กามเทพคูณสอง

#จิดาภา

“ฉันตัดสินใจแล้ว”

“รักแกไม่คิดดูอีกทีเหรอ” น้ำฟ้าถามย้ำการตัดสินใจของเพื่อนสาว​อีกครั้ง

“ไม่ละฉันคิดดีแล้ว แกก็รู้ว่าที่บ้านฉันเป็๞ไง” รักตอบยืนยันไปหนักแน่น คิดไม่ตกมาตลอดจนสุดท้ายก็ตัดสินใจได้เพื่อครอบครัวรักจำเป็๞ต้องเลือก

“แกไม่เสียดายเวลาที่เรียนมาเหรอ” น้ำฟ้ายังคงเกลี้ยกล่อมเพื่อนสาวตรงหน้า

“ถึงเสียดายก็ทำอะไรไม่ได้ น้ำฟ้า แกก็รู้ว่าที่บ้านฉันกำลังลำบากจะให้ทำไง แก่อย่าห้ามฉันเลย” ใช่ว่ารักอยากออกจากเรียนทั้งที่อุตส่าห์อยู่ปีสองแล้วแท้ๆ แต่ด้วยฐานะทางบ้านที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร พ่อกับแม่ที่มีอาชีพขายพวงมาลัยในตลาดเงินที่ได้มามันไม่ได้มากมายพอที่จะส่งเรียนต่อได้ ถึงรักจะทำงานพิเศษด้วยก็ตามมันก็ไม่พออยู่ดีไหนจะค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอาหารการกินของสามชีวิตในครอบครัว และที่สำคัญคือค่ารักษาพยาบาลของแม่ที่ต้องจ่ายทุกเดือนซึ่งเป็๞เงินไม่ใช่น้อยๆ เพราะอย่างนี้รักถึงตัดสินใจออกจากเรียนและจะไปหางานทำคงช่วยจุนเจือค่าใช่จ่ายในครอบครัวได้บ้าง

“แต่…ก็ได้ๆ มีอะไรให้ช่วยก็บอกแล้วกัน” ถึงอยากจะขัดแต่สุดท้ายน้ำฟ้าก็ต้องยอมเพราะสายตาละห้อยของเพื่อน รู้ดีว่าที่บ้านของรักษ์ค่อนข้างลำบากแต่ก็ไม่คิดว่าถึงกับต้องออกจากเรียน ในเมื่อห้ามไม่ได้น้ำฟ้าก็ได้แต่คอยช่วยเหลือเท่าที่ช่วยได้

“ขอบคุณนะที่เข้าใจ งั้นช่วยไรอย่างดิ” รักตอบรับน้ำฟ้าอย่างดีใจพร้อมกับสายตาแพรวพราว

“อะไรแกรัก บอกปุบเ๹ื่๪๫มาปับ”

“อิอิ ก็บอกเองว่ามีเ๹ื่๪๫ไรให้ช่วยก็บอก”

“เออ! ให้ช่วยไรบอกมา”

“ช่วยหางานให้หน่อยสิ”

“แกมีงานพิเศษที่ซุปเปอร์แล้วนี่” น้ำฟ้าบอกเพราะเป็๞คนพารักไปสมัครเมื่อสามเดือนก่อน

“ก็ใช่ แต่อยากได้งานประจำ ลำพังแค่งานพิเศษมันไม่พอ” งานพิเศษที่ทำอยู่ก็ดีแต่มันไม่พอเลยอยากหางานประจำทำมันเงินดีกว่า

“ก็จริง เดี๋ยวจะช่วยหาให้ก็แล้วกัน แต่นี้แกตัดสินใจดีแล้วนะ” น้ำฟ้าตอบรับแต่ก็ไม่วายถามเพื่อนเ๹ื่๪๫ออกจากเรียนอีกครั้ง

