เอ้อร์เป่าอดไม่ได้ที่จะรำพึงว่า "ได้กินอิ่มนอนหลับ มีบ้านให้อยู่มีเตียงนุ่ม ๆ ให้นอน ช่างมีความสุขเหลือเกิน พี่ ท่านว่าท่านแม่เลี้ยงจะดีแบบนี้ตลอดไปหรือไม่?"
ต้าเป่าจ้องมองไปที่ขื่อหลังคาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"อย่าประมาท บางทีอาจเป็การเสแสร้งหรืออาจมีแผนการร้ายที่บอกใครไม่ได้ ให้คอยดูไปก่อน"
เอ้อร์เป่ากล่าวต่อ "หากเป็การเสแสร้ง ถ้าเสแสร้งได้ตลอดไปก็คงดี"
หนานหนานตัวน้อยนอนอยู่ด้านข้าง ดูดนิ้วตัวเองเล่นพลางกะพริบตาฟังพี่ชายทั้งสองคุยกัน
ปกติแล้วยามตัวมอมแมม ต้าเป่าจะไม่ยอมให้นางดูดนิ้ว แต่วันนี้ถูกล้างจนสะอาดสะอ้านต้าเป่าจึงทำเป็มองไม่เห็น
เมื่อเจียงเหลียนจูอาบน้ำเสร็จและเข้ามาในห้อง ลูกทั้งสามคนก็ทนไม่ไหวหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว
ทว่าทุกคนต่างขดตัวเป็ก้อนตามสัญชาตญาณและมีท่าทีระแวดระวัง นางยังต้องพยายามให้มากขึ้น เพื่อให้พวกเขาสลัดปมในใจจากการถูกทารุณกรรมในอดีต และค่อย ๆ ยอมรับตัวนางคนใหม่นี้
ต้าเป่าหล่อเหลาและเ้าเล่ห์ เอ้อร์เป่าฉลาดและกล้าหาญ ซานเป่าดุเดือดเหมือนลูกเสือ ยิ่งนางมองก็ยิ่งชอบ
เจียงเหลียนจูเอนกายลงนอนที่ริมสุดของเตียงคังอย่างเงียบเชียบเพื่อพักผ่อน
ในใจนึกถึงคลังอาวุธของนาง...
แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เป็เวลานาน
ก่อนหน้านี้ฉากที่นางถืออาวุธยิงหมาป่าหรือจะเป็เพียงภาพหลอน?
เป็ไปไม่ได้!
บนหัวหมาป่าถูกเผาจนเป็รูขนก็ไหม้เกรียมไปแถบหนึ่งจะเป็ภาพหลอนได้อย่างไร
ถ้าอย่างนั้น เป็ไปได้ว่าต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขเฉพาะจึงจะใช้งานได้?
หรือว่าต้องเป็ตอนที่เผชิญอันตรายเท่านั้นถึงจะทำได้?
เพราะเมื่อเผชิญอันตรายมนุษย์จะมีความตึงเครียดสูงและมีสมาธิจดจ่อ...
เจียงเหลียนจูไม่ได้รู้สึกท้อแท้ ช่างเถอะ ไว้คราวหน้าค่อยลองใหม่ ตอนนี้ง่วงจนทนไม่ไหวแล้ว ขอนอนก่อนแล้วกัน
***
เช้าวันรุ่งขึ้น
นางทำซุปเนื้อหมาป่าใส่แป้งมันสำปะหลังเพราะเมื่อวานเด็ก ๆ กินเนื้อหมาป่าไปทั้งวันวันนี้จึงกินได้ไม่มากเท่าเมื่อวาน
การกินเนื้อที่มีไขมันสูงจะทำให้อิ่มนาน เมื่อวานเด็กแต่ละคนกินเนื้อได้ถึงสองชามใหญ่ต่อมื้อ แต่วันนี้ความอยากอาหารลดลงแต่ละคนกินเนื้อได้เพียงครึ่งชาม และกินซุปเนื้อข้น ๆ อีกหนึ่งชามก็อิ่มจนกินไม่ลงแล้ว
