หิมะก่อตัวหนาสีขาวบริสุทธิ์จนทำให้ประชาชนทั้งเด็กและผู้ใหญ่ออกมาปั้นหุ่นเป็รูปสัตว์ต่างๆ รูปกบเห็นจะเป็ที่นิยมที่สุด ทามิในชุดกิโมโนสีฟ้าพร้อมผ้าคลุมมองเห็นตุ๊กตาหิมะกบขนาดเล็กใหญ่มากมายตลอดทางเข้าตลาด เธอมาพร้อมกับพี่เลี้ยงทั้ง 2 ที่ซาจิมอบหมายมาให้ พวกเธอคือฮานะ และฮินะ ฝาแฝดที่ทำหน้าที่เป็พี่เลี้ยงให้เด็กฝึกระดับล่าง ทั้ง 2 ดูแลทามิั้แ่เริ่มเข้ามาอยู่ที่นี่แม้จะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนักแต่ก็ไม่เคยทำหน้าที่ขาดตกบกพร่อง เมื่อทั้งสามเดินเข้ามาในตัวตลาดได้ประมาณหนึ่ง
"ข้าขอถุงเงินที่มาม่ามอบให้มาหน่อยได้มั้ยพี่ฮานะ?" ทามิเอ่ยถาม ฮานะล้วงถุงสีแดงเล็กๆออกมาจากกิมิโนชั้นในสุดของเธอใส่มือทามิ เด็กสาวเปิดดูด้านในถุง นี่เป็ครั้งแรกที่เธอได้เห็นเหรียญเงินโบราณ ด้านในมีแผ่นเหรียญทองทรงรีทั้งหมด 8 ใบ ดูแปลกตาสำหรับทามิมาก เธอไม่รู้ค่าของมันด้วยซ้ำ
"เหรียญนี้เรียกว่าอะไรหรอพี่?" เธอหยิบขึ้นมาเหรียญหนึ่งแล้วยื่นไปถามพี่เลี้ยงฝาแฝด
"เรียกว่า โคบัง มีอยู่หลายแบบ ที่เ้าได้มามีค่าเยอะที่สุด" ฮินะตอบ แววตาของเธอแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ตะวันเป็คนช่างสังเกตอยู่แล้ว โดยเฉพาะสีหน้าและอารมณ์ผู้คน เธอจึงเดาได้ว่าฮินะคงเสียใจที่โดนเด็กใหม่อย่างเธอข้ามหน้าข้ามตา
"ถ้าใช้ 1 เหรียญนี้ข้าจะซื้ออะไรได้บ้างล่ะ?"
"ขนมยาสุนากะโมจิสัก 10 ชิ้น อุด้งอีก 2 ชามกระมัง" ฮานะตอบ
"โห ซื้อได้เยอะเลยเนอะ" ทามิหยิบเหรียญขึ้นมาพิจารณาอีกครั้งก่อนจะยื่นให้พี่เลี้ยงแฝดคนละเหรียญ
"ให้พวกข้าทำไม?" ฮานะถาม
"พวกพี่ดูแลข้ามาตั้ง 4 เดือน วันนี้เองก็เป็วันสิ้นปี ข้าไม่มีสมบัติอะไรติดตัวมา ถือว่านี่เป็ของขวัญวันปีใหม่จากข้านะ" ทามิเอ่ย แม้อีกฝ่ายจะเห็นเธอเพียงแค่ปากเล็กๆเท่านั้น เพราะใบหน้าเธอมีผ้าคลุมอยู่
"พวกข้ารับไว้ไม่ได้หรอก มาม่าให้เ้า ข้าไม่อยากถูกทำโทษ" ฮานะเอามือดันเหรียญที่ทามิยื่นให้ออกจากตัว
"งั้นเรามาแลกเปลี่ยนกัน เงินนี้เป็ของขวัญที่พวกพี่ดูแลข้าและเป็ค่าปิดปากที่ข้าจะขอแยกตัวออกไปเที่ยวลำพัง 2 ชั่วยาม ตกลงไหมพี่?"
