บทนำ
ก่อนจะลืมตา
สายลมแห้งผากพัดพาไอร้อนเข้ากระทบผิวหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของเหล่าทหารกล้าภายในชุดเกราะมือของพวกเขาถือหอกยาวกับโล่เหล็กทรงสี่เหลี่ยมหนักอึ้ง ระหว่างแถวของทหารมีธงสีเขียวปักเอาไว้บนธงเขียนตัวอักษรด้วยหมึกสีดำตัวหนาอ่านว่า“เทียม์”
ถึงแม้อากาศจะร้อนจนชุดเกราะแทบจะเผาเนื้อของเหล่าทหารแม้โล่ใหญ่จะหนักอึ้งจนเส้นเอ็นแทบฉีกขาด แต่สายตาของเหล่าทหารกลับเอาแต่จดจ้องไปยังผืนทรายที่กำลังสะท้อนแสงแดดยามเที่ยงตรงจนเป็สีทองอร่ามชนิดไม่วางตา
ตอนรุ่งเช้ากองทหารเทียม์ได้รับคำสั่งจากท่านแม่ทัพเทียนหลงให้ออกมาประจำการที่หน้าเมืองตั่งแต่เช้าส่วนเหตุผลนั้นท่านแม่ทัพกลับไม่ได้บอกอะไรเอาไว้แถมเพราะสีหน้าที่เคร่งเครียดจนขนคิ้วของท่านแม่ทัพแทบจะขมวดเป็ปมทำเอาเหล่าทหารไม่กล้าถามอะไรแม้แต่ครึ่งคำแม้แต่จะปรึกษากันเองก็ยังไม่กล้า ได้แต่แอบสงสัยในใจเท่านั้นว่าข้าศึกที่กำลังจะมาคือใครทำไมถึงทำให้แม่ทัพที่ปราบศัตรูมาแล้วทั่วทิศทั่วแดนต้องกระวนกระวายถึงเพียงนี้
“เตรียมพร้อม”แม่ทัพเทียนหลงยกมือขึ้นพลางบอกคำสั่งออกมาเวลาแค่ชั่วอึดใจคำสั่งเบาๆราวกับคำรำพึงของท่านแม่ทัพก็ถูกส่งต่อไปยังเหล่าทหารอย่างพร้อมเพรียงด้วยสัญญาณกลองเหล่าทหารกระชับหอกยกโล่ขึ้นเตรียมพร้อมตั้งรับในทันที
รอเพียงครู่เดียวสิ่งที่พวกเขากำลังรออยู่ก็ค่อยๆโผล่พ้นสันทรายแต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าคือ ม้าหนึ่งตัว!เป็เพียงแค่ม้าหนึ่งตัวกับคนหนึ่งคนเท่านั้น หาใช่ทัพข้าศึกแต่อย่างไร คนที่มาเป็ชายหนุ่มลักษณะภูมิฐานราวกับคุณชายของบ้านขุนนางเขาใส่ชุดสีขาวดูเรียบร้อย บนหลังพาดดาบเล่มใหญ่เอาไว้ มันเป็ดาบยาวสองคมที่ดูท่าทางจะหนักเกินกว่าตัวชายหนุ่มจะถือเอาไว้ได้
“โจมตี”คำสั่งของท่านแม่ทัพทำเอาทหารได้แต่งุนงงเขาพึ่งสั่งให้ทหารทั้งกองทัพโจมตีชายหนุ่มแค่คนเดียวเนี่ยนะ แต่ถึงในใจจะมีคำถามแต่ร่างกายของเหล่าทหารกลับพุ่งออกไปโดยไร้ความกังขาหอกนับสิบนับร้อยเล่มค่อยๆโอบล้อมม้าตัวนั้นเอาไว้ราวกับคลื่นใหญ่กำลังโอบล้อมชายฝั่ง
เคร๊งๆๆๆๆปลายหอกเหล็กกล้าแทงเข้าหากันเองเกิดเสียงดังระงม ทั้งๆที่เหล่าทหารต่างเล็งแทงใส่ชายหนุ่มอย่างพร้อมเพรียงแต่ร่างของชายหนุ่มกลับหายไปราวกับเื่โกหก ทหารหนุ่มที่อยู่แถวหน้าหันควับกลับไปมองด้านหลังก็เห็นเพียงเงาร่างของชายหนุ่มเท่านั้นเงานั่นพุ่งแทรกผ่านโล่ของทหารไปอย่างรวดเร็วจนพวกเขาไม่แม้แต่จะขยับทัน เพียงชั่วอึดใจร่างของชายหนุ่มก็กำลังทะยานขึ้นไปบนกำแพงเมืองราวกับเหาะเหิรเดินอากาศทะยานไปถึงอิฐก้อนบนสุดในเวลาชั่วอึดใจดาบยังคงอยู่บนหลังของชายหนุ่มไม่มีเืติดแม้แต่หยดเดียวเสื้อผ้าเองก็สะอาดสะอ้านบนใบหน้าก็ปราศจากเหงื่อ