“ดีแล้ว ยังไงก็ขอบใจแกมาก” รักตอบ ทั้งสองต่างหยุดพูดถึงเ๹ื่๪๫นั้นหันมาคุยเ๹ื่๪๫อื่นแทน ตอนนี้รักและน้ำฟ้าอยู่ในร้านกาแฟร้านหนึ่งที่มานี้เพราะรัก๻้๪๫๷า๹บอกเ๹ื่๪๫ที่จะออกจากเรียนให้น้ำฟ้ารู้ไม่ใช่ว่าไม่เคยพูดเธอเคยเกริ่นกับน้ำฟ้ามาแล้วหลายครั้งเพื่อนก็โวยใส่ตลอด ก่อนมารักก็กังวลมาก ถึงแม้ทั้งสองจะพึ่งรู้จักกันได้แค่ปีกว่าๆแต่ทั้งสองก็สนิทกันมากเนื่องจากน้ำฟ้าเป็๞เพื่อนคนแรกในมหาวิยาลัยใหญ่ในเมืองหลวงของประเทศ น้ำฟ้าเป็๞คนสวย ตัวเล็ก ตาคมโต ขนตายาวและงอนมาก มีผิวสีน้ำผึ่งที่บอกภูมิลำเนาที่อยู่ได้เป็๞อย่างดี ใช่น้ำฟ้าเป็๞เด็กใต้แต่ก็อยู่ตอนบนสุดที่ได้ชื่อว่าเป็๞ประตูภาคใต้อย่างจังหวัดชุมพร ต่างจากรักที่เป็๞คนกรุงเทพเธอเลยเป็๞หญิงสาวที่ค่อนข้างขาว ติดจะขาวมากเลยทีเดียวใบหน้าเล็กได้รูป จมูกที่ไม่โด่งมากเกินไป ปากสีแดงธรรมชาติแม้จะไม่เป็๞กระจับแต่ก็ได้รูปสวยงาม ร่างบางที่น่าถนุถนอมแต่กลับเป็๞คนแข็งแกร่งแตกต่างจากรูปร่างหน้าตา

“จริงสิ” ระหว่างที่นั่งคุยกันอยู่เพลินๆอยู่ดีๆ น้ำฟ้าก็๻ะโ๷๞ขึ้นมาเสียงดังเรียกสายตาคนในร้านให้หันมามองจนต้องรีบเอ่ยขอโทษ

“พูดซะเสียดัง มีอะไรน้ำฟ้า” เธอถามเพื่อนสาวตรงหน้าเพราะเสียงดังจน๻๷ใ๯

“ก็หางานให้แกไง” น้ำฟ้าพูดขึ้นทั้งยกยิ้มดีใจ เธอพึ่งนึกออกว่ามีอยู่งานหนึ่งแต่ก็ไกลพอสมควร และอีกอย่างไม่รู้ว่าได้คนไปหรือยัง

“แกพูดจริงเหรอ งานไรๆ” รักถามขึ้นอย่างตื่นเต้น เพื่อนสาวคนนี้ช่วยเธอได้เสมอ

“งานไม่ยากแต่ว่าไกลหน่อยหนึ่ง” น้ำฟ้าบอก

“ไกลไม่เป็๞ไรขอให้ได้งานพอ” รักบอก ไม่สนใจว่าจะไกลแค่ไหนแค่ให้เป็๞งานที่ทำแล้วได้เงินก็พอ แต่ก็เชื่อว่าน้ำฟ้าคงไม่หาไกลมากนักหรอก

“แต่ฉันไม่แน่ใจว่าได้คนไปยัง” หญิงสาวบอกไม่เต็มเสียงนัก

“อ้าว”

“แต่เดียวฉันโทรถามก่อนแปบหนึ่ง” ว่าจบก็หันไปจับโทรศัพท์ที่อยู่ข้างๆมากดโทรหาใครคนหนึ่งรอสายครู่หนึ่งอีกฝ่ายก็รับ

“ว่าไงตัวแสบ” เสียงทุ่มตอบกลับมาเมื่อรับสาย

“ไม่แสบสักหน่อย พี่ลมพี่ได้คนเลี้ยงแฝดยัง” น้ำฟ้าเถียงคนในสายก่อนจะถามเ๹ื่๪๫ที่ตนอยากรู้ เหลือบมองเพื่อนสาวตรงหน้าที่ดูสงสัยไม่น้อย

“ยังเลย ถามทำไม” เสียงนิ่งตอบกลับมา

“เหรอ งั้นพี่ห้ามรับใครนะ”

“ทำไม” เสียงนิ่งถามขึ้นไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร

“บอกห้ามรับก็ห้ามรับ ยกไว้ให้เพื่อนฟ้า” น้ำฟ้าโวยวายใส่คนในสาย รู้สึกเบื่อกับน้ำเสียงนิ่งๆของพี่ชายเหลือเกิน

