รักนี้ลิขิตเองเหมือนฝัน

พี่คนนั้นเมื่อครั้งอดีต 2

เวลา 16.00 น.

@ ภายในลิฟต์คอนโดมิเนียม K

“เราพักอยู่ที่นี่หรอ พี่มาอยู่ที่นี่ได้เดือนเดียวเอง” ลูกบ้านคอนโดหนุ่มถาม

“ใช่ค่ะ เฌอรีนพักอยู่ที่นี่ค่ะ”

แต่ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นลิฟต์ก็กำลังจะปิดประตูลง

“ถ้าอย่างนั้นเราออกไปนั่งพูดคุยกันที่สนามบาส ใกล้ ๆ ที่นี่ไหม?” ลูกบ้านคอนโดสาวพยักหน้าตอบตกลง โชคดีที่หญิงสาวยังไม่ได้กดชั้นลิฟต์

ชายหนุ่มจึงรีบกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ ทั้งคู่จึงพากันออกไปสถานที่นั้น ระหว่างที่เดินไปยังที่หมาย ก็มีคนมองทั้งคู่ แล้วซุบซิบเสียงเบาไกล ๆ ว่า

‘คู่นั้นเขาดูสวยหล่อเนอะ’

‘ถ้าไม่มีคู่นะ โดนจับทำเมีย ไปแล้วน้อง เอ๊ย :@’ ผู้ชายคนนั้นยกมือลูบปากตนเอง

‘ใช่ ๆ จริงด้วย เป็นแฟนกันแน่เลย’

‘ฉันว่าไม่ใช่หรอก ผู้ชายหล่อก็จริง แต่ผู้หญิงเฉย ๆ อะ’ ทว่าก็ไม่วาย มีคนเหน็บแนมเหมือนกัน ดีที่ทั้งคู่ไม่ได้ยินเสียงซุบซิบดังกล่าว

@ สนามบาส

“เราเล่นบาสเป็นเปล่า” ผู้ที่เคยเป็น Puppy love ของใบหน้าสวยเอ่ย พลางนั่งลงที่พื้น เนื่องจากเก้าอี้บริเวณนั้นชำรุดทั้งหมด ถึงเจ้าตัวเป็นเจ้าของโรงแรม แต่ก็ติดดิน เงยหน้าขึ้นถามเฌอรีนว่า

“นั่งพื้นได้เหรอเปล่า ถ้าไม่สะดวกเดี๋ยวพี่ถอดเสื้อสูทปูให้ได้” ไม่ทันที่เฌอรีนได้ตอบ กีตาร์ก็จัดแจงถอดเสื้อสูทออก แล้วสะบัดหนึ่งทีมาปูให้

จากนั้นก็ยื่นมือไปหาเธอเพื่อช่วยประคองให้นั่งลงข้าง ๆ กัน

“จับมือพี่มาสิ ค่อย ๆ นั่งนะ”

“ขอบคุณค่ะ รีนเล่นไม่เป็นค่ะ เอ่อ~ พี่เรียกรีนว่ารีนได้นะคะ” เฌอรีนอ้ำอึ้งเล็กน้อย หลังจากที่นั่งพับเพียบลงที่เสื้อสูทของกีตาร์แล้ว

“ไม่เป็นไร เรียกได้ เรียกพี่ว่า พี่ต้าร์ได้นะ” ใบหน้าเล็กยิ้มตอบรับ

“ค่ะ พี่ต้าร์”

“เรียนหนักไหมเราล่ะเรา ฮึ?” ทำไมเจ้าของโรงแรมถึงสนใจหญิงสาวกันนะ

“พอได้ ผ่าน อยู่ค่ะพี่ต้าร์ แล้ว~ พี่ต้าร์ทำอาชีพอะไรคะ”

“พี่ทำ Start up ธุรกิจโรงแรม”

“เก่งจัง แบบนี้ พี่ต้าร์เป็นเจ้าของโรงแรมเลยเปล่าเนี่ย” ริมฝีปากเล็กเอ่ยชมจากใจ

“อื้ม~ พี่ก็เริ่มจากศูนย์เหมือนกัน โชคดี ที่มีชาวต่างชาติลงทุนด้วย กิจการเลยดีขึ้นเรื่ิอย ๆ” ชายหนุ่มแววตาเศร้าเล็กน้อย แต่พยายามปรับน้ำเสียงให้ร่าเริงบอกกับเฌอรีน