“หลงน้อยข้ามาตามสัญญาแล้ว”ชายหนุ่มพูดชื่อของแม่ทัพราวกับเรียกหาเด็กน้อยทำเอาหัวใจของเหล่าทหารแทบจะร่วงลงไปที่ตาตุ่มแต่แม่ทัพเทียนหลงกลับไม่ได้มีทีท่าแปลกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มขึ้นมายืนอยู่ตรงหน้าตนได้
“ข้าดีใจที่ท่านอาจารย์ยังคงรักษาสัญญา”แม่ทัพเทียนหลงพูดจบเหล่าทหารก็สะดุ้งโหยงจนร่างเย็นเฉียบไปทันทีแม่ทัพของพวกเขาเป็ยอดฝีมือที่ไม่มีใครเปรียบได้ ถึงตอนนี้ก็อายุย่าง 50 แล้วทำไมเขาถึงเรียกเด็กหนุ่มที่ดูยังไงก็ไม่ถึง30 ผู้นี้ว่าอาจารย์ละ
“วันนี้เมื่อ20 ปีก่อนท่านสังหารอาจารย์ทั้ง 4 แห่งเขาเทียม์คิดว่าท่านยังคงจำได้”เทียนหลงพูดพลางลุกขึ้นยืนร่างกายใหญ่โตบึกบึนของเขาทอดเงาจนบังร่างของชายหนุ่มตรงหน้าเอาไว้เสียมิดในมือของเขาถือง้าวใบหนาที่หนักยิ่งกว่าง้าวัเขียวของกวนอูเสียอีก
“ข้ายังจำได้ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่มาหาเ้าตามสัญญาหรอก”ชายหนุ่มตอบพลางถอนหายใจ
“ดีวันนี้ข้าจะล้างแค้นให้อาจารย์หญิงกับท่านอาจารย์อา”เทียนหลงะโพลางยกง้าวขึ้นสูงก่อนจะหวดลงมาที่พื้นอย่างรุนแรงแต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิดทำให้เหลือเพียงรอยผ่ายาวหลายเมตรบนพื้นเท่านั้น
ไม่ว่าจะดูกี่ครั้งพลังของท่านแม่ทัพก็เหมือนกับปีศาจไม่มีผิดถึงจะทำให้เหล่าทหารหวาดกลัวแต่ก็สร้างความนับถือให้ไม่น้อย
“บอกข้ามาทำไมท่านต้องฆ่าพวกเขา”เทียนหลงะโลั่นพลางเหวี่ยงง้าวไปมาจนเกิดเสียงลมดังหวีดหวิวราวกับเสียงลมพายุ
“เ้าไม่จำเป็ต้องรู้”ชายหนุ่มพูดตอบเสียงเบาพลางดึงดาบออกจากฝัก
เคร๊ง!!! เสียงง้าวเหล็กปะทะกับดาบอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงก้องกังวานบาดแก้วหูเหล่าทหารโดยรอบแต่เหล่าทหารกลับไม่ได้ใส่ใจเสียงดังกล่าวเลยแม้แต่น้อยเพราะพวกเขากำลังตกตะลึงกับภาพตรงหน้ามากกว่าง้าวของท่านแม่ทัพเทียนหลงถูกหยุดเอาไว้ได้ด้วยดาบของชายหนุ่มแถมยังหยุดเอาไว้ได้ด้วยมือข้างเดียวอีกต่างหาก
