บทที่ 14 ฉันจะให้แกก้มหัวให้
"จริงเหรอ? งั้นฉันขอพิสูจน์หน่อย"
หลังจากพูดจบ เย่เทียนก็ใช้พลังปราณแท้จริงทันที แล้วพุ่งเข้าไปหาเซี่ยเทียนเหาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นการกระทำของเย่เทียน เซี่ยเทียนเหาก็ตกตะลึง เย่เทียนกลับพุ่งเข้ามาหาเขาเอง ทำให้เซี่ยเทียนเหาประหลาดใจและใ เพราะก่อนหน้านี้ตอนสู้กับเซี่ยเทียนเหา เย่เทียนทำได้แค่ตั้งรับ แถมยังถูกบังคับให้ตั้งรับ ไม่เคยโจมตีเลย แต่คราวนี้เย่เทียนกลับพุ่งเข้ามาหาเขาเอง ทำให้เซี่ยเทียนเหา งงงวย
เย่เทียนรู้ดีว่าก่อนหน้านี้ที่เขาถอย เพราะกังวลเื่พลังฝีมือของตัวเอง กลัวว่าจะสู้เซี่ยเทียนเหาไม่ได้ ถ้าเขาไม่กังวลเื่นี้ บางทีเขาคงจัดการเซี่ยเทียนเหาไปแล้ว แต่ตอนนี้ในเมื่อเซี่ยเทียนเหายั่วยุเขาแบบนี้ เขาก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป เขาต้องสั่งสอนเซี่ยเทียนเหาให้เซี่ยเทียนเหารู้จักพลังของเย่เทียน
เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าของเซี่ยเทียนเหาก็เปลี่ยนเป็มืดมนทันที แล้วเตะออกไปเต็มแรง พุ่งเป้าไปที่หน้าอกของเย่เทียน การเตะครั้งนี้ของเขาใช้พลังทั้งหมดที่มี มันสามารถเตะหินก้อนใหญ่ให้แตกเป็เสี่ยงๆ สามารถเตะคนธรรมดาให้แหลกละเอียด แม้แต่กระดูกก็หักได้
เย่เทียนคาดการณ์ไว้แล้วว่าเซี่ยเทียนเหาจะใช้วิธีนี้ ดังนั้นเขาจึงเตรียมพร้อมอยู่เสมอ ในขณะที่เซี่ยเทียนเหาเตะมา เขาหลบได้ทันท่วงที หลบการโจมตีของเซี่ยเทียนเหา แล้วชกสวนไป ชกเข้าที่หน้าอกของเซี่ยเทียนเหา เซี่ยเทียนเหาถูกต่อยกระเด็นอีกครั้ง ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
"พั่ก!"
เซี่ยเทียนเหาถูกต่อยกระเด็นอีกครั้ง เืพุ่งออกมาจากปาก สีหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เขาาเ็สาหัส หากร่างกายเขาไม่แข็งแกร่ง เขาคงพ่ายแพ้ไปนานแล้ว
เมื่อเห็นดังนั้น เย่เทียนก็ยิ้มเยาะ แล้วเดินไปหาเซี่ยเทียนเหาอย่างรวดเร็ว ยกเท้าเหยียบลงไปที่หน้าอกของเซี่ยเทียนเหาอย่างแรง
"พั่ก!"
เือีกคำพุ่งออกมาจากปากของเซี่ยเทียนเหา แถมเย่เทียนยังไม่ยกเท้าออก ยังคงเหยียบอยู่
เซี่ยเทียนเหารู้สึกได้ถึงเท้าที่น่ากลัวของเย่เทียนที่เหยียบอยู่บนหน้าอกของเขา เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลออกมาจากหน้าผาก เห็นได้ชัดว่าเท้าของเย่เทียนนั้นเ็ปขนาดไหน
"เย่เทียน ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริงๆ"
"ฮิฮิ เพิ่งจะมาร้องขอความเมตตาตอนนี้ มันสายไปหน่อยไหม?" เย่เทียนไม่สะทกสะท้าน ตอบอย่างเ็า ในขณะนี้เขาเหมือนกับปีศาจ
เซี่ยเทียนเหารู้สึกว่าเท้าของเย่เทียนที่เหยียบอยู่บนหน้าอกของเขาหนักขึ้นเรื่อยๆ แถมร่างกายของเขาเหมือนจะถูกเย่เทียนบดขยี้ เ็ปทรมาน
เมื่อเห็นว่าเย่เทียนปฏิบัติกับเขาแบบนี้ เซี่ยเทียนเหาก็ใ รีบะโ "เย่เทียน ฉันขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ฉันยินดีจ่ายเงินชดใช้ให้คุณ ฉันจะจ่ายให้คุณห้าล้านบาท ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลยนะ?"