“ไว้ใจได้เหรอ” เสียงในสายถามขึ้น อยู่ๆมาบอกแบบนี้ก็อดกังวลไม่ได้

“ได้สิเพื่อนฟ้านะ ยังไงก็เถอะห้ามรับใครนอกจากเพื่อนฟ้า แค่นี้นะพี่ลม” น้ำฟ้าว่าก่อนจะตัดสายโดยไม่ได้สนใจเสียงท้วงติงจากคนในสาย

“งานอะไรนะฟ้า” รักถามขึ้นทันทีที่น้ำฟ้าวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

“เลี้ยงเด็ก” หญิงสาวตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม

“ฮะ! ไม่…ไม่รับงานนี้” รั๻๷ใ๯กับคำตอบ ก่อนจะปฏิเสธทันทีอย่างไม่ต้องคิด จะให้ไปเลี้ยงเด็กเธอคงทำไม่ได้เพราะไม่เคยเลี้ยงมาก่อน

“แกทำได้อยู่แล้ว” น้ำฟ้าว่า เธอเชื่อตามที่พูดคนอยากรักนะทำได้สบายออกจะนิสัยดีขนาดนี้ เ๹ื่๪๫ในครัวก็เยี่ยม แค่ดูแลเด็กสองคนรักทำได้สบายน้ำฟ้าคิดอย่างนั้น

“แกจะบ้าเหรอ ฉันไม่เคยเลี้ยงเด็ก” รักยังคงเถียง อะไรก็ทำได้ทั้งนั้นยกเว้นเ๹ื่๪๫นี้เลี้ยงเด็กมันไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่าย

“ก็จะได้เคยไง ไม่ต้องกังวลแฝดเลี้ยงง่าย” เธอว่า แล้วนึกถึงสองแฝดลูกของพี่ชายที่ถึงแม้จะซนแต่ก็ไม่ดื้อค่อนข้างเลี้ยงง่าย

“อะไรคือแฝด แกอย่าบอกว่า…”

“ใช่ เลี้ยงเด็กแฝดไง สองคนนะสองคน” น้ำฟ้าว่าพร้อมชูนิ้วสองมือ นึกหมั่นไส้เพื่อนสาวที่ทำหน้า๻๷ใ๯ซะโอเวอร์

“จะบ้าตายแค่คนเดียวก็ไม่รู้จะเลี้ยงยังไงนี้เล่นมาสองเลย” รักว่าทั้งยกมือขึ้นกุมขมับตัวเอง

“จะกังวลทำไมแกทำได้อยู่แล้ว อีกอย่างเงินดีนะ” เมื่อเห็นว่ารักกังวลไม่เลิกก็เลยเอาเงินมาล่อ

“เงินเยอะแต่ต้องเลี้ยงเด็กนะ ถ้าฉันไปทำลูกเขาเป็๞ไรไปจะทำไง” เงินถึงอยากได้แต่ก็กังวลอยู่ดีเลี้ยงเด็กไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่ายแถมมีถึงสองคนอีกยิ่งยากเข้าไปใหญ่

“แกไม่ลองจะรู้ได้ไงว่าทำไม่ได้” น้ำฟ้ายังคงพูดกล่อม

“แต่…”

“เงินเดือนสองหมื่นนะ” หญิงสาวรีบพูดขัดทันที เชื่อสิว่าพอได้ยินเ๹ื่๪๫จำนวนเงินต้องเขวแน่ๆ

“สะ…สองหมื่นเลยเหรอ” รักถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจเพราะเงินค่อนข้างเยอะสำหรับงานเลี้ยงเด็ก

“ก็จริงนะสิฉันจะโกหกแกทำไม ว่าไงสนไหม” น้ำฟ้าว่า ความจริงเงินมันไม่ถึงสองหมื่นหรอกแค่หมื่นห้าเท่านั้นแต่อยากช่วยเพื่อนสาวอีกอย่างถ้ารักรับงานนี้น้ำฟ้าก็ไว้ใจได้ว่าคนดูแลหลานชายนั้นเป็๞คนดีแน่นอน และอีกอย่างเ๹ื่๪๫เงินพี่ชายคงไม่อะไรมากรวยขนาดนั้นถึงจะบ่นบ้างก็ตามเถอะ แต่ไม่เป็๞ไรเพื่อเพื่อนน้ำฟ้ายอม

“เอ่อ…” รักไม่รู้จะตัดสินใจยังไงเงินเยอะน่าสนใจมากแต่ต้องไปดูแลเด็กเธอเลยคิดไม่ตก

“แกลองคิดดูดีๆ นะรัก เงินไม่ใช่น้อยๆ” น้ำฟ้าพยายามหว่านล้อม นึกหงุดหงิดกับเพื่อนคนนี้จะกังวลอะไรหนักหนากับแค่เลี้ยงเด็กทั้งที่มันเป็๞งานที่สบายดีกว่าไปทำงานผับแล้วถูกลวนลามอีก พูดแล้วหญิงสาวก็นึกโมโหเพื่อนที่ห้ามไม่ฟังรั้นจะไปทำงานพิเศษในผับโดนไปสองวันถูกพวกลูกค้าลวนลามน้ำฟ้าต้องบังคับให้ไปลาออก

“แต่มันต้องเลี้ยงเด็กนะ ฉัน…ฉันไม่รู้จะเข้าหาหรือว่าดูแลเขายังไง อีกอย่างถ้าเด็กไม่ชอบฉันล่ะจะทำไง” รักพูดขึ้นอย่างกังวล น้ำฟ้าได้แต่ยกมือกุมขมับกับเพื่อนสาวที่กังวลเกินไป

“แกก็ไม่ต้องทำไง แค่เดินเข้าไปแล้วยิ้มให้แฝด แฝดก็แทบพุ่งหาแกแล้ว” น้ำฟ้าว่า และนั้นทำให้รักนึกสงสัยขึ้นมา

“ทำไมล่ะ”

“แกไม่รู้เหรอว่าแกนะยิ้มแล้วสวยมาก ยิ้มที่หนึ่งทำคนอื่นยิ้มตามไปตั้งเท่าไรโลกนี้สดใสขึ้นมาทันที”

“แกก็เวอร์” ว่าที่เพื่อนสาวพูดเสียโอเวอร์ แต่ก็แปลกถ้าเป็๞อย่างน้ำฟ้าพูดทำไมรักถึงไม่เคยรู้สึกเลย

“ไม่เวอร์ทั้งนั้นแหละค่ะ ตกลงเอาไง”

“ก็…”

“แกจะคิดไรเยอะ รับๆไปเถอะ คิดไว้ว่าเงินๆๆๆ” ยุกับเ๹ื่๪๫อื่นไม่ขึ้นก็ใช่เ๹ื่๪๫เงินนี้แหละ

“ก็…ก็ได้จะลองดู” ในที่สุดรักก็รับมันเพราะเงินล่อตาแท้ๆให้ตายเถอะ

“ดีมากค่ะ” น้ำฟ้ายิ้มยกใหญ่ รักก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องดีใจขนาดนั้น

“แล้วงานต้องไปทำที่ไหนละ ต้องค้างไหม” เมื่อตัดสินใจรับงานนี้รักก็ถามถึงลายละเอียดงานทันที

“ต้องไปอยู่เลย” น้ำฟ้าบอก ซึ่งก็ไม่ผิดกับที่รักคิดไว้มากนักก็เลี้ยงเด็กนี้ต้องอยู่กับเด็กตลอดอยู่แล้ว

“แล้วงานที่ว่าอยู่ไหนล่ะ” รักถามขึ้นอีกเมื่อน้ำฟ้าไม่ได้ตอบในตอนแรก

“ก็ไกลหน่อยหนึ่งนะ”

“ไกลเหรอแล้วที่ไหนละคงไม่ไกลมากใช่ไหม”

“ก็ไม่มากมั้ง ที่บ้านฉันนะ” น้ำฟ้าว่าอย่างไม่แน่ใจเพราะตนเองรู้สึกว่าจากกรุงเทพไปบ้านก็ไม่ไกลมากนักหรือเพราะนั่งไปกลับจนชินอันนี้ก็ไม่แน่ใจ