“เวลาแค่ 20ปีเ้ากลับเพิ่มพลังได้ถึงระดับนี้ข้าภูมิใจในตัวเ้าจริงๆหลงน้อย”ชายหนุ่มพูดพลางเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมาแต่แม่ทัพเทียนหลงกลับกัดฟันแน่นควงง้าวฟันใส่ชายหนุ่มไม่ยั้งแต่ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำเอาเหล่าทหารต่างยืนนิ่งราวกับหุ่นไล่กาเพราะชายหนุ่มกลับรับง้าวของแม่ทัพด้วยดาบเพียงเล่มเดียวอย่างง่ายดายเขาไม่แม้แต่จะถอยสักก้าว
“ท่านไม่มีสิทธิ์มาภูมิใจในตัวข้าคนทรยศอย่างท่านข้าจะฆ่าให้ตาย”แม่ทัพเทียนหลงะโก้องพร้อมความเร็วในการวาดง้าวที่เพิ่มขึ้น
ฉึบ!ในที่สุดง้าวของท่านแม่ทัพก็ฟันถากท้องของชายหนุ่มจนมีเืไหลออกมาอาบเสื้อผ้าของเขาชายหนุ่มชะงักกระบวนท่าพลางมองท้องของตนเองที่มีแผลยาวปรากฏอยู่
“นานมากแล้วที่ไม่มีคนโจมตีโดนข้าเ้าทำได้ดี ดีมากๆ”ชายหนุ่มชมพลางยิ้มด้วยใบหน้าที่แสนจะอ่อนโยน แต่เพียงชั่วพริบตาต่อมาาแที่ท้องของเขาก็ค่อยๆหายไปอย่างรวดเร็ว
“เคล็ดวิชากำเนิดฟ้า!!”ทหารที่เห็นเหตุการณ์ะโโพล่งขึ้นมาอย่างลืมตัวนี่เป็เคล็ดวิชาที่เล่าลือกันมาเป็ตำนาน มันเป็เคล็ดวิชาที่ปรมาจารย์เทียม์ผู้ก่อตั้งสำนักเทียม์ขึ้นเป็ผู้คิดค้นเป็เคล็ดวิชาในตำนานที่จะทำให้ผู้ใช้สามารถรักษาาแได้ทันทีนอกจากนี้ยังทำให้อายุไขยืนยาวราวกับเป็ะ เพียงแต่ว่าวิชาดังกล่าวฝึกฝนได้ยากเย็นอย่างยิ่งนอกจากผู้คิดค้นอย่างปรมาจารย์เทียม์แล้วก็ไม่มีใครฝึกฝนสำเร็จอีกนับพันปีจนกลายเป็ตำนานสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนเท่านั้น
“หรือว่าชายหนุ่มคนนั้น จะเป็...”เหล่าทหารต่างกลืนน้ำลายลงลำคอที่แห้งผากอย่างยากเย็นหากตำนานเป็จริง ชายหนุ่มตรงหน้าพวกเขาก็ต้องมีอายุขัยมาแล้วอย่างน้อยพันปีนั่นทำให้พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านแม่ทัพเทียนหลงถึงได้เรียกชายหนุ่มว่าอาจารย์ทั้งๆที่ดีอย่างไรชายหนุ่มก็ดูอ่อนวัยกว่าแต่หากเป็ผู้สำเร็จเคล็ดวิชากำเนิดฟ้ารูปโฉมภายนอกย่อมไม่สามารถบอกตัวตนที่แท้จริงของคนผู้นั้นได้อย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างนั้นการได้เห็นตำนานตัวเป็ๆตรงหน้าก็ทำเอาพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
“ข้าจะเอาจริงแล้วนะหลงน้อย”ปรมาจารย์เทียม์พูด ก่อนจะเป็ฝ่ายบุกโจมตีแม่ทัพเทียนหลงบ้างดาบของเขากระแทกง้าวอันแสนหนักอึ้งจนกระเด็นราวกับเื่โกหก เพียงแค่ปรมาจารย์เทียม์เอาจริงแม่ทัพเทียนหลงก็ได้แต่ตั้งรับในทันทีเพียงพริบตาเดียวทั้งร่างของแม่ทัพก็เกิดาแทั้งตื้นทั้งลึกมากมาย
“อัก!”แต่ขณะโจมตีอยู่นั้นร่างของปรมาจารย์เทียม์ก็ชะงักค้างพร้อมกระอักเืออกมาคำหนึ่ง