หลังจากเจียงเหลียนจูป้อนลูก ๆ จนอิ่ม นางก็หิ้วหนังหมาป่ากับเนื้อหมาป่าครึ่งตัวมุ่งหน้าไปยังอำเภอ นาง้านำสิ่งเหล่านี้ไปขายเพื่อแลกเป็ของใช้ในชีวิตประจำวัน
ที่บ้านยากจนเกินไปจริง ๆ
หมู่บ้านหวังเจียอยู่ห่างจากตัวอำเภอพอสมควร เจียงเหลียนจูไม่มีเงินติดตัวแม้แต่เหรียญเดียว จึงไม่สามารถนั่งรถเทียมวัวได้ต้องเดินเท้าไปกลับ ซึ่งใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วยาม
เด็ก ๆ ยังเล็กเดินทางไกลไม่ได้ เจียงเหลียนจูจึงไม่ได้พาลูก ๆ ไปด้วย
นางเดินตามเส้นทางในความทรงจำของเ้าของร่างเดิม ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยามจึงถึงตัวอำเภอ เนื่องจากการเดินค่อนข้างช้าจึงไม่ทัน่เวลาที่คึกคักของตลาดเช้า
นางเริ่มจากไปขายเนื้อหมาป่าก่อน เพราะอากาศร้อนเนื้อหมาป่าเก็บไว้ไม่ได้นาน เจียงเหลียนจูไม่รู้ว่าราคาตลาดอยู่ที่เท่าไหร่ต่อจิน นางจึงเดินไปที่แผงขายเนื้อหมูก่อนตั้งใจจะดูราคาเนื้อหมูก่อนเพื่อนำมาประเมินราคาของตนเอง
ในเวลานี้ แผงเนื้อหมูในตลาดเช้าขายเนื้อไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงเนื้อแดงล้วนสองชิ้นและกระดูกชิ้นใหญ่ไม่กี่ชิ้น เมื่อสอบถามราคา เนื้อแดงล้วนราคาจินละสิบสองอีแปะ เนื้อมันราคาจินละสิบแปดอีแปะ เนื้อสามชั้นราคาจินละสิบห้าอีแปะ
ขณะที่เจียงเหลียนจูกำลังสอบถามราคา มีคนหลายคนเข้ามาขอซื้อเนื้อ เ้าของร้านต่างกล่าวคำขอโทษ โดยบอกว่าเนื้อของวันนี้ขายหมดแล้ว พรุ่งนี้เชิญมาใหม่แต่เช้า
เนื้อเป็ของหายากไม่ใช่ว่าอยากได้เมื่อไหร่ก็ได้มา สถานการณ์ในตลาดแต่ละวันก็แตกต่างกัน บางครั้งคึกคักยอดขายเนื้อหมูก็จะสูง บางครั้งคนน้อยของก็ขายไม่ออก อย่างวันนี้คนเยอะ แต่เตรียมเนื้อหมูมาน้อยเกินไป
เจียงเหลียนจูเห็นดังนั้นจึงเกิดความคิดขึ้นมา "เถ้าแก่ ข้ามีเนื้อหมาป่าครึ่งตัว ข้าเดินเท้ามาจึงมาสายคงขายยากแล้ว หากท่านรับซื้อข้าสามารถขายเหมาให้ท่านได้เลย"
คนขายเนื้อชราได้ยินดังนั้นก็เริ่มสนใจ "เนื้อหมาป่าจริงหรือ เอามาให้ดูหน่อย" ของสิ่งนี้ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก
หมาป่าอยู่รวมกันเป็ฝูง นายพรานจะล่าหมาป่าได้สักตัวไม่ใช่เื่ง่าย แม่นางน้อยผู้นี้ในบ้านน่าจะมีนายพรานเก่าอยู่จึงล่าหมาป่าได้
เจียงเหลียนจูนำเนื้อหมาป่าครึ่งตัวที่ห่อด้วยใบไม้ออกมาจากตะกร้าใบใหญ่ เนื้อยังคงสดใหม่
คนขายเนื้อชราเป็ผู้ที่ดูของเป็ "โอ้ ไม่เลว ข้ารับซื้อให้เ้าจินละสิบห้าอีแปะ มีกี่จินก็นับตามนั้น เ้าเห็นว่าอย่างไร?"
