เกิดมาตบเกรียน เซียนก้มกราบ

อสูรลิง เจคาเดี้ยน บุกจู่โจมผมด้วยความดุร้าย แต่มันประมาทผมเกินไป เมื่อผมตวัดดาบน้ำแข็ง ฟอร์ดเซ้นซอร์ด และ๻ะโ๠๲ให้ เบลรีฟา อารักขา จอมปราชญ์ ซาโตชิ และผู้วิเศษริเอะ

ฉัวะ
เจ้าเจคาเดี้ยน มันต้องเสียแขนซ้ายข้างนึงไป เพราะดูเบาข้าศึกอย่างผม ผมถือคติว่า ก่อนที่ศัตรูจะเอาจริง ผมต้องเอาจริงก่อน
ในขณะที่เจคาเดี้ยน กำลังตกใจอยู่นั้น มันก็ถูกนิ้วมือข้างขวาของผมจิ้มไปยังจุดยุทธศาสตร์ของมัน(น้องชาย) แม้นี่จะเป็นการกระทำที่น่าเกลียดสำหรับนักรบ ที่ต้องเอาชนะด้วยวิธีนี้ แต่สำหรับสัตว์อสูรเป็นข้อยกเว้น
" แตกซะ " ผมกล่าวก่อนเดินพลังวัตรทำลายจุดยุทธศาสตร์ของมัน
เจคาเดี้ยนล้มลงอย่างเสียศูนย์ และร้องขอชีวิต อย่างน่าอนาถ ไม่สมกับการเป็นอสูรระดับเพชรเลย แต่ผมมีประสบการณ์ตอนสู้กับ คิงส์ โปปุ กริซลี่แล้ว ผมจึงไม่ใจอ่อน ภายในไม่กี่วินาที ผมก็บิดข้อมือขวาของเจคาเดี้ยน และทำลายวรยุทธ ทั้งหมดของมัน
เจคาเดี้ยน กลายเป็นอัมพาตทั่วทั้งร่าง ตราบนี้จนตลอดชีวิตไม่สามารถใช้วรยุทธได้อีก
พวกลูกน้องอสูรลิง กว่า 150 ตัว ที่เห็นหัวหน้าเป็นดังนั้น ก็หมดกำลังใจต่างพากันหนีตายไม่คิดชีวิต แต่เบลรีฟามีรึจะยอมพลาดโอกาสนี้
เบลรีฟาได้แผ่พุ่งพลังเพลิงนรก ของราชันต์ราชสีห์สิงโตนรก เข้าแผดเผาฝูงอสูรลิง จนถึงแก่ความตายนับร้อยตัว เมื่อ อสูรลิงไม่มีหัวหน้า บัฟเพิ่มพลังของมันก็สลายหายไปทำให้ง่ายต่อการฆ่า
อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคค เสียงโหยหวนของอสูรลิงดังทั่วไปทั้งป่า ไม่ถึงอึดใจหนึ่ง เบลรีฟาก็กำจัดอสูรลิงตัวสุดท้ายได้ แล้วก้มหัวมาให้ผมลูบเป็นรางวัล ผมมองทุ่งหญ้าที่กลายเป็นทุ่งสังหาร อย่างอนาถใจ ที่ต้องตบเกรียนลิงยกฝูง
เมื่อทุกอย่างจบลง ผู้วิเศษ ริเอะ ก็เข้ามาขอบคุณผม
" ขอบคุณ ท่านจอมปราชญ์ อาวิน " ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าว ก่อนจะกล่าวสืบต่อ
" ข้าไม่รู้ว่า จะตอบแทนท่านอย่างไรดี นอกจากมอบ กบนานัน สมบัติประจำตระกูลของข้าให้ท่าน"