“หึๆๆท่านยังประมาทเหมือนเดิม”แม่ทัพเทียนหลงหัวเราะ พลางดึงง้าวขึ้นมาถือไว้ข้างตัว าแที่เขาได้รับเมื่อครู่ทำเอาเขาต้องใช้ง้าวแทนไม้ค้ำไว้ก่อน
“นี่มัน พิษ?”ปรมาจารย์เทียม์จับไปที่ท้องของตนพลางมองไปที่ใบของง้าวแม้จะมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นแต่ก็เข้าใจได้ทันที่ว่าง้าวของแม่ทัพเทียนหลงอาบยาพิษเอาไว้ยิ่งมองที่ท้องของตนเองแล้วพบว่าบริเวณที่มีรอยขาดของเสื้อเนื้อของเขากำลังหลายเป็สีม่วงอมดำยิ่งทำให้เขาแน่ใจ
“เ้าก็น่าจะรู้นี่ว่ายาพิษทำอะไรข้าไม่ได้”อยู่ๆร่างของปรมาจารย์เทียม์ก็ปล่อยพลังงานบางอย่างออกจากร่างทหารทุกคนััได้ถึงพลังอันหนักอึ้งที่แผ่ออกมา เส้นผมของปรมาจารย์เทียม์กลับกลายจากสีดำสนิทเป็สีขาวบริสุทธิ์อย่างช้าๆมันคือสภาวะที่ 2 ของเคล็ดวิชากำเนิดฟ้าเมื่อยู่ในร่างนี้เซลล์ในร่างกายจะรักษาทุกส่วนของร่างกายอย่างรวดเร็วไม่ว่าจะเป็าแถึงตายหรือการต่อต้านยาพิษที่กำลังกัดกินร่างกายของตนเอง
“พรวด!” แต่แทนที่สภาวะดังกล่าวจะรักษาพิษให้หายสนิท ปรมาจารย์เทียม์กลับพ่นเืออกมาอีกคำใหญ่สร้างความแตกตื่นใจให้กับเ้าตัวอย่างมาก
“ข้าบอกแล้วไงว่าท่านนะชอบประมาท”แม่ทัพเทียนหลงพูดพลางยิ้มกว้าง เขารู้ถึงขีดจำกัดของอาจารย์อย่างดีและรู้ถึงสภาวะขั้นที่ 2 ของเคล็ดกำเนิดฟ้าดี หากเป็พิษธรรมดาละก็จะถูกกำจัดไม่สิต้องบอกว่าร่างของของปรมาจารย์เทียม์จะถูกรักษาไวเกินกว่าที่ยาพิษจะทำลายเขาทันเพียงแต่ยาพิษที่แม่ทัพเทียนหลงคิดค้นขึ้นนอกจากจะได้ผลกับผู้มีพลังลมปราณแข็งแกร่งแล้วจะยิ่งร้ายกาจเมื่อผู้ถูกพิษใช้พลังลมปราณออกมาเป็จำนวนมากมันจะกลืนกินลมปราณของผู้ถูกพิษแล้วยิ่งอาละวาดอย่างหนัก แต่พิษนั่นกลับไม่ใช่อย่างเดียวที่เทียนหลงเตรียมเอาไว้ให้อาจารย์ของตนแปลกใจ
“อาจารย์ท่านเก่งจริงๆ ถึงคิดค้นเคล็ดวิชากำเนิดฟ้านี้ได้ตั่งแต่อายุยังน้อย”เทียนหลงพูดพลางกำด้ามง้าวแน่น วินาทีนั้นพลังงานบางอย่างก็ไหลออกมาจากร่างของเขา เส้นผมของเขากลายเป็สีขาวเช่นเดียวกับปรมาจารย์เทียม์รวมทั้งาแทั่วทั้งตัวที่ค่อยๆสมานตัวอย่างช้าๆภาพตรงหน้าทำเอาเหล่าทหารได้แต่มองตาค้าง รวมทั้งปรมาจารย์เทียม์เองด้วย
“นี่เ้าฝึกมันสำเร็จ”ทั่วทั้งร่างของปรมาจารย์เทียม์สั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้แต่เพราะพิษของเทียนหลงเขาจึงทำได้เพียงพูดด้วยปากของเขาเท่านั้น
“ลาก่อนอาจารย์ในที่สุดข้าก็ได้แก้แค้นให้อาจารย์หญิงและอาจารย์อาเสียที”เทียนหลงยกง้าวขึ้นสูงก่อนจะหวดง้าวลงมาอย่างรวดเร็ว
