ตอนที่ 20 หมักเหล้าผลไม้
วันนี้วันดีเหมาะสำหรับทำเหล้าบ๊วย แสนง่ายขั้นตอนการทำไม่อยากเลยเพียงแต่ต้องใช้เวลาในการรอคอยนานถึง6-12เดือนแต่สำหรับหลินนั้น....หนึ่งเดือนก็ได้กินแล้ว
"แหวนน้อยจ๋าาาา...เอาบ๊วยออกมาให้ข้าหน่อยสัก10ตะกร้าสำหรับหมักเหล้าไว้ที่เรือนหลังนี้"
จ้าวหลินเตรียมของทำเหล้าผลไม้ไว้พร้อมที่บ้านเพื่อรอท่านแม่คนสวยที่กำลังยุ่งกับเ้าตัวน้อยชิงชิง
"ข้าจะล้างลูกบ๊วยเ้าเอาน้ำในลำธารออกมาใส่ถังให้ข้ามากหน่อยแหวนน้อย"
(ท่านทำไมไม่ให้ข้าทำไว้ให้ในมิติละขอรับ)
"ข้าอยากทำเองบ้างใช้แต่เ้าแล้วข้าจะทำอะไรเป็บ้างละ"
(จริงของท่าน) แหวนน้อยจัดการตามที่จ้าวหลิน้า ของวางพร้อมตอนนี้รอแค่สิ่งของที่สั่งมาส่ง
"ชิงชิงเ้ามาช่วยพี่เช็ดผลบ๊วยกันเถอะมีตั้ง10ตะกร้า เ้ามีงานทำมากมายรู้หรือไม่"
"ท่านพี่เราจะทำกันหมดเหรอเยอะขนาดนี้"ชิงชิงโอดครวญ
"ถ้าอย่างนั้นพี่จะเอาซีกวาให้เ้ากินหลังเ้าทำงานเสร็จดีหรือไม่"
"จริงหรือเ้าคะน้องชอบซีกวาของเจียเจี่ยหวานอร่อยสดชื่นมากๆ"
สองสาวน้อยช่วยกันทำงาน หนึ่งคนล้าง หนึ่งคนเช็ดให้แห้งด้วยผ้าสะอาด หลังการล้างผลบ๊วยทำความสะอาด นำไม้มาเจาะให้เป็รูเพื่อให้เหล้าบ๊วยออกรสมากขึ้น
"ของมาส่งแล้ว" ท่านแม่ของข้าจัดการเื่ของที่มาส่งเรียบร้อย ชิงชิงหนีหายไปเล่น
ส่วนข้าเริ่มทำการหมักเหล้าทันทีหลินเริ่มการทำเหล้าบ๊วย ใส่น้ำตาลกรวดด้านล่างตามด้วยบ๊วย ทำสลับกันเป็ชั้นๆจนเต็มไหทุกไหที่เตรียมประมาณ 50 ใบ เติมเหล้าลงไปให้เต็มทุกไห
ขั้นตอนสุดท้ายปิดฝาให้สนิทแล้วรอเวลาหลินแค่เก็บไว้ในมิติเหมือนเหล้าผูเถา เวลาในมิติเดินเร็วกว่าข้างนอกประมาณ 7 วัน เช่นนั้นเหล้าบ๊วยนี้ข้าต้องแค่.......มันอร่อยก็พอไม่อยากคิดแล้วรอแค่เวลา 3 เดือนกำลังดี
"เสร็จแล้วข้าเหนื่อยมาทั้งวันลืมว่าต้องเอาซีกวาออกมาให้ชิงชิง" หายไปไหนแล้ว สงสัยอยู่กับท่านแม่
หลังมื้อเย็นทุกคนต่างแยกย้ายพักผ่อน ส่วนหลินเข้าไปในมิตินั่งมองพืชผักผลไม้เต็มมิติยังไม่ได้เก็บเกี่ยว หลินสั่งแหวนน้อยทำห้องเก็บเหล้าบ๊วยให้เป็ระเบียบวางเรียงกัน อีกสามเดือนค่อยนำออกมา
"ข้าอยากมีเพื่อนบ้าง มัวแต่ทำงานหาเงินทุกวันก็น่าเบื่อข้าไปเรียนดีหรือไม่แหวนน้อย" จ้าวหลินเริ่มสับสันกับตัวเองว่าจะเดินไปทางไหนดี
(ข้าไม่รู้จะตอบท่านเช่นไร แต่ท่านเรียน่นี้น่าจะดีเพราะท่านจะมีคนรู้จักเพิ่มขึ้นและสามารถหาเงินกับลูกศิษย์สำนักศึกษาได้อีกหลายคนนะขอรับ)
ความหมายของแหวนน้อยคือมีคนให้ข้าได้หาเงินได้เพิ่มอีก เป็ความคิดที่ไม่เลว
"เอาเป็ว่าข้าต้องไปบอกท่านพ่อ ข้าจะไปเรียนพร้อมชิงชิง"