" ขอบคุณมาก ผู้วิเศษ ริเอะ แล้วจะให้ข้าพาไปส่งที่ โรงเรียนมหาเวทย์ อาเธน่า รึป่าว" ผมกล่าว ก่อนจะหันไปเจอแมลงสาปยักษ์ ตัวสูงสามเมตร มันชื่อ ดูร์ซา เป็นอสูรพันธสัญญา ของ จอมปราชญ์ ซาโตชิ ผมตกใจแทบจะร้องจ๊ากกกกกกกกก ออกมา ก่อนจะกล่าวสืบต่อ
" รสนิยมของ สหายนี่ แปลกจริงๆนะ จอมปราชญ์คนอื่น จะเลือก พาหนะเป็น พญาอินทรีย์ ม้ายูนิคอร์น หรือไม่ก็มังกรทมิฬ แต่ท่าน ซาโตชิ ท่านช่างมีอารมณ์ขันจริงๆ ที่เลือก แมลงสาปเก้าชีวิต "
" สหาย ในเมื่อเรามีชะตาต้องกัน ข้าจะมอบของที่ระลึกให้ท่านอย่างนึง " จอมปราชญ์ ซาโตชิกล่าว ก่อนจะหยิบ คัมภีร์คาถาสายฟ้า ระดับ 7 กิก้าเดียมาโอ มามอบให้ผม
" จะดีเหรอสหาย " ผมกล่าวอย่างสุภาพ
" ดีแน่ แต่ว่าท่านต้องรีบไปงานแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ " จอมปราชญ์ ซาโตชิ กล่าวเพราะเขาเห็นผม ใส่ชุดเจ้าบ่าว
" ลืมไปเลย " ผมกล่าว ก่อนจะอำลา จอมปราชญ์ ซาโตชิ และ ผู้วิเศษ ริเอะ กลับไปที่งานแต่งงาน
30 นาทีต่อมา...
ผมกลับมาถึงงานแต่งงาน พวกผู้ใหญ่ ฝ่ายเจ้าสาวพากันหน้าบึ้ง เป็นแมงกุดจี่ แล้วสบถใส่ผมว่า
" รู้มั๊ย นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว เสียฤกษ์หมด "
" ขอโทษครับ " ผมกล่าวอย่างสุภาพทำให้บรรยากาศคลายความตึงเครียดไปไม่น้อย
แต่ทว่า...
เบลรีฟา ดันกลับร่างเป็นผู้หญิง แล้วเข้ามาในงานด้วยชุดเจ้าสาว
" นายท่าน ท่านพ่อของท่านให้ข้ามารับใช้ท่านในฐานะภรรยา ได้โปรดรับข้าไว้ด้วย " เบลรีฟากล่าว ทำให้พ่อตาของ หลิงเอ๋อ และ ชิลรอน ทำหน้าไม่ถูก
ในขณะที่ยังตกลงกันไม่ได้ เลาห์คอน ยูมะ ราชาของอาณาจักรออโดนอส ผู้ถูกเชิญมาเป็นประธานของงาน ก็กระแอมกระไอขึ้นอย่างไม่พอใจ
" จะเริ่มงานได้ยัง " แม่ทัพเถียน ที่ลูกน้องถูกผมทำร้ายกล่าว แต่มันไม่พอใจถึงกับใช้พลังวัตร ทำลายโต๊ะพิธี ทำให้งานแต่งงานแทบจะกลายเป็นโมฆะ
" ถ้าท่านไม่พอใจข้าก็มาลงที่ข้านี่ จะไปลงกับโต๊ะทำไม " ผมกล่าวดูถูกแม่ทัพ เถียน มันจึงพุ่งเข้ามาทำร้ายผม อย่างไม่ยั้งคิด เพราะเชื่อมั่นว่า เกราะไหมฟ้า ขั้นนภา ที่มันใส่ จะป้องกันชีวิตมันได้
การประลอง เกิดขึ้นแค่ชั่วอึดใจ ผมแค่เตะใส่คางแม่ทัพ เถียน เปรี๊ยงเดียว มันก็ล้มลงไป K.O. นอนสลบเหมือดเลย แต่ก่อนที่ผมจะลงมือหนักกว่านี้ เลาห์คอน ยูมะก็ชูมือขึ้นให้ทุกคนหยุด แล้วกล่าวสั้นๆ