“เ้าเองก็ประมาทข้าเกินไป”ปรมาจารย์เทียม์พูดเสียงเบาเพราะพิษของเทียนหลงรุนแรงมากขึ้น
วูบ! ง้าวของเทียนหลงผ่าวูบผ่านร่างของปรมาจารย์เทียม์อย่างรวดเร็วแต่ปรมาจารย์เทียม์กลับไม่ได้รับาเ็แต่อย่างไร
“ท่าน!!ท่านทำอะไร”แม้แต่แม่ทัพเทียนหลงเองยังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อครู่เขาฟันปรมาจารย์เทียม์โดนแล้วแน่ๆแต่กลับไม่เห็นเืแม้สักหยด ง้าวของเขาผ่านเลยร่างของปรมาจารย์เทียม์ไปราวกับฟันผ่านภูตผี
“เมื่อมีขั้นที่2 ก็ต้องมีขั้นที่ 3 สิ”ปรมาจารย์เทียม์พูด พลางฝืนยกมือขึ้นแม้จะเข้าสู่สภาวะขั้นที่ 3 ของเคล็ดวิชากำเนิดฟ้า แต่พิษของเทียนหลงก็ยังคงรุนแรงอยู่เหมือนเดิมเขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าไปที่ง้าวของเทียนหลง ก่อนจะควงมันเพียงครั้งเดียวหัวของเทียนหลงก็กระเด็นหลุดออกจากบ่าตกลงสู่พื้นในทันที สภาวะที่ 2ของเคล็ดกำเนิดฟ้าแม้จะรักษาแผลได้อย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่สามารถต่อหัวได้ แต่ถึงให้ทำได้พิษที่ฉาบไว้บนง้าวก็จะฆ่าเทียนหลงอยู่ดี
“เ้าเป็ศิษย์เอกของข้าจริงหลงน้อย”ปรมาจารย์เทียม์พูดเสียงแหบพร่า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งแม้จะใช้สภาวะขั้น 3 ฝืนใช้แรงออกมาได้ แต่ก็ไม่สามารถหยุดพิษที่เทียนหลงฉาบเอาไว้อยู่ดีปรมาจารย์เทียม์ปล่อยให้ร่างกายหลุดออกจากสภาวะทั้งหมดของเคล็ดวิชากำเนิดฟ้าก่อนจะหลับตาลงช้าๆ ในใจครุ่นคิดเสียดายถึงชะตากรรมที่ตนต้องแบกรับเสียงในใจยังคงรำพึงว่า มันจบแล้วสินะ...
“นรก จะหน้าตายังไงกันจะมีหน้าม้าหัววัวอย่างที่เขาล่ำลือกันหรือเปล่า?”ปรมาจารย์เทียม์พูดออกมาพลางทิ้งร่างลงนอนหมดลมหายใจในทันที ตัวเขาไม่ได้คิดว่าจะได้ขึ้น์อย่างแน่นอนด้วยเื่ที่ตัวเขาทำมาทั้งหมดนั่น แค่มีสิทธิ์ได้ลงนรกก็ถือว่าดีนักหนาแล้ว
“เสียใจด้วยนะเ้าจะไม่ได้ไปทั้งนรกหรือ์ทั้งนั้น”อยู่ๆเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้ปรมาจารย์เทียม์ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแต่คราวนี้เขากลับไม่ได้อยู่บนกำแพงเมืองแต่อย่างไรเขากำลังนั่งอยู่ในห้องสีดำสนิท มันมืดเสียจนมองไม่เห็นมือของตนเองด้วยซ้ำทำให้เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็ร่างเนื้อหรือิญญากันแน่แต่เพราะความเ็ปจากพิษของเทียนหลงหายไปแล้วเขาคงจะเป็ิญญาแล้วละ
“สวัสดี ท่านปรมาจารย์เทียม์เป็ชื่อที่โอหังจริงๆ”เสียงเดินดังขึ้นอีกครั้ง
