เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]

            ข่าวการปรากฏตัวของคนสำนักจันทราโลหิตต่างแผร่สะพัดไปทั่วยุทธภพ ทั้งคนในที่แจ้งหรือในเงามืดต่างก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวทันทีที่ได้รับการยืนยันจากคนของตนว่าเรื่องเหล่านี้เป็นความจริงดั่งที่ทุกคนกล่าว 

         การกลับมาครั้งนี้หลังจากเร้นกายจากยุทธภพเป็นเวลานานกว่าสิบปีสร้างคลื่นลูกใหญ่ได้มากทีเดียว ตอนนี้ทั้งผู้หวังดีและไม่หวังดีต่างรอโอกาสที่จะเข้าหาคนที่มาในครั้งนี้ ส่วนกลุ่มคนต้นเหตุของความกลหนในครั้งนี้กับไม่สนใจอันใดเลยหลังจากถึงที่พักแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันพักผ่อนหาได้รู้เรื่องภายนอกไม่ มีแค่ออกมารับสำรับแล้วก็กลับไปพักผ่อนเช่นเดิมเพราะพรุ่งนี้เช้าทุกคนจะไปยังหอประภูติสวรรค์กัน

ยามจื่อ(23.00-24.59น.)

         ค่ำคืนที่เงียบสงัดไร้เเว่วเสียงใดๆด้วยเพราะทุกคนต่างก็เข้านอนกันหมดแล้วรวมถึงเรือนที่พวกชิงเซียนพักอยู่ด้วยเช่นกัน

       ท่ามกลางห้องที่มืดสนิทมีร่างสตรีนางหนึ่งนอนนิ่งหลับตาพริ้มอยู่สตรีนางนี้คือชิงเซียนนั้นเอง แต่จู่ๆนางก็ลืมตาขึ้นพร้อมทั้งกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งหาสนใจสิ่งใดหรือหาได้ตื่นตะหนกตกใจของผู้มาเยือนในยามวิกาลไม่

"เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร....."

"........."เงียบไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆทั้งสิ้น

"หากเจ้าไม่ออกมาอย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน.........พรึบ"เมื่อถามออกไปแต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ ชิงเซียนนางจึงตัดสินใจปามีดสั้นธรรมดาเล่มนึงออกไปแต่หาได้ใส่ปราณลงไปแต่อย่างใด

ปึก.....

       เสียงมีดสั้นปักเสาไม้ตรงมุมมืดของห้องและเสียงที่ดังดังกล่าวนั้นหมายความว่าเป้าหมายหลบได้ ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำของบุรุษตอบกลับ 

"หว้า.....คุณเล่นแรงไปไหมครับบอส...."เสียงนั้นตอบกลับมาเสียงนั้นกล่าวออกมาหาได้จริงจังอันใดนัก

"หือ?......"ชิงเซียนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนจะถามกลับไป"นายเป็นใคร?......"

"หว้าน่าน้อยใจจังเลย ตั้งแต่เล็กจนโตผมก็มีบอสเป็นน้องชายคนเดียวซะด้วยสิ...มันน่าเสียใจจริงๆที่คนที่เรารักจำเราไม่ได้ นี่ขนาดตามมาจนถึงที่นี่เลยนะ....."บุรุษในเงามืดยังกล่าวด้วยน้ำเสียงขี้เล่นเช่นเคย เขาคิดถึงน้องร่วมสาบานพ่วงด้วยตำแหน่งเจ้านายคนนี้ยิ่งนัก ชายคนนี้ได้แต่คิดในใจ

"........."ชิงเซียนเงียบไปทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นก่อนที่จะเอ่ยชื่อของบุรุษผู้นั้นออกมาอย่างเเผ่วเบาและเหม่อลอย

".....อากิระ...."แม้จะเบาแต่ด้วยความเงียบมันก็ดังพอให้บุรุษที่ถูกเรียกว่าอากิระได้ยินอย่างชัดเจน

"ครับ...ผมอากิระเองครับบอส คิดถึงกันไหม....อัก....ตุบ!"จากนั้นบุรุษคนนั้นก็ปรากฏตัวออกมาจากที่มืดหลังกล่าวจบ แต่แทนที่จะได้รับเสียงตอบรับด้วยความยินดีกลับได้ฝาเท้าน้อยๆมาเเทน

"แค่กๆ....อะไรกัน...นี่คือการต้อนรับแบบอบอุ่นหรอครับบอส"อ่า....แม้จะอยู่ในร่างสตรีฝาเท้าของบอสก็ไม่ได้เบาลงเลยจริงๆ หึ คงจะยังโกธรที่เราหายไปไม่ได้บอกกล่าวสินะ

"มาที่นี่ได้ยังไง......"ชิงเซียนกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

"ก็ตามมาหาน้องชายไง ยังไม่ได้บอกเหตุผลที่หายไปเลย พอกลับมานายก็ไม่รออยู่ฟังพี่แล้ว...."พอพูดถึงตรงนี้อากิระก็ปล่อยจิตสังหารออกมา จนชิงเซียนรีบกลางม่านอักขระป้องกันทันทีไม่เช่นนั้นทุกคนได้แห่กันมาเป็นแน่โดยเฉพาะพี่หลงเทียน

"มีอะไรก็ว่ามา.....ฉันให้โอกาสนายได้อธิบายแค่รอบเดียว แค่รอบเดียวเท่านั้น....ทำไม.....ทำไมนายถึงทิ้งให้ฉันต้องเผชิญสิ่งเหล่านั้นคนเดียว นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้อยากเป็นคนแบบนั้นไม่อยากเป็นคนโหดเหี้ยมฉันอยากมีชีวิตสงบเงียบแต่ที่ทำไปเพราะคนพวกนั้นต้องการให้ฉันเป็น ฉันเห็นนายเป็นพี่ชายเป็นคนในครอบครัวไม่ใช่ลูกน้องทั้งที่นายสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันไว้คนเดียว นายรู้ไหมตลอดสามปีที่นายหายไปจนถึงวันที่ฉันตายฉันต้องเจออะไรบ้างแม้แต่คนเป็นพ่อแม่ยังคิดที่จะกำจัดฉัน นายก็รู้ฉันไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งอะไรอย่างที่คนอื่นเห็นนั่นเป็นเพราะอะไรนายก็รู้.......รีบพูดมาซะตอนที่ฉันยังสงบสติอารมณ์ได้....ไม่งั้นอย่าว่าฉันเลือดเย็น...."ตอนนี้ชิงเซียนมีอารมณ์และความรู้สึกที่หลากหลายมันตีรวนกันไปหมดจนไม่สามารถจะนิ่งเหมือนเดิมได้

"ขอโทษ พี่ขอโทษ แต่พี่ไม่ได้ทรยศนายนะและไม่เคยคิดที่จะผิดสัญญาที่ให้ไว้กับนาย นายจำได้ไหมที่พี่บอกว่ากำลังสืบเรื่องคนในตระกลูของนายอยู่ และวันที่พี่หายไปมันคือวันที่ได้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับคนที่ลอบทำร้ายนายพอจะไปหานายเพื่อบอกข้อมูลนี้กับนายรถที่พี่ขับไปกับถูกวางระเบิด แต่พี่ก็ไม่ได้ตายเพราะได้มีคนช่วยไว้แต่ที่ไม่ได้กลับไปหานายเพราะด้วยแรงระเบิดมันทำให้พี่มีอาการสาหัสและที่สำคัญพี่ความจำเสื่อมแต่พอได้ความจำกลับคืนมามันก็สายเกินไปแล้ว...เพราะนายได้จากพี่ไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ....."อากิระกล่าวออกมาพร้อมทั้งน้ำตาลูกผู้ชาย 

      เขารักและเคารพน้องชายคนนี้มาก ชายคนนี้คือสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเขาไว้ไม่ให้แตกสลายไปพร้อมกับครอบครัวที่จากไปเหลือทิ้งเขาที่มีวัยเพียง8ขวบปีไว้คนเดียวและคนที่ช่วยดึงเขาไว้จากความโศกเศร้าก็คือชายคนนี้ที่ตอนนี้เป็นสตรีรูปโฉมสะคราญไปเสียแล้ว 

          ก่อนที่เรนโซ่จะได้รับฉายาภูติมรณะนั้นตอนเด็กๆเขาก็เป็นเพียงเด็กอ่อนโยนจิตใจดี ร่าเริง และเพราะความอ่อนโยนของเด็กคนนี้เขาจึงอยากปกป้อง และหลังจากที่พวกเขารู้จักกันได้ไม่นานพวกเขาทั้งสองคนก็ได้ทำการสาบานเป็นพี่น้องกันแม้จะเป็นเพียงคำกล่าวของเด็กแต่พวกเขาทั้งคู่ก็ช่วยเหลือกันและอยู่ข้างๆกันมาตลอด

         จวบจนคนตัวเล็กกว่าต้องเข้ารับการฝึกทุกๆอย่างทั้งคนกดดันทั้งความเครียดเขาเห็นคนตัวเล็กชอบแอบมาร้องไห้กับเขาบ่อยๆจนเขาได้ตัดสินใจจะอยู่เคียงข้างไปกับคนตัวเล็กกว่า 

       จนในที่สุดเมื่อถึงเวลาเข้ารับตำแหน่งเด็กตัวเล็กที่เคยอ่อนโยนก็ได้เปลี่ยนไปแต่ไม่ใช่จิตใจที่อ่อนโยนเปลี่ยนไป แต่ที่เปลี่ยนไปก็คือคนตัวเล็กกว่าสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่ที่ทั้งเย็นชาและโหดเหี้ยมเพื่อเป็นเกราะให้ตัวเองและเก็บตัวตนที่อ่อนแอไว้ส่วนลึกสุดของจิตใจจนตัวตนนั้นแทบไม่ได้ปรากฏออกมาอีกเลยยกเว้นเสียแต่ว่าเมื่อเวลาที่พวกเขาได้อยู่กันสองคนตามลำพัง..

"งั้นหรอ.....นายไม่ได้ทรยศความไว้ใจที่ฉันมีให้จริงๆสินะ.....ดีจริงๆอย่างน้อย....การตายของฉันก็ยังมีนายที่เสียใจให้......."ชิงเซียนยิ้มเย้ยหยันให้กับชีวิตก่อนของตัวเอง

"เรน......."อากิระกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา เขาสงสารคนตรงหน้ายิ่งนักที่ชีวิตก่อนไม่เคยมีความสุขแม้แต่วันเดียว แม้แต่ชีวิตวัยเด็กคนตรงหน้าก็ไม่เคยมีแทนที่จะได้เล่นตามวัยเหมือนเด็กคนอื่นเขากลับต้องมานั่งฝึกและเรียนรู้ในสิ่งที่แม้แต่ผู้ใหญ่บางคนยังไม่สามารถเข้าใจได้

"ช่างมันเถอะ.....ว่าแต่พี่มาที่นี่ได้ยังไง"

"หลังจากที่พี่รู้ว่าเรนตายเพราะขับรถตกหน้าผาพี่ยังไม่ปักใจเชื่อจึงตามสืบดูและก็ได้รู้ว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุจริงๆ หลังจากนั้นพี่ก็สืบเสาะจนรู้ว่าเป็นฝีมือใครพี่เลยเข้าไปที่องค์กรลับที่เราตั้งขึ้นและพาคนของเราไปถล่มพวกมันรวมถึงคนที่ให้ความร่วมมือกับพวกมันด้วย"

"ใคร......."

".......เฮ้อ....พวกรัฐเซียและคนที่ให้ความร่วมมือในการกำจัดเรนครั้งนี้คือ....เอ่อ....ผู้นำตระกูลมาซารุ มาซามุ เคนจิ..."หลังจากที่ชิงเซียนได้ยินก็ทำเพียงหลับตาลงพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลออกจากดวงตาคู่งาม เขาทำอะไรผิดทำไมถึงทำกับเขาถึงขนาดนี้ เขาไม่ใช่ลูกของเขาหรือไงเขาต้องการอำนาจขนาดนั้นเลยรึไงทั้งที่เขาก็ทำทุกๆอย่างที่คนๆนั้นต้องการให้ทำหรือให้เป็นอะไรเขาก็ทำให้ทั้งนั้น...ทำไมกัน........นางนิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานานกว่าชิงเซียนจะพูดอีกครั้ง

"เหตุผล......"อากิระรู้ดีว่าที่คนตรงหน้าต้องการรู้คือทำไมผู้เป็นบิดาถึงต้องการสังหารตน พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วอากิระก็อดปวดใจแทนน้องน้อยไม่ได้

"นายพร้อมที่จะฟังความจริงแล้วใช่ไหมเรน....."

"........"ชิงเซียนไม่ได้ตอบกลับไปเพียงแต่จ้องตาของอากิระอย่างค้นหาความจริงและกดดันเท่านั้น

"เฮ้อ....ก็ได้...ก็เพราะนายไม่ใช่ลูกของเขายังไงหล่ะเรน....นายเป็นลูกที่ติดท้องแม่ของนายมาและที่เขาพึ่งคิดที่จะกำจัดนายก็เพราะเขาพึ่งรู้ว่านายไม่ใช่ลูกของเขาพร้อมๆกับรู้ว่าเขามีลูกชายกับคนรักเก่าซึ่งก็คือบอสของมาเฟียรัฐเซียพอทั้งสองได้พบกันเมื่อสามปีก่อนพวกเขาจึงร่วมมือกันกำจัดนายทิ้งและ....มะ แม่ของนายก็ต้องถูกกำจัดไปด้วยเพื่อนำอำนาจกลับคืนให้ลูกชายที่แท้จริงของเขาและหวนคืนรักเก่าที่ไม่เคยเก่าของเคนจิคนนั้น....."

"........"

"......."

        พอได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างชิงเซียนนางก็เข้าใจทันที แต่ตอนนี้คงจะแค้นไปก็ไร้ประโยชน์ในเมื่อเขาไม่ใช่มาซามุ เรน อีกต่อไปแล้วและตอนนี้เขาคือ เยว่ชิงเซียนแล้วเขาก็มีคนที่รักเขาแล้วเขาก็รักคนๆนั้นหมดหัวใจอีกทั้งยังมีครอบครัวที่อบอุ่นเขาในตอนนี้ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

"เฮ้อ...ช่างมันเถอะพี่อากิระเรากลับไปไม่ได้แล้วหล่ะแล้วตอนนี้เรนก็มีความสุขดีและอีกอย่างตอนนี้เรนก็อยู่ในร่างผู้หญิงแล้วและมีชื่อว่าชิงเซียน แซ่เยว่....ว่าแต่พี่ตามหาเรนเจอได้ยังไงกัน?"

"อ้อ....ท่านเทพบอกมาว่าอีกสิบปีให้มาเจอเรนได้ที่นี่แล้วจะรู้เองน่ะ และพี่มาที่นี่ได้สิบปีแล้วทั้งที่ตายที่หลังเรนเพราะท่านบอกว่าห้วงเวลามันบิดเบือนได้จึงทำให้พี่มาที่นี่ได้สิบปีแล้วหล่ะแล้วที่มาที่นี่ได้ต้องแลกกับการทำภารกิจให้ท่านด้วยหนึ่งอย่างและอีกอย่างหากเรน ไม่สิต้องเรียกว่าเซียนเออร์สินะ อือๆ ใช่ๆ ตอนนี้เราไม่ได้เป็นแค่พี่น้องร่วมสาบานแล้วนะเพราะพี่เป็นพี่ของเจ้าจริงๆแล้วเพราะ......เพร้ง!!"อากิยังกล่าวไม่จบก็ได้ยินเสียงม่านอักขระพังทลายเสียก่อนพร้อมๆกับมีร่างเงาสีดำพุ่งเข้าหาอากิระที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากชิงเซียนเท่าใดนัก

โครม!!!!

           ด้วยที่ชิงเซียนกลางม่านอักขระในระดับที่ไม่สูงมากนักจึงทำให้มันพังทลายลงได้แต่คนที่มีระดับสูงกว่าเซียนเท่านั้นที่จะทำลายมันได้จึงไม่ได้คิดอะไรมากแต่นางไม่คิดเลยว่าจะมีใครมาทำลายมันลงได้ง่ายดายเช่นนี้

"หยุด!!!"