“ฮะ! ไม่มากเลยแต่มันโคตรไกลมากๆ” รักว่าอย่าง๻๷ใ๯อดจะประชดไม่ได้พูดมาได้ไงว่าไม่ไกล ชุมพรเลยนะนั่งรถเป็๞วันกว่าจะถึง

“แกก็เวอร์” น้ำฟ้าแขวะ

“เปลี่ยนใจตอนนี้ทันไหม” นึกอยากเปลี่ยนใจขึ้นมาทันทีถึงจะได้เงินดีแต่มันไกลบ้านมาก รักเป็๞ห่วงพ่อกับแม่ เธอพลาดเองที่ไม่ถามรายละเอียดก่อน

“ไม่ทันแล้วค่ะ”

“แต่ฉันเป็๞ห่วงพ่อกับแม่” รักบอกไปตามใจคิด

“แกไม่ต้องห่วงคุณลุงกับคุณป้าฉันดูให้เอง” ไม่ใช่แค่พูดให้เพื่อนรู้สึกดีแต่น้ำฟ้าตั้งใจจะทำจริงๆ

“แต่…”

“แกนี่ยังไงต้องมีเ๹ื่๪๫ให้ขัดตลอด แกคิดดูนะไปอยู่โน้นบ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ แถมได้เงินอีกแกคิดดูไม่มีอะไรจะดีขนาดนี้แล้ว” น้ำฟ้าว่ามายึดยาวถ้าพูดถึงขนาดนี้รักยังลังเลอีกก็ไม่รู้จะว่าไง

“เอ่อ…” รักยังคงรู้สึกลังเลไม่น้อย สายตาจ้องมองอย่าง๻้๪๫๷า๹คำตอบของน้ำฟ้ายิ่งกดดัน “ก็ได้” และแล้วก็ตัดสินใจรับอีกตามเคยถึงแม้รักจะยังรู้สึกกังวลแต่ถ้าไม่ลองดูก็ไม่รู้ อีกอย่างเธอจำเป็๞ต้องใช้เงิน

“โอเค เดี๋ยวฉันบอกพี่อีกทีหนึ่งแล้วจะบอกแกนะว่าต้องไปเมื่อไร” น้ำฟ้ายิ้มหน้าบานเมื่อรักตอบรับอุตส่าห์ยุไปเสียตั้งเยอะไม่ยอมรับนี้แย่ นึกถึงแฝดแล้วอดดีใจแทนสองแสบไม่ได้

“แล้วพ่อกับแม่แกไม่ว่าใช่ไหมถ้าฉันจะไปอยู่บ้านท่านด้วย” รักถามเมื่อนึกถึงเ๹ื่๪๫ต้องไปอยู่ใต้ รักเคยเจอพ่อกับแม่ของน้ำฟ้ามาแล้วสองครั้งตอนที่ท่านขึ้นมาเยี่ยมน้ำฟ้า ท่านทั้งสองเป็๞คนใจดีมาก อายุท่านก็พอๆกับพ่อและแม่ของเธอ

“ใครบอกแกจะไปอยู่บ้านพ่อกับแม่ฉัน” น้ำฟ้าถามขึ้นงงๆ

“อ้าว ไม่ใช่เหรอก็แกบอกไปอยู่บ้านแก” รักงงยิ่งกว่าน้ำฟ้าทั้งที่เป็๞คนบอกเองแท้ๆ ว่าให้ไปอยู่บ้านตัวเอง

“ก็ใช่บ้านฉันชุมพรไง แต่แกนะต้องไปอยู่บ้านพี่ฉันต่างหาก”

“ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันหรอกเหรอ”

“ก็ใช่ไง”

“อืม”

“ตอนนี้ห้ามเปลี่ยนใจแล้วนะเพราะฉันไลน์ไปบอกพี่เรียบร้อยแล้ว พ่อกับแม่ก็บอกแล้วพวกท่านดีใจมากที่แกจะไป” รักมองอย่างข้องใจเอาเวลาตอนไหนไปคุยไลน์กันแต่รักก็ได้เพียงตอบรับกลับไป

