พิภพเทพเจ้า

"เจ้าจะให้ข้าตอบอันใหนก่อนเจ้าเล่นถามมาเป็นชุดแบบนี้ข้าตอบเจ้าไม่ถูก ว่าแต่เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยรึ "
ระหว่างที่ตอบไปนั้นเขาคิดว่านี้นางความจำเสื่อมจริงๆรึ
"เจ้าจำชื่อตัวเองได้ใหม "
จ้าวหลงต้องการรองถามดูว่านางความจำเสื่อมจริงหรือไม่ ระหวางรอคำตอบหัวจ้าวหลงแล่นปีด คิดแผนการต่างๆ ออกมาเป็นฉากๆ แผนการที่วางไว้มีไม่ต่ำกว่า สิบแผนการแต่ละแผนการมีบทสรุปเดียวกัน คือจับนางทำเมียให้ได้
"ถ้าข้าจำได้ข้าจะถามเจ้าหรอ "
นางมองไปทางจ้าวหลงด้วยสายตาสงสัย เหมือนเด็กสาวตัวน้อยช่างสงสัยเมื่อยามที่ถามผู้ใหญ่ในสิ่งที่นางตองการคำตอบ
"งั้นก็ไม่เป็นไร เจ้าอาจหัวกระแทกหินตอน ลงไปจับปลาเมื่อตอนบ่าย ข้าละกลัวแทบแย่ตอนที่เจ้าจมน้ำ ชื่อของเจ้า คือไป๋หยวนหลิง หรือเรียกสั่นๆว่า หลิงเอ๋อ"
ถ้านางสูญเสียความจำจริงก็ให้นางมาเป็นภรรยาข้าซะเลย ทั้งสวยทั้งขาวแถม ...อือฮือ....ภูเขาชัดๆ
" เจ้าเป็นภรรยาของข้า"
จับปลาคราวนี้ได้ปลาตัวใหญเป็นเมียซะด้วย ได้เมียก็คราวนี้แหละ
"ข้านะหรอเป็นภรรยาเจ้า เจ้าหน้าตาก็พื้นๆ แถมยังดูเด็กกว่าข้าอีก หน้าอย่างเจ้านะหรอที่ข้าจะไปเป็นภรรยาด้วย เจ้าโกหกข้าใช้ใหม"
นางมองไปทางจ้าวหลง ด้วยสีหน้าคิดหนัก ถึงความเป็นจริงที่เกินจะเชื่อไหว
" แล้วทำไม ข้าถึงอยู่สภาพเสื้อผ้าของผู้ชายน้อยชิ้นแบบ นี้แล้วเสื้อผ้าข้าละไปใหน - นางลุกขึ้นพร้อมกับแสดงถ้าทางไม่พอใจ้ แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีแดงด้วยความอาย "
เมื่อนางมองดูสภาพตนเองกับพบว่าเสื้อผ้าที่ไส่กับไม่ใช้เสื้อของผู้หญิงทำให้จินตนาการของนางเตลิดไปไกล
" เจ้าเป็นภรรยาข้าทำไมข้าจะถอดไม่ได้ ร่างกายเจ้าหลังจากแต่งงานกันข้าก็เห็นจนจะเบื่อละ อยู่โน้นผึงตรงโนนปานนี้คงจะแห้งแล้ว "
จ้าวหลงลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินไปหยิบชุดมาให้นางไป๋หยวนหลิงหยิบชุดพร้อมกับเดินไปหลังก่อนหินทำการแต่งตัวก่อนจะเดินออกมา
"เจ้าคงจะหิวแล้วปลานี้ส่วนของเจ้า "
จ้าวหลงหยิบปลาย่างยื่นส่งไปให้นางระหว่างที่ หลิงเอ๋อกำลังกินปลาอยู่นั้น
"หลิงเอ๋อ ตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไรจำอะไรได้บ้างหรือยัง "
"ยัง ข้าจำอะไรไม่ได้เลย พยายามนึกเท่าไหรก็ไม่มีความจำใดๆเลย ทำไมกัน"
ใบหน้าของหญิงสาวมีความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"งันก็ช่างมันก่อน เดียวเจ้าก็คงจำได้เอง"
