอยู่เลยไม่ค่อยถนัด
“ให้พี่อุ้มให้มั้ยคะ” พี่เพลงเดินเข้ามาถาม
“มะม้าา” แต่มาลีงอแงไม่ยอม
“ไม่เป็ไรค่ะพี่เพลง” ฉันบอกปฏิเสธ คุณธามที่เพิ่งเดินมานั่งข้าง ๆ เอ่ยขึ้นมา
“เดี๋ยวผมอุ้มลูกเอง มาลีมาหาป๊าเร็ว” มาลียอมโน้มตัวให้คุณธามอุ้มแต่ปากเริ่มแบะออก
“ลูกเป็อะไรรึเปล่า” คุณธามถามฉันเมื่อเห็นอาการงอแงของมาลี
“แกน่าจะหิวนม เดี๋ยวขอเวลาสักครู่นะคะ” ฉันบอกแล้วรีบเดินไปเปิดกระเป๋าหยิบขวดนมออกมาแล้วส่งให้มาลีเอาไปดื่ม มาลีเอนตัวลงไปซบอกของคุณธามเอาไว้พร้อมกับดูดนมในขวดอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนคุณธามเองก็อุ้มประคองแล้วช่วยจับขวดนมเด็กตัวอ้วนที่ตอนนี้กินนมสบายใจไม่งอแงแล้ว
คนในห้องมองภาพนั้นแล้วแอบอมยิ้มเล็ก ๆ ผู้ชายท่าทางร้าย ๆ พอมาอุ้มเด็กตัวเล็ก ๆ แบบนี้ก็เป็ภาพที่น่ารักดีเหมือนกัน
***
หลงหมูอ้วนกันหมดแล้ววว ก็ขี้อ้อนขนาดนี้จะไม่หลงได้ยังไงล่ะคะ แต่ยัยหนูคืออ้อนปะป๊าสุดๆ ไปเลยยย อยากฟัดแจ้มมม
ตอนนี้สามารถจับจองเป็เ้าของได้แล้วววววววววววว
ติดตามหรือพูดคุยได้ที่เฟสบุ๊ค
https://www.facebook.com/องศาเดียวชื่อนี้เขียนนิยาย-111613020972880
:องศาเดียว
5K