"ฮ่าฮ่า ห้าล้านบาท? คิดจะใช้เงินห้าล้านบาทมาจัดการฉันเหรอ? ฉันบอกแกเลย ไม่มีทาง แกไม่เพียงแต่ดูถูกพ่อแม่ของฉัน แต่ยังดูถูกฉันด้วย แกคิดว่าฉันจะปล่อยแกไปเหรอ?"
เย่เทียนหัวเราะเยาะ เขารู้ว่าแม้ว่าเซี่ยเทียนเหาจะเป็คุณชายที่ชอบวางอำนาจ ชอบรังแกคนอื่น แต่เขาก็เป็คุณชายของกลุ่มบริษัทเซี่ย ในเมืองหลวง นอกจากพวกคุณชายระดับสูงแล้ว ไม่มีใครกล้าที่จะขัดแย้งกับเซี่ยเทียนเหาง่ายๆ
ดังนั้นเย่เทียนจึงรู้ว่าหากเซี่ยเทียนเหาเอาเงินห้าล้านออกมา เขาไม่มีทางที่จะออกจากเมืองหลวงได้ เพราะเซี่ยเทียนเหาไม่มีคุณสมบัติที่จะให้เงินห้าล้านกับเย่เทียน
"ถ้าอย่างนั้น...แก้าให้ฉันทำอะไร ฉันทำตามได้หมด" เซี่ยเทียนเหาได้ยินคำพูดของเย่เทียนก็ใ รีบพูด
"ฉัน้าให้แกหักขาทั้งสองข้างของแก"
"ฉันยอม ตราบใดที่แกยอมปล่อยฉันไป" หลังจากพูดจบ เซี่ยเทียนเหาก็กัดนิ้วตัวเอง แล้วเขียนตัวอักษรเป็ชุดด้วยเื ส่งให้เย่เทียน
เย่เทียนถือรอยเืนี้ แล้วฉีกรอยเืของเซี่ยเทียนเหาทิ้ง จากนั้นก็จ้องเซี่ยเทียนเหาอย่างเ็า พูดว่า "ตอนนี้ฉันให้แกเลือกสองทาง ทางแรก ฉันให้เวลาแกสามนาทีในการหนี แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก ทางที่สอง แกนอนอยู่ที่นี่เป็หมาพิการ รอให้ฉันชนะแก แล้วฉันจะให้แกรู้จักคำว่าอยากตายแต่ตายไม่ได้"
"แก แก..."
เซี่ยเทียนเหาโกรธจัดที่เย่เทียนยั่วยุเขา เขาไม่เคยได้รับความอับอายแบบนี้มาก่อน
"พอแล้ว เลิกพูดจาไร้สาระ คุกเข่าให้ฉัน!"
เย่เทียนมองเซี่ยเทียนเหาอย่างเ็า ะโ
เซี่ยเทียนเหากลัวมาก เขาไม่คิดว่าเย่เทียนจะให้เขาคุกเข่าให้เขา นี่มันทรมานเขาชัดๆ
"อะไรนะ? ไม่ยอมเหรอ? งั้นก็ได้ ฉันให้เวลาแกสิบนาทีในการตัดสินใจ จะคุกเข่าก้มหัวขอโทษฉัน หรือไม่ต้องคิดอีกต่อไป ฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้"
"อย่านะ เย่เทียน ฉันขอร้อง อย่าฆ่าฉันเลย! ฉันไม่อยากตาย!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน เซี่ยเทียนเหาก็กลัว เขาโตมาพร้อมกับช้อนเงินช้อนทอง ไม่เคยลำบากเลยสักนิด ดังนั้นเขาจึงทนกับความเ็ปแบบนี้ไม่ได้ ตอนนี้เขาหวังแค่ว่าเย่เทียนจะปล่อยเขาไป
"ไม่เอาเหรอ? งั้นก็ได้!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน เซี่ยเทียนเหาก็โล่งใจ เขาไม่อยากตายจริงๆ
เซี่ยเทียนเหารีบคุกเข่า ก้มหัวให้เย่เทียนอย่างเคารพสามครั้ง แล้วพูดว่า "ขอบคุณพี่เย่เทียนที่เมตตา วันหลังเซี่ยจะต้องตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของคุณ!"
