หมอหลวงรับยามาดมและตรวจสอบจนได้คำตอบ
หมอหลวง “ผงในห่อยานี้ ทำจาก สมุมไพรอูจูจูไป จือหมู และสุกี้หวง บดละเอียด
ฮองเฮา “ยานี้ทำให้แท่งได้หรือไม”
หมอหลวง “ตัวยาทั้งหมดนี้ ใช้ในการรักษาโรคหวัด ไม่ใช้ยาขับเืพะยะคะ”
ตาอิ้ง “จะเป็ไปได้ยังไง”
จางกุ้ยเฟย “ตาอิ้งทำเื่วุ้นวายเช่นนี้ ทำให้ซื่อเสียงของซินฉางจ้ายเสื่อมเสีย คิดอะไรอยู่กันแน่”
ตาอิ้ง “ของอภัยฮองเฮาหม่อมฉันได้ยิน จากนางกำนัลของหม่อมฉันพูดมาเช่นนั้น”
ฮองเฮา “ซินฉางจ้ายลุกขึ้นเถอะ ข้าทำให้เ้าต้องลำบายใจแล้ว”
ซินฉางจ้าย “ขอบพระทัย ฮองเฮาเพคะ”
แต่ฮองเฮาก็ยังไม่สินขอสงสัย จึงมีแผนที่จะต้องให้หมอหลวงตรวจสอบให้ได้
ฮองเฮา “ซินฉางจ้ายถูกทำให้ใเช่นนี้ ย่อมหลีกเลี่ยงความตื่นตระหนกไม่ได้ หมอหลวงเ้าตรวจชีพจรให้ซินฉางจ้ายที ดูว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่”
หมอลวง “ซินฉางจ้ายเชิญนั้นก่อนเถอะพะยะคะ กระหม่อมของอนุญาต ตรวจชีพจรให้ท่าน”
จากนั้นหมอหลวงก็ทำการตรวจชีพจร ทำให้เล่านางสนม ใจจดใจจอกับคำตอบของหมอหลวง
หมอหลวง “กราบทูลฮองเฮา ชีพจรของซินฉางจ้ายปกติดีทุกอย่าง ตอนนี้ทรงตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว ของแสดงความยินดีกับฮองเฮาเเละฝ่าา เป็เื่หน้ายินดีเป็อย่างยิ่งพะยะคะ”
ตาอิ้ง “ฮองเฮาได้ยินหรือยังเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ใส่ร้ายนางเลยนะเพคะ นางสารเลวผู้นี้ จะปล่อยให้นางอยู่ในวังหลังจะนำภัยมาให้พระองค์นะเพคะ”
ฮองเฮา “ซินฉางจ้ายเ้าพึ่งได้รับการแต่งตั้งเมื่อวานนี้ แม้แต่การถวายตัวก็ยังไม่โดนเรียกใช้ จะพูดถึงเื่ตั่งครรภ์จะเป็ไปได้อย่างไร ไร่สาระสินดี”
หลู่ผิน “เหม่ยเหรินพึ่งเข้าวังมาได้แค่สองเดือน ไม่ใช้หรือ เหมือนคำพูดของตาอิ้ง จะเป็ความจริง ซินฉางจ้ายเ้ากล้าดียังไงมาล่อลวงฝ่าา ร่างกายของเ้าไม่บริสุทธิ์ เื่ราชทายาทเ้าคิดจะล้อเล่นหรือ”
กุ้ยเหริน “จะว่าไปตระกลูเจียนนี้ ชั่งมีความสามารถจริงจริง ก่อนหน้านี้เหม่อยเหรินที่ยังไม่ได้รับการปฏิบัตก็ทำขายหน้าต่อหน้าฝ่าา แล้วยังมีเ้าอีก ยังไม่ได้รับใช้ฝ่าา ก็ตั้งครรภ์เสียแล้ว เื่แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในวังหลัง ชั่งทำให้พวกข้าเปิดหูเปิดตาจริงจริง”
ฮองเฮา “ซินฉางจ้าย เ้าจะอธิบายเื่นี้อย่างไร”
ซินฉางจ้าย “ฮองเฮา เพคะ(ร้องไห้)”
ตาอิ้งเห็นท่าทีสำออยของซินฉางจ้าย จนทนไม่ไหวลุกไปตบหน้าของซินฉางจ้ายทั้นที เพี๊ย!!.........