หลังจากพูดคุยกันเ๹ื่๪๫นี้จบหญิงสาวทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับ รักกลับมาบ้านเพื่อคุยเ๹ื่๪๫จะไปทำงานกับพ่อและแม่ซึ่งพวกท่านไม่เห็นด้วยแต่สุดท้ายก็ยอมให้ไป เธอรู้ดีว่าพวกท่านเป็๞ห่วงแต่เพื่อครอบครัวเธอต้องทำไม่อยากที่จะเห็นพ่อกับแม่ต้องเหนื่อยยิ่งแม่ไม่สบายแบบนี้

ผ่านมาหลายวันน้ำฟ้าก็โทรมาบอกว่าให้ลงไปวันอาทิตย์ที่จะถึงได้เลยซึ่งรักก็อดรู้สึกใจหายไม่ได้ที่ต้องไปอยู่ไกลบ้านแบบนี้นับว่าเป็๞ครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้ที่รักจะต้องไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านของตัวเอง

รักจัดการเก็บข้าวของที่จำเป็๞ไม่ได้เอาไปมากนักเพราะลำบากตอนเดินทาง พรุ่งนี้แล้วที่เธอต้องไปก็อดใจหายไม่ได้แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากสู้กับมัน

“ถึงแล้วแกโทรบอกฉันด้วยนะ” รักฟังเพื่อนสาวพูดย้ำคำนี้ไม่รู้ว่าเป็๞ครั้งที่เท่าไร

วันนี้เป็๞วันที่รักต้องเดินทางไปชุมพรโดยมีน้ำฟ้ามาส่งขึ้นรถที่ขนส่ง แต่เพื่อนสาวก็บอกเ๹ื่๪๫ให้โทรหาตลอดระหว่างทางและตอนถึงก็ไม่เข้าใจว่าจะอะไรหนักหนาแต่เพราะรู้ว่าเป็๞ห่วงเลยไม่อยากจะขัดเพื่อน

“รู้แล้วแกบอกฉันรอบที่เท่าไรแล้ว”

“ก็ฉันเป็๞ห่วงแก” น้ำฟ้าว่าเสียงหง่อย รักทำเพียงยิ้มให้กับเพื่อนสาว

“โอเคๆ ฉันจะโทรหาแกตลอดทางเลยตกลงไหม” ให้ตายเถอะยายเพื่อนคนนี้ยิ่งกว่าแม่เสียอีก

“อย่าลืมนะ อ่อเดี๋ยวพี่ลมจะมารับที่ทางเข้าสวนนะเพราะรถจอดตรงนั้นพอดี” รักพยักหน้ารับก็รู้มาบ้างว่าสวนของพี่น้ำฟ้าอยู่ติดกับถนนใหญ่เลยแต่ต้องนั่งรถเข้าไปอีกกว่าจะถึงบ้านเพราะบ้านอยู่กลางสวนพอดีและที่สำคัญน้ำฟ้าบอกว่าสวนพี่ชายกว้างมากถ้าเดินเข้าไปคงเป็๞ลมก่อน

“งั้นฉันไปนะ” รักบอกลาเพราะใกล้ถึงเวลารถออกแล้ว

“อืมโชคดีนะ คุณลุงคุณป้าไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันดูให้ แล้วจะลงไปหาบ่อยๆ” รักพยักหน้ารับนึกหมั่นไส้ทำเป็๞บอกจะลงไปหาบ่อยๆ หาเ๹ื่๪๫ลงบ้านตัวเองมากกว่าเถอะ

“ไปละแล้วจะโทรหา”เธอบอกก่อนจะก้าวขึ้นรถทัวร์ไป

หลังจากนั้นไม่นานตัวรถก็เคลื่อนออกไปพร้อมกับใจของรักที่เต้นรัว เธอนั่งรถมาหลายชั่วโมงมากกว่าจะเข้าจังหวัดชุมพรระหว่างทางน้ำฟ้าก็โทรมาตลอดทั้งที่เป็๞คนบอกให้รักเธอโทรไป พูดถึงก็โทรมาอีกแล้วน้ำฟ้าถามทันทีว่าถึงไหนแล้วรักเองก็บอกไม่ถูกพอมองป้ายข้างทางก็บอกว่าเขตอำเภอสวี น้ำฟ้าเลยบอกว่าใกล้ถึงแล้วและมันก็เป็๞เช่นนั้นเมื่อรถที่รักนั่งมาจอดนิ่งหน้าสวน สายลม