“เป็ชื่อที่คนอื่นตั้งให้ข้าไม่ได้คิดขึ้นเองเสียหน่อย”ปรมาจารย์เทียม์ว่า พลางถอนหายใจนี่เขายังเปล่งเสียงได้อยู่สินะ
“เอาเถอะ เรามาเข้าเื่ของเราดีกว่า”เสียงปริศนานั่นตัดบท
“จงดูเอาไว้นี่คือโลกที่เ้าอาศัยอยู่”เสียงนั่นพูดจบก็มีรูปภาพ 3 มิติปรากฏขึ้นตรงหน้าปรมาจารย์เทียม์ทำเอาชายหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
“และนี่คือโลกของข้า”เสียงนั่นพูดจบ รูปโลกที่แทบจะเหมือนกันเป๊ะก็ปรากฏขึ้นมาอีกใบ
“โลกของท่าน”ปรมาจารย์เทียม์ถามพลางมองไปรอบๆ
“จริงสิข้าลืมบอกเ้าไป ข้าคือ พระเ้า ของโลกใบนั้น”ได้ยินคำว่าพระเ้าชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วทันที
“แล้วพระเ้ามีเื่อะไรถึงพูดกับคนธรรมดาอย่างผมละ”ปรมาจารย์เทียม์ถาม
“ข้ามีเื่จะให้เ้าช่วย”เสียงปริศนาพูดขึ้นด้วยท่าทีลำบากใจ
“ท่านเป็พระเ้าทำไมถึง้าให้มนุษย์ธรรมดาช่วยล่ะ”ปรมาจารย์เทียม์ถามกลับ
“พระเ้าไม่สามารถแทรกแซงเื่ราวของโลกได้ทำได้เพียงกระตุ้นมันเท่านั้น แค่เื่ที่ข้าจะส่งเ้าไปโลกของข้าก็ฝาฝืนกฎมากแล้วขืนข้าลงมือเองคงโดนลงโทษแน่นอน”ได้ยินคำพูดของพระเ้าก็ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมีใครจะลงโทษพระเ้าได้ด้วยงั้นเหรอ
“ในโลกของข้าจะเกิดาขึ้นในอีก50 ปี ข้าอยากให้เจาลงไปหยุดมันไม่อย่างนั้นโลกของข้าจะถึงการอวสารอย่างแน่นอน”
“แล้ว...ทำไมข้าจะต้องไปด้วยละ”ปรมาจารย์เทียม์ถามด้วยน้ำเสียงสงสัยเขาตายไปแล้ว ทำไมต้องไปหาเื่ใส่ตัวอีก
“ข้าแค่ยื่นข้อเสนอเท่านั้นเ้าจะไม่รับก็เื่ของเ้าแต่ข้าว่าไปเกิดใหม่สักรอบใช้ชีวิตอีกครั้งมันก็ดีกว่าไปอยู่ในนรกละนะ”พระเ้าพูดจบก็เงียบไปราวกับรอคำตอบจากปรมาจารย์เทียม์
“ท่านพูดก็ถูกแต่ผมไม่มั่นใจหรอกนะว่าจะหยุดาได้”ปรมาจารย์เทียม์ตอบเสียงเรียบ
“ไม่ต้องห่วงข้าเชื่อในตัวเ้า ถึงโลกของข้าจะไม่มีลมปราณแบบโลกของเ้าแต่ก็มีสิ่งที่เรียกว่าพลังเวทอยู่ ข้าจะให้ความช่วยเหลือเ้านิดหน่อยที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเ้า”พระเ้าตอบเสียงเบา
“แล้วถ้าผมทำสำเร็จ ผมจะได้อะไรตอบแทน”ปรมาจารย์เทียม์ถาม
“เมื่อสำเร็จข้าจะทำให้ิญญาของเ้าได้ขึ้น์แทนที่จะลงนรก”เมื่อเห็นข้อเสนออีกฝ่ายแม้จะไม่รู้ว่านรก์หน้าตาเป็อย่างไร แต่หากปฏิเสธก็เท่ากับตกนรกอย่างมากก็แค่ทำพลาดแล้วตกนรก ถือเสียว่ามาเที่ยวต่างโลกดูสัก 50 ปีแล้วกัน
“ได้ตกลงตามนั้น”หลังจากได้ยินคำตกลง สติของปรมาจารย์เทียม์ก็ดับลงในทันที
735