"หึ เ้ารู้ทางเสียที่ไหน ถ้าเ้าหนีไปพวกข้าก็ซวยน่ะสิ" ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะตอบ
"ข้าจะหนีไปไหนได้กับเงินแค่นี้? หน้าตาปีศาจแบบนี้ข้าจะไปอยู่ไหนรอดนอกจากริวโจล่ะ? รับข้อเสนอข้าเถอะ ข้าอยากเดินดูของคนเดียวไม่ชอบให้ใครมาตาม มันกดดัน เรานัดเจอกันตรงร้านใหญ่ๆนั้นดีกว่า อ่านว่าอะไรน่ะ?" ทามิพูดจาเจื้อยแจ้ว เธอชี้นิ้วไปยังอาคารใหญ่หลังหนึ่ง
สองพี่น้องฝาแฝดมองหน้ากันอย่างลำบากใจ พวกเธอก้มหน้ากระซิบกระซาบกันโดยไม่ให้ทามิได้ยิน
"ข้าอยากได้เงินนะพี่ฮินะ แต่ข้ากลัวนางหนี"
"นางคงไม่หนีหรอก ใครๆก็รู้ว่าคนผมสีประหลาดนี้อยู่ที่ริวโจ ต้องมีคนจับนางมาส่งแน่"
"ถ้ามาม่าลงโทษที่เราปล่อยมันไปล่ะพี่?"
"เราค่อยโกหกมาม่าว่านางหนีไปเองแล้วกัน"
เมื่อตกลงกันได้แล้วฮินะจึงเป็คนเอ่ย
"ก็ได้ พวกข้าจะลองเชื่อเ้าดูสักครั้ง ร้านนั้นคือโรงเตี๊ยมฮิคาริ พบกันหลังจากนี้ 2 ชั่วยาม หากเ้าหลงให้ถามชาวบ้านว่าโรงเตี๊ยมฮิคาริไปทางไหนก็แล้วกัน" ในที่สุดพวกเธอก็ยอมรับข้อเสนอแต่โดยดี
คนงกเงินอย่างตะวันไม่ได้ให้เงินพวกนางฟรีๆแน่ เงินทุกบาทที่เธอจ่ายไปเธอมักจะหวังให้มันงอกเงยคืนกลับมาหาเธอเสมอ ครั้งนี้เองก็เช่นกัน เธอหยิบเหรียญออกจากถุงเงินให้พวกเธอคนละเหรียญ พร้อมยิ้มหวานผ่านผ้าคลุมให้ทั้งสอง
"ซื้อของให้สนุกนะพี่ อีกสองชั่วยามพบกัน"
และแล้วสตรีทั้งสามนางก็แยกย้ายกันแล้วหายไปสู่คลื่นของฝูงชน
ทามิเดินดูร้านรวงต่างๆอย่างมีความสุขเหมือนเธอได้มาเที่ยวประเทศญี่ปุ่นตามจุดประสงค์ที่เดินทางมา ทามิเหลือโคบังในกระเป๋าอยู่ 6 เหรียญ เธอเองก็ไม่รู้มากว่าเงินจำนวนนี้ซื้ออะไรได้บ้าง แต่ก็ตั้งใจไว้ว่าจะซื้อของไปฝากซาจิสักชิ้น แล้วให้รางวัลตัวเองชิ้นหนึ่ง ส่วนที่เหลือก็จะแอบเก็บเอาไว้เผื่อฉุกเฉิน
เหตุผลที่เธอ้าจะแยกตัวมาคนเดียวอีกอย่างหนึ่งก็คือเธออยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ เด็กสาวลอบเอากล้องถ่ายรูปติดตัวมาด้วย เธอแอบเอากล้องคล้องคอไว้ภายในชุดกิโมโนผืนหนาสีฟ้าอ่อน ก็ภาพบรรยากาศมันสวยจนน่าเก็บไว้นี่นา ยิ่งเดินก็ยิ่งเพลิน จนขาพาไกลออกจากตัวเมือง ทามิสะดุดตาเข้ากับโทริอิทางเข้าศาลเ้าแห่งหนึ่ง ที่นี่เงียบสงบและไม่มีคน เหมาะแก่การถ่ายรูปมากๆ
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครมองทามิจึงค่อยๆหยิบกล้องออกมาจากในกระเป๋า กล้องของเธอเป็แบบที่ต้องยกขึ้นมาแนบกับดวงตา เธอถ่ายทุกอย่างในศาลเ้า ทั้งเสาโทริอิ รูปปั้น เชือกกระดิ่งอธิษฐาน และบ่อน้ำ
แชะ...แชะ
ทามิถ่ายภาพจนเผลอลืมตัว เธอแพลนกล้องไปรอบๆจนไปสะดุดตาเข้ากับบุรุษชุดน้ำเงินผู้หนึ่งผ่านทางเลนส์กล้อง
เฮือก! แย่ล่ะสิ!
สาวน้อยรีบเก็บกล้องเข้าไปในเสื้อทันที เธอรีบหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป
"เดี๋ยว" น้ำเสียงเรียบ แต่ทว่าน่าขนลุกเหลือเกินที่ได้ฟัง
"ข..ข้ากำลังจะกลับพอดี ขออภัยที่เข้ามาในยามวิกาลเ้าค่ะ"
"เมื่อกี้เ้าทำอันใด?" เสียงนั้นค่อยๆใกล้เข้ามา
"ป..เปล่านะเ้าคะ"
"ข้าถามว่าเ้าทำอันใด!" เสียงนั้นตะคอกดังขึ้นมาอยู่เหนือหัวของทามิ
ให้ตายสิเขาเข้ามาใกล้เราขนาดนี้ั้แ่เมื่อไร?!
"ข้าแค่จะมาขอพรปีใหม่เท่านั้น" หวังว่าเขาจะยังไม่เห็นกล้องเรานะ
"เ้าซ่อนสิ่งใด?" บุรุษปริศนาเอ่ยถามเสียงเข้ม
"ข...ข้าเปล่านะ"
"ข้าเกลียดสตรี..โดยเฉพาะสตรีที่โป้ปด" สิ้นเสียงนั้นมือแกร่งกระชากกิโมโนตัวหนาของทามิออกมาทันที ผ้าคลุมศีรษะของเธอเองก็ปลิวไปตามแรงนั้นด้วย
ในความมืดมิดของราตรีกาลแสงสว่างรำไรจากโคมไฟในศาลเ้าส่องประกายออกมาริบหรี่ เผยให้เห็นภาพบุรุษผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ แววตาของเขาตื่นตะลึงมองสตรีร่างน้อยที่ลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น คอกิโมโนของเธอบิดเบี้ยวเปิดออกด้วยแรงกระชากเผยให้เห็นเนื้อเนียนขาวที่สะท้อนแสงไฟออกมา ใบหน้าของเธอฟกช้ำดำเขียวเป็หย่อมๆ ที่แก้มมีรอยจ้ำเืคล้ายรอยเล็บ แต่ที่น่าใไปกว่านั้นคือสีผมของเธอทอประกายทองล้อกับลมหนาว ต่างจากสีผมสีนิลเป็ประกายของเขาเสียเหลือเกิน เป็ครั้งแรกที่ทามิได้เห็นเ้าของเสียงดุ เขาเป็เพียงชายหนุ่มวัยรุ่นที่ดูจะอายุน้อยกว่าตะวันในร่างเก่าเสียด้วยซ้ำ เธอรีบอาศัยจังหวะนี้วิ่งไปคว้าผ้าคลุมก่อนจะวิ่งหนีสุดชีวิตจากมา
แล้วปล่อยให้บุรุษปริศนายืนอึ้งอยู่กลางศาลเ้าอยู่เพียงลำพัง....
870