ฟางหลูเห็นดังนั้นจึงเข้ามาห้ามตาอิ้งทันที แล้วได้เข้าไปกอดซินฉางจ้ายไว้ เพื่อจะรับฝ่ามือของตาอิ้ง
ตาอิ้ง “นางแพสยาเ้ายังกล้าร้องไห้อีกหรือ ถึงตอนนี้แล้วเ้ายังไม่พูดออกมาอีกหรือว่าผู้ชายที่เ้าลักลอบคบหาผู้นั้นเป็ผู้ใดกัน ชั่งเป็คนที่รักเดียวใจเดียวจริงๆ”
กุ้ยเหริน “ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วเด็กในท้องของนางยังไงก็มิอาจจะเก็บได้ สู้ให้นางกินยาขับเืเสียเพื่อไม่ให้เสือมเสียพระราชวงค์
ซินฉางจ้าย “ไม่ได้นะนะเพคะ…. อย่าทำร้ายลูกของหม่อนฉัน อย่า”
จางกุ้ยเฟย “ตระกูลเจียนทำเื่เช่นนี้ เพื่อทำให้สายเืรัชทายาทสับสน ตระกลูเจียนไม่ห่วงชีวิตแล้วหรือไงกัน”
หลูผิน(น้ำเสียงโมโห) “พวกเ้ายืนอยู่ทำไมกันไปนำยาขับเืมากรอกปากนาง เร็วเข้า จะรอให้ลูกนางคลอดก่อนหรืออย่างไร”
ซินฉางจ้าย “อย่านะเพคะ อย่าทำร้ายลูกของหม่อมฉันเลย”
ฝ่าาเสด็จ!........ เสียงของหลี่กงกง ร้องนำทางมา ฝ่าาเสด็จมาถึง เห็นนางกำนัลกำลัง ฉุดกระชากอยู่กัยซินฉางจ้าย จึงโมโหเป็อย่างมาก
ฝ่าา “บังอาจใครกล้าลงมือ ลากออกไปตีให้ตาย”
ซินฉางจ้าย (คิด) “ชู้ที่พวกเ้ารอค่อยมาแล้ว จะได้รู้ว่าข้าเป็ที่โปรดปรานของฝ่าา วันหน้าจะได้ไม่มี ผู้ใดกล้าบาดหมางกับข้าอีก จะได้อยู่อย่างสบงดูแลครรภ์ของข้าให้ดีดี”
จากนั้นฝ่าาที่เห็นซินฉางจ้ายล้มอยู่ที่พื้น ก็ได้เดินเข้ามาพยุงซินฉางจ้ายลุกขึ้น
ฝ่าา “เป็ความผิดของข้าเองที่ทำให้เ้าต้องลำบาก นั้งลง”
ตาอิ้ง “ฝ่าาพระองค์ทรงทราบหรือไม นางผู้นี้ทำสิ่งใดลับหลังพระองค์ นางมีความสัมพันกับชายชู้แล้วนางก็กำลังตั่งครรภ์ มิหนำซ้ำนางยังปกป้องชู้รักไม่ยอมแม้แต่ปริปาก ฝ่าายังจะปกป้องนางอีกหรือ”
ฝ่าา “บังอาจ เ้ารู้หรือไม่ว่าซินฉางจ้ายมีโอรสในครรภ์เป็สายเืของข้า เ้าพูดถึงชู้รักไม่หยุด กำลังกล่าวถึงผู้ใดกันแน่”
ทั่งตำหนักตกตลึงที่ฝ่าากล่าวเช่นนี้ พร้อมกับความสงสัย แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเเม้แต่จะถาม ณ.เวลานั้นไม่มีเสียงผู้ใดกล้าถามออกมาเว้นแต่ ตาอิ้งที่ข้องใจไม่หยุด
ตาอิ้ง “หม่อมฉันไม่ทราบเื่นี้ แล้วก็เป็ไปได้แน่ ที่นางจะตั่งครรภ์สายเืของพระองค์ จะเป็ไปได้เช่นไร นางยังไม่เคยปรนนิบัติพระองค์เลยสักครั้ง”
ฝ่าา “เ้าไม่ทราบ แต่เ้าไม่หาความจริง เ้ากับมาทำความวุ่นวายในตำหนักฮองเฮา”
จางกุ้ยเฟย “ในเมื่อเด็กคนนี้เป็สายเืฝ่าา แล้วทำไมต้องทำให้ทั้งตำหนักเข้าใจซินฉางจ้ายผิด เหตุใดซินฉางจ้ายเลือกที่ไม่กล่าวถึงเื่นี้”
ฝ่าา “เป็เพราะข้าสั่งนางไม่ให้พูด พวกเ้าก็รู้ว่านางไม่ได้รับความโปรดปราน พวกเ้าก็เลยปฏิบัติกับนางเช่นนี้หรือ ถ้าให้พวกเ้ารู้เื่ราวทั้งหมดเกรงว่าวังหลังนี้คงไม่มีที่ให้นางอยู่รอด ฮองเฮาปกติแล้วเ้าจัดการวังหลังให้ข้าเช่นนี้หรือ”
ฮองเฮา “ฝ่าาโปรดระงับโทสะ”