“ใช่ค่ะ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น รีนเป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ ๆ” ใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่กำลังหันไปมองบริเวณรอบ ๆ สนามบาส หันกลับมามองกีตาร์อีกครั้ง ยิ้มเล็กน้อยบอก

“ตอนนี้พี่มี 2 สาขา แล้วนะจะบอกให้ มีที่ไทยกับอังกฤษ” กีตาร์ ยักคิ้วหนาสองข้างขึ้น บ่งบอกถึงความพยายาม ของตนเอง

“หูย~ สุดยอดอะ รีนยังไม่เคยบอกพี่เลยใช่มั้ยคะ ว่ารีนเป็นลูกครึ่งอังกฤษ-ไทย” หญิงสาวลืมเลือนไปว่า ไม่ค่อยสนิทกับอดีตผู้เช่าบ้านคนนี้ ก็อย่างว่านะ เรื่องมันเนิ่นนานมากแล้ว และเขาก็ไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านของครอบครัวเธอ นานขนาดนั้น

“จริงด้วย ถ้าว่าง ชวนครอบครัวไปพักที่โรงแรมพี่ ได้ทั้งสองสาขาเลยนะ เดี๋ยวให้ส่วนลด” กีตาร์ที่มองไปยังเก้าอี้ชำรุด หันกลับมามองหญิงสาวแล้วพูดกับเธอ ด้วยความเต็มใจ

“โอเคได้เลยค่ะ ฮือ~ แต่อย่าลดราคาเลย เกรงใจเดี๋ยวขาดทุนด้วยไม่รู้นะ”

“ไม่เป็นไรเลย ถือว่าช่วย ๆ กัน เพื่อครอบครัวของเรา พี่เต็มใจ” ใบหน้าคมคาย ยิ้มกว้างเอ่ย เพราะครั้งหนึ่งที่เคยอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านหลังเดียวกัน คุณย่าของเฌอรีน เก็บราคาห้องพักไม่แพง ราคาเพียงสองพันบาทต่อเดือนเท่านั้น จึงอยากแสดงความขอบคุณ ด้วยวิธีการนี้

“รับแซ่บค่ะ เอ้ย รับทราบค่ะ ถ้า~ ถ้างั้นไม่ปฏิเสธก็แล้วกันนะคะ รีนกับครอบครัวไปพักผ่อนที่อังกฤษเมื่อไหร่ แล้วจะแวะไปพักที่โรงแรมของพี่ต้าร์บ่อย ๆ ช่วยอุดหนุนอีกแรงนะคะ”

ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มหัวเราะ เพื่อปกปิดความเขินอายบอก โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้กำลังหน้าแดงมาก

กีตาร์ที่เห็นหญิงสาวหน้าแดงแบบนี้ ก็พานหน้าแดงด้วยเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ทักเธอไป แต่เปลี่ยนเรื่องคุยแทน โดยที่ทั้งคู่ก็ไม่รู้เลย ว่าตอนนี้กำลังก่อเกิดความรู้สึกบางอย่าง ภายในใจ

“โอเคตามนั้น เอ้อ! สมัยเรียนพี่เคยเป็นแชมป์บาสด้วยนะ สนใจเรียนบาสกับพี่เปล่า เดี๋ยวสอนให้ ไม่เก็บตัง”

“Deal ตกลงค่ะ ...อุ๊ย!!” เฌอรีนพยักหน้า แล้วดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ด้วยความมั่นใจว่า ตนเองจะต้องทำได้แน่นอน แค่บาสใคร ๆ ก็ทำได้ เพราะไม่ว่าเรื่องอะไร เธอก็มักจะฝ่าฟันอุปสรรคไปได้เสมอ ถ้าพยายามมากพอ

เหมือนคนตัวเล็กลืมไปว่าตนเองกำลังใส่รองเท้าส้นสูงอยู่ ทำให้สะดุดกับเสื้อสูทสีแดงราคาแพงของกีตาร์ที่ปูรองที่พื้นอยู่ เพื่อใช้เป็นที่นั่งชั่วคราว โชคดี ที่ชายหนุ่มรีบลุกขึ้น แล้วดึงแขนเล็กที่กำลังจะล้มหน้าทิ่ม มาไว้ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นได้ทันท่วงที

ชายหนุ่มที่สังเกตว่า จังหวะหัวใจของตนเองนั้น เต้นผิดปกติ

‘คงเป็นเพราะว่าทำงานมาเหนื่อย ๆ นั่นแหละ คงไม่มีอะไรหรอก ช่วงนี้งานกองเป็นภูเขา’

กีตาร์พูดคนเดียวในใจ เพราะคิดถึง จึงจำเป็นต้องเคลียร์งานทุกอย่างให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด เพื่อกลับไปหาครอบครัวที่ต่างจังหวัด

“ขะ ขอโทษค่ะ รีนไม่ได้ตั้งใจ” ส่วนเฌอรีนนั้นยังไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะกำลังก้มดู สองเท้าเล็กของตัวเอง สักพักหญิงสาวก็ผละตัวออกจากอ้อมกอดของคนตัวสูง

“หึ...อื้ม~ ระ เราเจ็บตรงไหนเปล่า” กีตาร์เลิ่กลั่กถามด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าแก่นกายยักษ์ ที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกางเกงสีแดงของตัวเอง เริ่มแข็ง และขยายพองตัวขึ้นจนเป้าตุง ส่งผลให้เขากัดฟันแน่น พยายามครางออกมาให้เบาที่สุด

‘แม่ง ทำไมต้องแข็งตอนนี้วะ!’ กีตาร์พูดคนเดียวในใจ อย่างหงุดหงิด

“ไม่เจ็บค่ะ ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยรีนไว้ ถ้าพี่ต้าร์ต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกรีนได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ” แต่ชายหนุ่มเกรงใจ จึงตัดสินใจรีบเอ่ยตัดบทไปว่า

“ถ้างั้น อีก 3 วัน เรานัดเจอกันที่นี่ แล้วพี่จะสอนเล่นบาสให้ แล้วเราจะไปไหนอีกหรือเปล่า”

เนื่องจาก วันพรุ่งนี้ และ วันมะรืน ชายหนุ่มติดธุระต้องไปต่างจังหวัดเพื่อเยี่ยมเยียนครอบครัวตนเอง

“โอเคค่ะพี่ต้าร์ พอดีว่า รีนเพิ่งนึกได้ว่า อาหารสดในตู้เย็นหมด เลยจะไปซื้อของอื่น ๆ ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแถวนี้ก่อนอะค่ะ พี่ต้าร์ไปด้วยกันมั้ยคะ?”

เฌอรีนเอ่ยชวนใบหน้าคมคาย เผื่อว่าชายหนุ่มที่เพิ่งมาอาศัยอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ตรงไหน จะได้พาไป

“มะ! ไม่เป็นไร! เอาไว้โอกาสหน้าดีกว่า ตอนนี้พี่ตัวเหม็นมาก ว่าจะไปอาบน้ำก่อน ถ้างั้นพี่ไปนะ!”

ดวงตาคมเบิกกว้าง เพราะว่าเฌอรีนขยับมาใกล้ ๆ ตนเอง แล้วทำจมูกฟุดฟิดตรงอกแกร่งของตัวเอง กีตาร์พลางกลืนน้ำลายดัง ‘อึก’ บอกปฏิเสธไปทันที แล้วเดินเร็ว ๆ เพื่อไปกระทำการบางอย่าง โดยไม่ได้ฟังเฌอรีนต่อ

“ไม่เห็นเหม็นเลย แล้วเจอกันค่า~ พี่ต้าร์ขา” เฌอรีนตะโกนไป ใช้มือเล็กข้างซ้าย เกาศรีษะตนเองเบา ๆ ด้วยความงุนงง แล้วพึมพำกับตนเองว่า

“อะไรของเขาเนี่ย สีหน้าแปลก ๆ เหงื่อแตกพั่ก ๆ สงสัยคงรีบร้อนจริง ๆ เฮ้อ ไปคนเดียวก็ได้ ...หืม?”

เฌอรีนก้มลงหยิบของบางอย่าง ที่ใครบางคนอยาก... จนลืม! ไว้ที่พื้น ก่อนจะเดินไปซูเปอร์มาร์เก็ตตามที่ตั้งใจจะไป

* อ่านต่อได้ที่แอป ฯ ธัญวลัย *