“ถึงแล้ว” รักเอ่ยบอกกับคนในสาย

“ถึงแล้วเหรอ รอเดี๋ยวนะพี่ลมกำลังออกมา” ก่อนจะโทรหารักน้ำฟ้าโทรหาพี่ชายก่อนแล้วเพราะคาดการไว้แล้วว่ารักคงใกล้จะถึง

“อืม”

“เป็๞ไงสวนพี่ฉัน”

“มีแต่ต้นปาล์ม” รักบอกเพราะมองไปก็เจอต้นปาล์มน้ำมันเต็มไปหมด

“ฮาๆ ก็ทำสวนปาล์มนิ แต่เดี๋ยวเข้าไปข้างในก็เจอพวกผลไม้มีเยอะมากๆ” น้ำฟ้าบอกติดตลก ไม่แปลกหรอกที่รักจะเจอต้นปาล์มเพราะครอบครัวเขาทำสวนกันไม่ใช่แค่ปาล์ม แต่ยังมียางพารา และผลไม้อีกเยอะมากทั้งทุเรียน เงาะ มังคุด ซึ่งส่งออกทั้งในประเทศและนอกประเทศ รวมๆแล้วมีสวนเป็๞พันไร่ ทำกำไรปีๆหนึ่งก็มหาศาลมาก

“อืม บรรยากาศดูน่าอยู่ดีมองไปเจอแต่ต้นไม้ทั้งนั้นผิดกับกรุงเทพเลย” รักบอกไปตามที่รู้สึก สีเขียวของต้นไม้นานาชนิดถึงแม้จะเป็๞พืชเศรษฐกิจแต่ก็ให้ความรู้สึกดี

“ก็แน่ละ บ้านฉันมันชนบทนะ” น้ำฟ้าบอกอย่างขำๆ ก็บ้านเธออยู่ในจังหวัดที่ห่างไกลเมืองหลวงแถมห่างจากตัวจังหวัดอีกถึงมันจะดูชนบทแต่ก็น่าอยู่มากอากาศสดชื่นต่างจากเมืองหลวงลิบลับ “แล้วนี้พี่มารับยัง” น้ำฟ้าถามขึ้น

“ยังไม่เห็นใครเลย” บอกไปตามจริงเพราะยังไม่เห็นใครมาเลย “ อะ! มีคนขับรถออกมาสงสัยเป็๞พี่แก” รักบอกเมื่อเห็นรถเลื่อนเข้ามาใกล้ ก่อนจะจอดรถตรงหน้าเธอซึ้งทำให้เธอมองอย่างอึ้งๆ

“ใช่เพื่อนของฟ้าไหม” ชายหนุ่มถามนิ่งๆ ทั้งยังนั่งอยู่บนรถ รักตอบอะไรไม่ถูกได้แต่พยักหน้ารับกลับไปเพราะใบหน้าของคนตรงหน้าช่างสะกดสายตาของเธอมากเหลือเกิน ร่างสูงหนาผิวเข้ม จมูกโด่ง ตาคมที่เหมือนน้ำฟ้า ยิ่งไรหนวดบางนั้นยิ่งขับให้คนตรงหน้าดูเท่มาก

“รัก รัก ไอ้รัก” เสียงเรียกจากในสายทำให้รักหลุดจากภวังค์

“วะ…ว่าไง”

“เรียกตั้งนาน เป็๞ไงอึ้งกับหน้าตาพี่ฉันละสิ” น้ำฟ้าเอ่ยแซ่ว รักยอมรับว่าอึ้งจริงๆ กับคนตรงหน้า “แล้วพี่มารับไง” น้ำฟ้าถามอีกทำให้รักต้องละสายตาจากคนที่นั่งคิ้วขมวดบนรถคงเพราะรักษ์จ้องนานเกินไปแน่ๆ รักมองมายังพาหนะที่ชายหนุ่มนั่งมาก็ต้องอึ้งอีกครั้งเพราะมันคือ

“พะ…พ่วงข้าง”

“ฮะ! พ่วงข้าง กรรมพี่ฉัน” น้ำฟ้าว่าอย่าง๻๷ใ๯อดโมโหพี่ชายไม่ได้ชอบทำตัวแบบนี้ไงถึงถูกทิ้ง

………………………….

ฝากติดตามกันด้วยนะคะ ..................................

????????????????????????????????????????????