"ไม่ต้องตอบแทน แค่จำคำพูดของแกในวันนี้ให้ได้ก็พอ ไม่งั้นฉันจะทำให้แกตายอย่างน่าอนาถ เข้าใจไหม?"
เย่เทียนตอบกลับอย่างเฉยเมย แล้วหัวเราะเยาะ
"เข้าใจ เข้าใจ จำใส่ใจแน่นอน ไม่มีวันลืม"
เซี่ยเทียนเหารีบพยักหน้าพูด
"ในเมื่อเป็แบบนั้น งั้นฉันจะส่งแกไปสู่ปรโลก!"
เย่เทียนพูดอย่างเ็า แล้วเหยียบลงไปที่หน้าอกของเซี่ยเทียนเหา ใช้เท้าขยี้หน้าอกของเซี่ยเทียนเหา
"อ๊า! อย่า!"
เซี่ยเทียนเหารู้สึกเ็ปอย่างรุนแรงทันที อดไม่ได้ที่จะร้องออกมา แต่เย่เทียนจะสนใจความเ็ปของเซี่ยเทียนเหาได้อย่างไร? สายตาของเขาเ็า เท้าของเขายังคงขยี้ต่อไป ร่างกายของเซี่ยเทียนเหาบิดเบี้ยว เสียงกรีดร้องดังเข้าไปในหูของทุกคน ทำให้ทุกคนใจสั่น และหวาดกลัวอย่างยิ่ง สถานะของเซี่ยเทียนเหาไม่ธรรมดา เขาเป็ทายาทในอนาคตของกลุ่มบริษัทเซี่ย ถ้าเขาตายในเมืองหลวง หุ้นของกลุ่มบริษัทเซี่ยจะต้องตก และอาจจะสูญเสียอย่างมาก ดังนั้นในขณะนี้พวกเขาจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
คนของกลุ่มบริษัทเซี่ยก็มองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเซี่ยเทียนเหาจะคุกเข่าต่อหน้าเย่เทียน แถมยังขอร้องให้เย่เทียนไว้ชีวิตเขา นี่มันเหมือนเื่เหลือเชื่อ เป็สิ่งที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าพวกเขาจะใที่เซี่ยเทียนเหาคุกเข่าต่อหน้าเย่เทียนเพื่อปกป้องตัวเอง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ พลังของเย่เทียนแข็งแกร่งเกินไป พวกเขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
เซี่ยเทียนเหาถูกเย่เทียนเหยียบไว้ใต้เท้า เขาหมดสิ้นความหยิ่งผยองจองหองก่อนหน้านี้ เขารู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก กำลังจะหมดสติ แต่เย่เทียนไม่ได้หยุดเลย ยังคงเหยียบเซี่ยเทียนเหา ทำให้เซี่ยเทียนเหาต้องทนกับความเ็ปและความอัปยศอย่างแสนสาหัส
"อ๊า... อย่า อย่า! ฉันขอร้อง อย่าเลย ฉันก้มหัวให้แกแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้แล้ว ฉันผิดไปแล้ว เย่เทียน เย่เทียน ฉันรู้แล้ว อย่าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันอีกเลย"
ในที่สุดเซี่ยเทียนเหาก็ทนไม่ไหว ก้มหัวอันสูงส่งของเขาลงต่อหน้าเย่เทียน ขอร้อง
เมื่อเห็นสีหน้าของเซี่ยเทียนเหา เย่เทียนก็รู้สึกสะใจอย่างมาก คิดในใจ "ฉันจะให้แกหยิ่งยะโส ให้แกอวดดี ให้แกรังแกฉัน ให้แกดูถูกญาติของฉัน ตอนนี้ฉันจะให้แกรู้จักคำว่าความเ็ป รู้จักคำว่าความสิ้นหวัง!"
เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เทียนก็ยกเท้าขึ้นอีกครั้ง เหยียบลงไปที่ศีรษะของเซี่ยเทียนเหา
"อย่า... ฉันคุกเข่าให้แก ฉันขอร้อง อย่าเหยียบฉันเลย ฉันก้มหัวให้แกแล้ว ก้มหัวให้แกแล้ว!"
เมื่อเห็นว่าเย่เทียนยกเท้าขึ้นเหยียบศีรษะของเขาอีกครั้ง เซี่ยเทียนเหาก็แตกตื่น เขา รู้ว่าเย่เทียนจะฆ่าเขาจริงๆ เขากลัวจนฉี่ราด รีบขอร้อง
………………………..
119K