จ้าวหลินคิดว่าจะหาเงินเพิ่มได้ก็รีบวางแผนทำของขายพวกคุณหนู,คุณชายที่มาเล่าเรียนเพื่อไม่ให้เสียรายได้ แค่คิด แค่คิด
"ข้าทำอะไรขายดีแหวนน้อยยุคนี้ น้ำหอมดีหรือไม่แต่ทำแบบเป็ครีมแค่ป้ายกลิ่นก็ติดได้ทนนาน ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่ข้าทำไม่เป็"
(นายท่านคิดอะไรมากมายแค่บอกเื่หาเงินเพิ่มก็รีบตัดสินท่านใจไปเรียนทันที ท่านงกมากไปหรือไม่)
"ข้าต้องทำยาบำรุงชั้นดี ข้ามีสมุนไพรมากมายใช้ไม่เป็ก็ไม่มีรประโยชน์สำหรับข้า เอาเป็ว่าข้าจะเรียนปรุงยาละกันเพื่อสะสมความรู้เสียหน่อย ของดีมีเต็มมิติ"
จ้าวหลินตั้งใจแน่วแน่แล้ว เอาสมุนไพรไปขายบ่อยๆก็อันตรายถ้าคนที่ขายไว้ใจ้ไม่ได้ข้าตายแน่ แน่ แล้วครอบครัวข้าละ
"รอพ้นเดือนหนึ่งข้าจะเข้าเรียนแล้วตอนนี้เดือนเก้าแล้ว ข้าต้องทำเหล้าท้อด้วยจะได้มีเหล้าสำหรับนั่งชมดอกท้อ ดอกบ๊วยก็มีเหล้าบ๊วย แล้วดอกซากุระข้าใช้เหล้าอะไรดี"
จ้าวหลินคิดได้เช่นนั้นรับจัดแจงบอกแหวนน้อยเก็บดอกซากุระมาผสมลงในเหล้าบ๊วยซักสิบไหเพื่อเพิ่มกลิ่นซากุระ ผลท้อที่ในมิติน่ากินมากลูกใหญ่รสหวานอมเปรี้ยวกำลังดี
ครบแล้วเหล้าผลไม้ที่ข้า้าเก็บไว้ในนี้ก่อน ที่แน่ แน่ข้าต้องหัดทำเหล้าในยุคนี้ให้ได้จะได้ไม่มีใครคอยจับผิดข้าหรือจะหาคนออกหน้าแทนข้าดีแล้วรอเวลานำออกมาขาย
"ส่วนเหล้าท้อพรุ่งนี้ข้าจะไปสั่งซื้อเหล้าและไหเพิ่มมาเพื่อหมักเหล้าท้อ"
หลินสั่งแหวนน้อย ปลูกต้นท้อ ต้นบ๊วย ซากุระไม่เว้นผลไม้ทีสามารถดองเหล้าได้ปลูกไว้ก่อน เพื่อจะนำไปหมักเหล้าและแปรรูปทำอย่างอื่นได้อีก
"ข้ามีงานทำมากมาย ต้องหาคนไปคอยทำความสะอาดร้านค้าในเมืองด้วย"
ตัดสินใจได้พรุ่งนี้เข้าเมืองไปหาเถ้าแก่จางขอคำปรึกษาหน่อยละกัน หลินกลับออกมาด้านนอกเพื่อนอนหลับพักผ่อน จะได้เริ่มทำเหล้าใหม่อีกรอบ
เช้าวันนี้ปกติเหมือนทุกวัน ท่านแม่ยุ่งกับการเตรียมซอสต่างๆโดยมีชิงชิงน้อยคอยช่วยบ้างเล่นบ้าง ส่วนท่านพ่อไปขายผักกับไปตรวจการสร้างบ้านใหม่กับโรงเรือนของข้า ส่วนข้านะเหรอรดน้ำแปลงผักรอบบ้านโดยแค่เดินไปส่วนคนที่คือแหวนน้อยของข้า
"ท่านแม่ข้าขอเข้าเมืองไปสั่งเหล้าเพิ่มนำมาหมักเหล้าผลไม้เพิ่ม" จ้าวหลินขออนุญาติท่านแม่ทันทีหลังจากกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว
"เ้าไม่ต้องไปเองก็ได้แม่จะสั่งคนงานให้"
"เออ...ข้าอยากไปนี่เ้าคะอยากไปเที่ยวในเมืองด้วยข้ายังสำรวจเมืองได้ไม่หมดเลย"
"เ้านี่นา...ซุกซนจริงๆถ้าอย่างนั้นไปตรวจบัญชีที่ร้านอันฝูแทนแม่ แล้วเสร็จค่อยออกไปเที่ยวเล่นทำได้หรือไม่"