" แม่ทัพเถียน แพ้เจ้าแล้ว จงเอาเกราะไหมฟ้าขั้น นภาของมันไป แล้วเห็นแก่หน้าข้าไว้ชีวิต มันด้วย "
ผมพยักหน้าเป็นอันตกลง แล้วงานพิธี ก็เริ่มต่อ แต่เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด เมื่อ พ่อกับแม่ผมมา แล้วเริ่ม ตะโกนโหวกเหวก โวยวายราวกับคนบ้า
" เราเป็นพ่อแม่ของเจ้าหนุ่มนี่ แล้วก็เป็นบ้าด้วย " พ่อของผมพูดไม่พูดเปล่า ถือโอกาสจับก้นชิลรอนกับหลิงเอ๋อ แล้วเอามือที่จับก้นมาดม ทำให้แม่โกรธ
" เลิกเล่นได้แล้ว ตาบ้า ไหนตกลงกันว่า แค่จะมาทดสอบ ลูกสะใภ้ไง "
" คนเป็นบ้าไม่ว่า ทำอะไรก็ไม่ผิด " พ่อของผมยังคงเล่นต่อไม่เลิก แต่ถูกแม่หยิกหู แล้วลากออกไปจากงาน
" นั่นพ่อแม่ของท่านรึ ที่รัก " ชิลรอนกับหลิงเอ๋อ กล่าวพร้อมกัน
" ใช่แล้ว ข้ามีพ่อแม่เป็นบ้า พวกเจ้ารังเกียจข้ารึป่าว "
หลิงเอ๋อ และชิลรอน เข้ามาหอมผมแทนคำตอบ แล้ว ชิลรอนก็เป็นตัวแทนภรรยาทั้งหมดกล่าวในฐานะ ภรรยาหลวงว่า
" ถ้าไง ก็รับท่านทั้งสอง มาอยู่ด้วยกันกับเราสิ เรายินดีที่จะเลี้ยงพวกท่าน เหมือนดั่ง พ่อแม่แท้ๆของเรา "
" แม้ว่า พ่อของข้าจะจับก้นพวกเจ้าเล่นทุกวันนะรึ " ผมกล่าวหยอก ชิลรอน จนเธอหน้าแดง แล้วไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก หลิงเอ๋อ ก็เช่นกัน มีเพียง เบลรีฟาที่ยิ้มน้อยๆ
พ่อตาของหลิงเอ่อ และ พ่อตาของ ชิลรอนนึกขำ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ทำให้เรื่องร้ายๆผ่านไปด้วยดี
ทำให้งานนี้ ผมได้ ภรรยาทีเดียวสามคน พร้อมกับเสื้อเกราะไหมฟ้า ขั้นนภาอีก 1ตัว *-*ขนาดไม่อยากได้ฮาเร็มนะเนี่ย
แล้วในคืนเข้าหอนั้นเอง เรื่องไม่คาดฝันอีกเรื่องก็เกิดขึ้น เมื่อ ชิลรอน คะยั้นคะยอให้ผม กินช็อคโกแลต รูปหัวใจ ของเซวาชิ แต่ผมไม่กิน เธอจะทิ้งก็เสียดาย เลยหยิบมาแบ่ง กับ หลิงเอ๋อ และ เบลรีฟากินกัน หลังจากนั้น พวกเธอก็หน้าแดง ตัวร้อนราวกับเป็นไข้ แถมยังมีอารมณ์เล่นสนุก ซุกซนอย่างมากจนบังคับขืนใจผมในคืนนั้น ถึง 7 ครั้ง 7หน จนทำให้วันรุ่งขึ้น ผมเพลียมากเลยทีเดียว
...นี่ตรูจะรับมือ ภรรยาทั้งสาม ได้อีกนานแค่ไหนกัน เจ้าพี่เขยบ้า เซวาชิ
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป