กำเนิดราชาแห่งราชันย์

ในวันเดียวกันเวลาเช้ามืด ณ บริเวณตระกูลจาง ตำหนักผู้นำตระกูลจาง
'' เจ้าว่าใดนะ หลานตัวแสบของข้าตอนนี้อาศัยอยู่ในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่งภายในเมืองเเล้วงั้นรึ '' จางหยวนที่นั่งบนเก้าอี้ของผู้นำตระกูลเอ้ยถามคนทั้ง 5 ที่ใส่ชุดคลุมปกปิดทั้งหน้าตาเเละตัว
หลักจากที่ได้ฟังคำบอกเล้าของคนทั้ง5 จางหยวนก็ได้รู้ว่า จางหมิงได้ออกจากป่าเเละเข้าเมืองเมื่อช่วงเย็นของวันที่ผ่านมา แต่ที่หน้าตกใจและยินดีในเวลาเดียวกันคือ
หลานตัวแสบของข้าระดับปราณสูงขึ้น 2 ระดับในเวลา 7 วัน
'' ขอรับท่านประมุข '' ทั้ง 5 คนตอบพร้อมกัน
ทั้ง 5 คนนี้จัดว่าเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลจางเป็นรองเพียงผู้อาวุโสสูงสุดเเละจางหยวนเท่านั้น
เเละยังเป็นคนที่จางหยวนให้ความไว้ใจเป็นอย่างมาก งานใดหรือภารกิจอะไรที่ยากเกินกำลังก็มักจะใช้พวกเขาเหล่านี้ และอีกอย่างพวกเขายังไม่เคยทำพลาดเลยสักครั้ง
'' งั้นเจ้าจงไปเรียกจางหงมาพบข้า นอกนั้นไปพักผ่อนกันได้ '' จางหยวนสั่งชายคนหนึ่งก่อนจะให้พวกที่เหลือไปพักได้
'' ขอรับ '' ทั้ง 5 คนยังคงตอบพร้อมเพรียงกัน
เเล้วจึงหายไปจากห้องของจางหยวนในเวลาไม่ถึงอึดใจ จึงไม่แปลกใจที่จากหยวนจะเรียกแทนพวกเขาว่า 5 เงา
.........
ปังง!!!
ประตูขนาดใหญ่ในห้องของจางหยวนถูกเปิดออกด้วยจางหง ที่มีสภาพเหนื่อยหอบเนื่องจากวิ่งมาตั้งแต่หน้าประตูตระกูลตลอดเวลาโดยไม่หยุดพัก หากนับระยะทางเเล้วคงไม่ต่ำกว่า 15 กิโลได้
'' แฮ่ แฮ่ ท่านผู้นำให้คนไปเรียกข้ามีอะไรเร่งด่วนรึป่าวขอรับ '' จางหงถามด้วยความลำบากจากอาการหอบ
'' หลานตัวแสบของข้ากลับมาเเล้ว เจ้าจงไปรับตัวหลานข้าที ตอนนี้มันกำลังพักอยู่ภายในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่งในเมือง ข้ามีเรื่องสำคัญจะต้องคุยกับมัน
'' จางหยวนกล่าวด้วยความเหนื่อยล้าแล้วจึงลุกไปพักผ่อน
'' ขอรับท่านผู้นำ เดียวข้าจะไปรับตัวนายน้อยกลับมาเอง งั้นข้าขอตัวก่อน '' จางหงกล่าวตามหลังจางหยวน
จางหยวนได้ยินดังนั้นจึงยกมือสงสัญญาณบอกให้เขาออกไปได้เเล้ว
......
ภายในโรงเตี้ยม
บรรยากาศต่างเต็มไปด้วยแรงกดดันของคนจากตระกูลจาง หากก่อนหน้านี้ 10 นาทีเวลาเดียวกันกับจางหมิงที่ถูกฉกฉวยอาหารไปนั้นบรรยากาศคงไม่เต็มไปด้วยแรงกดดันแบบนี้หลอก
แต่เมื่อคนของตระกูลจางเดินเข้ามา โรงเตี้ยมแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากคนตระกูลจางทันที
คนที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าผลัดรีบก้มหน้าโดยไม่รู้ตัว มันไม่อาจควมคุมตัวเองได้จึงแต่ถามตัวเองในใจว่าข้าก้มหน้าทำไม?
'' เสี่ยวเอ้อ อยู่ไหนออกมาพบข้าที '' น้ำเสียงที่เรียบง่ายแต่มันแฝงไปด้วยอานาจแรงกดดัน ดังมาจากนอกประตู
บึ้งง!!!
เสี่ยวเอ้อตกอยู่ความหวาดกลัวร่างกายสั่นสะท้าน แม้เสี่ยวเอ้อจะสั่งให้มันหยุดสั่นแค่ไหนก็ตาม ร่างกายกลับไม่ยอมทำตามสะงั้น
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้เจอกับผู้มีอำนาจเทีียบเท่าผู้อวุโสหลักของตระกูลจางเช่นนี้ '' จางหง ''
'' ทะ..ท่านจางหงเรียกข้ามามีอะไรรึป่าวขอรับ '' เสี่ยวเอ้อฝืนข่มความกลัวกล่าวออกมา
'' อ่อ ข้ามีเรื่องรบกวนเจ้านิดหน่อยนะ '' จางหงเอ้ยบอกเสี่ยวเอ้อเเล้วจึงล้วงหยิบสิ่งของบางอย่าง