เจียงเหลียนจูครุ่นคิดนี่คือการรับซื้อเนื้อหมาป่าในราคาเดียวกับเนื้อสามชั้น ซึ่งเกินกว่าที่นางคาดไว้อีกทั้งยังช่วยประหยัดเวลาในการเดินเร่ขาย เงินน้อยลงนิดหน่อยก็ไม่เป็ไรสะดวกกว่าเยอะ
ทว่าปากกลับกล่าวว่า "เนื้อหมาป่านี่คนในบ้านข้าลองกินแล้ว รสชาติและคุณภาพเนื้อดีมาก เถ้าแก่ใจกว้าง ข้าก็จะไม่พูดมาก ท่านแถมเนื้อแดงล้วนสองจินที่เหลือกับกระดูกหมูให้ข้าแล้วข้าจะไม่เกี่ยงราคา"
คนขายเนื้อชราหัวเราะ 'เหะ ๆ ' แล้วตอบตกลง
เขาสามารถนำไปขายต่อได้ในราคาเป็สองเท่า เท่ากับว่าเป็การค้าที่ได้กำไรโดยแทบไม่ต้องลงทุน
เมื่อนำเนื้อหมาป่าครึ่งซีกขึ้นตาจินมีน้ำหนักทั้งหมดสี่สิบเอ็ดจิน จินละสิบห้าอีแปะรวมเป็เงินหกร้อยสิบห้าอีแปะ
และได้รับแถมเนื้อแดงหมูสองจินกับกระดูกหมูชิ้นใหญ่สามชิ้น
เจียงเหลียนจูกำถุงเงินไว้ในมือด้วยความรู้สึกหลากหลาย ในที่สุดก็มีเงินติดตัวเสียที
เ้าของร่างเดิมยากจนจนไม่มีเงินแม้แต่อีแปะเดียว นี่คือเงินก้อนแรกที่นางหาได้หลังจากมาอยู่ในร่างนี้ แม้จะยังไม่ถึงหนึ่งตำลึงแต่ก็นับเป็เงิน มีเงินแล้วใจก็ไม่ว้าวุ่น
นางสะพายหนังหมาป่ามุ่งหน้าไปยังร้านขายของชำ เจียงเหลียนจูถลกหนังหมาป่าได้ค่อนข้างสมบูรณ์ นอกจากรูที่ถูกเผาตรงหน้าผากแล้ว ส่วนอื่นยังคงสภาพดี
หนังหมาป่ามีค่ามากกว่าเนื้อหมาป่า
เ้าของร้านขายของชำร้านแรกเห็นว่าเจียงเหลียนจูเป็สตรี จึงรังแกด้วยการให้ราคาเพียงห้าร้อยอีแปะ เจียงเหลียนจูไม่เสียเวลาต่อความยาวสาวความยืดนางสะพายหนังหมาป่าเดินจากมาทันที
นางเดินมาถึงร้านขายของชำร้านที่สอง
เจียงเหลียนจูกล่าวเข้าเื่ทันที "หลงจู๊ ข้ามีหนังหมาป่าผืนหนึ่ง ท่านจะรับซื้อในราคาเท่าไหร่ หากราคาเหมาะสมข้าจำเป็ต้องใช้เงินด่วนก็จะขายเลย แต่หากราคาไม่ได้ข้าจะนำไปดูที่ตัวอำเภอในวันหลัง..."
เ้าของร้านขายของชำเป็คนซื่อสัตย์ เมื่อเห็นว่าเจียงเหลียนจูถลกหนังหมาป่าได้สมบูรณ์ ดูจากฝีมือมีดแล้วถือว่าไม่เลว
หนังหมาป่านี้เป็ของหมาป่าตัวเต็มวัย ทั้งกว้างและใหญ่
"แม่นาง หนังของเ้านับว่าใช้ได้แต่ยังไม่ได้ผ่านการถากหรือฟอกหนังยังมีเืติดอยู่ จึงขายไม่ได้ราคาสูงนัก ข้าให้เ้าได้มากที่สุดหนึ่งตำลึงครึ่ง หากเ้าฟอกหนังมาดีแล้ว ข้าสามารถให้ได้สามถึงสี่ตำลึง..."
เจียงเหลียนจูคำนวณดูแล้วเห็นว่าราคานี้สมเหตุสมผลดี
การฟอกหนังต้องใช้เวลาและมีทักษะ ซึ่งไม่ใช่ความถนัดของนางได้หนึ่งตำลึงครึ่งก็ยังดีกว่าห้าร้อยอีแปะของร้านข้าง ๆ มากนัก
"ตกลง ขอบคุณหลงจู๊มากเ้าค่ะ"
หลังจากขายหนังหมาป่า ในมือของเจียงเหลียนจูก็มีเงินสองตำลึงกว่า
นางไปซื้อของใช้ที่จำเป็เริ่มจากข้าวแป้งและธัญพืชและน้ำมันที่ต้องซื้อให้ได้ เด็ก ๆ อยู่ในวัยกำลังเจริญเติบโตจึงต้องกินให้อิ่มและได้รับสารอาหารที่มีประโยชน์ นางซื้อแป้งสาลีสิบจิน แป้งข้าวโพดสิบจิน ข้าวฟ่างสิบจิน น้ำมันถั่วลิสงสองจิน เกลือสองจิน น้ำตาลแดงหนึ่งจิน ฟองเต้าหู้หนึ่งจิน และเครื่องปรุงรสสำหรับทำอาหาร แม้เครื่องปรุงจะไม่มีให้เลือกหลากหลายนัก แต่พวกขิง ต้นหอม กระเทียม อบเชย โป๊ยกั๊ก ใบกระวาน ทั่วไปก็ยังมีอยู่
9K