นางยังจำอะไรไม่ได้เลย การให้นางมาเป็นภรรยาของข้าก็คงง่ายซะยิ่งกว่าปลอกกลัวยเข้าปากเสียอีก
"เจ้ารีบกินซะเราจะได้นอนกัน แล้วพรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน ป่านนี้ท่านยายคงเป็นห่วงแย่แล้ว"
ต้องรีบชวนนางนอนแล้วหาโอกาสจัดการซะ เมื่อข้าวสารเป็นข้าวสุกอะไรมันจะได้ง้าย เขาหัวเราะออกมาเป็นเสียง อิอิ เหมือนหญิงแก่ชรากำลังจะทำแผนการชั่วร้าย
ข้าจะได้มีเมียแล้วอดคิดถึง วันเวลาอันหวานชื่นของการมีภรรยาไม่ได้เลย เช้าตื่นขึ้นมามีภรรยาเอาน้ำมาล้างหน้าให้ทุกเช้าก่อนนอนก็มีคนมาคอยเอาใจข้าไม่ต้องนอนเหงาเดียวดายคนเดียวแล้ว ..แค่คิดก็เหมือนขึ้นสวรรค์ทั้งเป็นแล้ว
"นั้นเจ้ากำลังคิดชั่วร้ายอะไรอยู่"
หลังจากที่จ้าวหลงกำลังใช้ความคิดอันชาญชลาดในการหาภรรยาเขาแสดงท่าทางในความคิดออกมา
"เปล่าสักหน่อย เจ้าคิดมากไปเอง ข้ากำลังเครียดกับความจำที่สูญหายไปของเจ้าอยู่ว่าข้าจะช้วยเจ้าคืนความจำอย่างไร"
"เป็นอย่างงั้นเองหรือ ข้าก็นึกว่าเจ้ากำลังคิดพิเลนอะไรอยู่ ก็ใบหน้าเจ้ามันฟ้องว่าเจ้ากำลังคิดสิ่งไม่ดีอยู่ "
"เอาเถอะ มันดึกมากแล้วเดียวพรุ่งนี้ข้าต้องเอาปลาไปส่งตลาดแต่เช้าเจ้าจะไปกับข้าใหม"
ระหว่างที่ทั้งคู้นั่งคุยกันเวลาก็เดินไปเลื่อย
ตอนนี้ข้างนอกถ้ำหิมะตกลงมาปลอยๆทำให้อากาศยิ่งหนาวขิ้น ยิ่งภายในถ้ำอากาศยิ่งหนาวขึ้นไปอีก
จ้าวหลงนอนหางจากนางประมาณห้าก้าว กลางดึกเขาตื่นขึ้นมาเพื้อดำเนินตามแผนการของตัวเขา
เขาลุกขึ้นดูโดยลอบมีไอเย็นปกคลุมไปทั่ว โดยที่ไอเย็น พัดมาจากทางหน้าถ้ำ เมื่อหันไปมองทางหลิงเอ๋อเห็นนางกำลังหนาวสั่นด้วยความเย็น แผนการที่วางไว้กับหายไปหมดสิ้น
เขาลุกขึ้นเดินไปและนอนข้างๆนางดึงนางมากอดเพื่อให้ความอบอุ่น แต่ความหนาวเย็นก็ไม่ได้ทำให้นางแสดงอาการหนาวสั่นน้อยลงเลย
เขาถอดเสื้อของตนและของนางเพื่อให้ร่างกายได้แผ่ความอบอุ่นของทั้งคู่ แต่ด้วยความหนาวเย็นหรือด้วย
เรื่องอะไรมิทราบกับทำให้นางไม่รู้สึกตัวเลย การปลดเสื้อของนางจึงเป็นเรื่องง่าย
เขากอดนางโดยที่ให้นางอยู่ภายในออมกอดของเข้าแล้วห่มด้วยเสื้อและผ้าห่มซึ่งไม่รู้ว่าจ้าวหลงไปหยิบมาจากใหน ภายใต้ผ้าห่มทำให้อุ่นภูมิเพิ่มขึ้น ทำให้อาการหนาวสั่นของนางลดลง แต่สิ้งที่เกิดขึ้นกับทำให้จ้าวหลง ไม่อาจหลับตาลงได้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ต้นกำเนิด ตอนที่ 6

นิยายแนะนำ

พิภพเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ต้นกำเนิด ตอนที่ 6

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้