'' เจ้าเคยเห็นเด็กในรูปนี้มาพักที่นี้รึป่าว '' จางหงกล่าวอย่างคาดหวังพร้อมยื้นรูปจางหมิงให้ จางหงไล่ตระเวนทั่วโรงเตี้ยมภายในเมืองทั้งระดับ ต่ำ กลาง สูง แต่ก็ยังไม่พบจางหมิง
จนเหลืองโรงเตี้ยมแห่งนี้ เป็นที่สุดท้ายภายในเมืองจึงไม่แปลกที่จางหงจะคาดหวัง
'' เออ..เออ '' เสี่ยวเอ้อถึงกับเป็นใบ้พูดไม่ออกมื่อเห็นรูปภายในมือ
ในสมองของเสี่ยวเอ้อประมวลผลคาดการ์ณต่างๆมากมาย
มิน่าละนายน้อยคนนี้ถึงได้ไม่กลัวผู้ใด ที่แท้ก็เป็นลูกหลานของคนตระกูลจางนี้เอง ถึงขนาดต้องให้ท่านจางหงมาตามตัวกลับด้วยตัวเอง อย่างน้อยนายน้อยผู้นี้ต้องเป็นลูกของผู้อวุโสคนใดคนหนึ่งในตระกูลจางไม่ก็กระทำผิดกฏร้ายแรงเเล้วหลบหนีออกมาเป็นแน่
'' หืมเจ้ายังไม่ตอบข้าเลย ว่าใงละเจ้าเคยเห็นรึป่าว '' จางหงกล่าวถามซ้ำ เมื่อเห็นเสี่ยวยืนเอ้ออ้ำอืออยู่ '' ขะ..ขอรับกระผมเคยเห็น นายน้อยคนนี้พักอยู่ที่นี้ตอนนี้กำลังทานอาหารอยู่ตรงนั้น... '' เสี่ยวเอ้อกล่าวกระตุกจากการเกรงตัว พร้อมชี้ไปโต๊ะที่จางหมิงนั่ง
ส่วนเจ้าตัวที่กำลังมองดูเหตุการ์ณอย่างสนุกสนาน ก็สดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเสี่ยวเอ้อชี้มาทางนี้
'' หว่าเรื่องสนุกจบสะเเล้ว ลุงจางหงเราอยู่ทางนี้ คิคิ '' จางหมิงกล่าวตัดเพ้อกับตัวเองหน่อยๆ ก่อนจะโบกมือไปมาตะโกนเรียกจางหง เเล้วหัวเราะคิคัก
ทางด้านจางหงเมื่อมองตามที่เสี่ยวเอ้อชี้ ก็เจอกับน้ายน้อยที่ตัวเองตามหากำลังโบกมือเรียกชื่อเขาหัวเราะคิคักอย่างสนุกสนาน
'' นายน้อยยยยขอรับ '' จางหงผลัดลากเสียง พร้อมวิ่งเข้าไปเกาะขาจางหมิง
'' ทำอะไรนะลุงจางหง เห็นมั้ยคนมุงดูกันหมดเเล้ว!! '' จางหมิงรีบดันจางหงที่เกาะขาเขาอย่างปลิงออก
'' นายน้ายก็ผมดีใจนี้ขอรับบ นายน้อยหายไปตั้ง 7 วัน ข้าออกตามหาตัวท่าน 3 วันติดก็ไม่พบนายน้อยเลย '' จางหงกล่าวตัดพ้อพร้อมกับน้ำตาที่เต็มตา
เสี่ยวเอ้อที่ยืนมองเหตุการ์ณรู้สึกตะงิดๆ จางหงเมื่อครู่เปลี่ยนเสมือนพยัคฆ์ร้ายพร้อมขยั้มผู้คนได้ทุกเวลา แต่เพียงเจอนายน้อยคนนี้พยัคฆ์ร้ายที่ว่าพร้อมขยั้มผู้ตนได้ทุกเวลาบัดนี้กายเป็นแมวน้อยขี้อ่อนเสียเเล้ว
จางหมิงเมื่อเห็นว่าเรื่องเริ่ิ่มไปกันใหญ่เเล้ว เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย
'' ลุงจางหง ลุงมารับแต่เช้าเลย มีเรื่องอะไรรึป่าว '' จางหมิงหันไปหาจางหงที่กำลังเกาะขาอยู่
จางหงเมื่อรู้ตัวว่าเรื่องเริ่มเลยแถบไปเเล้ว จึงเลิกเกาะขาจางหมิง
'' ท่านผู้นำมีเรื่องต้องคุยกับนายน้อยขอรับ จึงขอให้ข้ามารับ '' จางหงกล่าวออกมาในขณะดันตัวขึ้น
'' อ่อที่แท้ก็เป็นท่านปู่นี้เอง '' จางหมิงเมื่อคายความสงสัยแล้วจึงเดินออกจากโรงเตี้ยมทันที
แต่ในขณะนั้นเขาก็คิดได้ว่ายังมีเรื่องต้องสะสางกับพวกพี่ชายตัวใหญ่ๆก่อน จางหมิงจึงเปลี่ยนเป้าหมายจากประตูโรงเตี้ยมไปทางพวกพี่ชายก่อนหน้านี้ที่กำลังสั่นไปทั้งตัวอยู่
'' ว่าไงพี่ชายอาหารที่เอาไปอร่อยรึป่าว '' จางหมิงยิ้มอย่างทะเล้นให้กับชายที่เป็นหัวหน้า=================================================================================หนึ่งคอมเม้นเป็นหนึ่งกำลังใจนะครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Ep.9

นิยายแนะนำ

กำเนิดราชาแห่งราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Ep.9

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้