จ้าวซื่อยังเห็นหลินเป็เด็กน้อยตัวเล็กที่ยังชอบเที่ยวเล่นซุกซุนอยู่เสมอ
"ท่านแม่ข้าโตแล้ว"
จ้าวหลินยิ้มให้ท่านแม่อย่างเขินอายข้าอายุ25ปีแล้วนะ ถึงแม้ว่าข้ามาอยู่ในยุคนี้เพื่อก่อร่างสร้างตัว เพื่อครอบครัวอีกอย่างตอนนี้ข้าเป็อยู่ในร่างเด็กน้อย
ข้าไม่จำเป็ต้องทำตัวเป็ผู้ใหญ่เพื่อทำอะไรให้เกินตัวแต่ก็แอบทำไปตั้งหลายอย่าง ระหว่างนี้ข้าต้องเก็บตัวเองให้ท่านพ่อท่านแม่ทำกิจการของบ้านที่ข้าวางไว้ให้ ตอนนี้ถึงเวลาที่ข้าต้องเติบโตและวางแผนอนาคตของข้าบ้างแล้ว
"ข้ามาหาเถ้าแก่จาง อยู่หรือไม่"
"เชิญขอรับคุณหนู" แสดงว่าอยู่สินะ
"อืม...ขนมกับชาของที่นี่รสดีไม่มีตกจริงๆ"
"แม่หนูวันมาหาคนแก่อย่างข้ามีอะไรมาขายอีกหรือไม่"
"ไม่มีเ้าค่ะ แต่ข้ามาเพื่อรบกวนเถ้าแก่หลายเื่"
"รบกวนข้าอย่างนั้นเหรอ...ว่ามาข้าช่วยได้ข้าจะช่วย"
"เถ้าแก่จาง เื่แรกข้าอยากหาคนทำความสะอาดร้านค้าที่ข้าซื้อไว้แต่ท่านห้ามให้ใครรู้เื่ที่ข้าซื้อเรือนหลังนั้นนะเ้าคะ"
"เื่ที่สองข้าลองทำการหมักเหล้าผลไม้และ้านำออกขายแต่ข้าไม่้าให้ทางบ้านของข้าเป็คนขาย ข้าคงต้องรบกวนให้ท่านออกหน้าเพื่อช่วยขายได้หรือไม่ส่วนเื่เงินเราตกลงกันอีกที"
"เอาเป็ว่าเื่แรกข้ารับปากเ้า ส่วนเื่ที่สองอยู่ที่รสชาติว่าเป็เช่นไรข้าถึงจะรับปากเ้า"
"จริงหรือเ้าคะถ้าอย่างนั้นรอหมักได้ที่ท่านรออีกเพียงหนึ่งเดือนข้าจะนำมาให้ท่านลองชิม" จ้าวหลินดีใจที่จะได้นำเหล้าผลไม้ของตัวเองออกมาขาย
"ได้ยินว่าการค้าขายที่บ้านเ้าขายดีมากอาหารชุดที่ร้านของเ้าเป็ที่รู้จักไปถึงเมืองหลวงแล้วนี่นา"
"ท่านชมข้าเกินไป ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย ท่านพ่อท่านแม่ข้าเป็คนจัดการทั้งสิ้น"
"ข้าจะเชื่อเ้าดีหรือไม่แม่หนูน้อย ว่าเ้าไม่ได้ทำอะไรเลย"
เถ้าแก่จางมองที่จ้าวหลินด้วยความสนใจ ทำหลายสิ่งหลายอย่างยังบอกตัวเองไม่ได้ทำอะไร ช่างเหมือนกับนายน้อยของเขาเหลือเกิน
"ทุกอย่างจะเรียบร้อยแม่หนูน้อย แล้วอย่าลืมเหล้าผลไม้ของเ้านำมาให้ข้าชิมก่อน"
"รับทราบเ้าค่ะเถ้าแก่...ขอบคุณท่านมากมายข่าพึ่งท่านได้จริง"
"ถึงเวลากลับแล้วถ้าอย่างนั้นต้องขอตัวกลับก่อนนะเ้าคะ...เื่เหล้าผลไม้จะนำมาให้ท่านวันหลัง"
จ้าวหลินออกจากร้านขายยาสมุนไพร แล้วกลับบ้านทันที สำเร็จสำหรับเื่ขายเหล้าผลไม้รอเวลาที่ผลผลิตของข้าหอมหวานได้ที่ข้าต้องนำมาขายได้เงินอีกแน่
หลินวางแผนจะเข้าเรียนแล้วนะเ้าคะ...ขอบคุณรีดที่น่ารักขอบคุณทุกความคิดเห็น ที่เป็กำลังใจให้ไรด์ในการตามความฝันที่อยากเขียนนิยายสักเื่....ขอบคุณจากใจจริง