หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 172: หยั่งรากแห่งการตื่นรู้ และเสียงเพรียกจากหนทางที่ถูกลืม

ภายในลานพิธีศักดิ์สิทธิ์อันเคยสั่นสะเทือนด้วยพลังงานปะทะ บัดนี้กลับคืนสู่ความสงบนิ่งอีกครั้ง กลิ่นอายจางๆ ของเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์และพลังงานบรรพกาลยังคงอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบ เจี้ยนหลิน (剑林) นั่งขัดสมาธิอย่างมั่นคงบนพื้นศิลาที่ยังคงหลงเหลือความอุ่นจางๆ ดวงตาของเขาปิดสนิท แต่จิตใจกลับตื่นรู้และสว่างกระจ่างกว่าครั้งใด

ร่างกายที่เคยอ่อนล้าและบาดเจ็บจากการต่อสู้กับหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำและการใช้พลังจาก "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) อย่างเต็มกำลัง บัดนี้ค่อยๆ ฟื้นคืนอย่างน่าอัศจรรย์ พลังปราณ (灵气) ขั้นหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ (凝气境大圆满) ที่เพิ่งทะลวงผ่าน ไหลเวียนอย่างราบรื่นและเปี่ยมพลังอยู่ในเส้นชีพจร (经脉) ที่กว้างใหญ่ของเขา มันมิใช่เพียงปริมาณพลังที่เพิ่มพูน แต่คือ "คุณภาพ" และ "ความเข้าใจ" ในแก่นแท้ของพลังที่เปลี่ยนแปลงไป

เขาทบทวน "การตื่นรู้" (顿悟) ที่ได้รับจากสุสานกระบี่ไร้นาม (无名剑冢) อย่างละเอียด ภาพของ "กระบี่ไม้โบราณ" (古老木剑) ที่สลายกลายเป็นละอองแสงสีเขียวมรกตแล้วหลอมรวมเข้ากับ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ในทะเลจิต (识海) ของเขานั้น ยังคงแจ่มชัด "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" บัดนี้ดูจะ "เติบโต" และ "แข็งแกร่ง" ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลวดลายอักขระโบราณบนผิวของมันส่องประกายแสงสีเงินจางๆ แฝงไว้ด้วยเจตจำนงกระบี่ (剑意) ที่ "บริสุทธิ์" (纯粹) และ "คมกล้า" (锋利) ยิ่งกว่าเดิม เขารู้สึกได้ถึง "ความเชื่อมโยง" (连接) ที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นกับมัน ราวกับว่ามันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณของเขาอย่างแท้จริง

‘พลังจากมรดกกระบี่ไม้โบราณ...มันมิได้มอบเพียงความเข้าใจในวิถีกระบี่ แต่ยัง "หล่อเลี้ยง" และ "เสริมสร้าง" หน่ออ่อนแห่งกระบี่ของข้าให้แข็งแกร่งขึ้น...และดูเหมือนว่า...มันจะ "สอดรับ" กับ "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" (万木归元剑诀) ที่ข้ากำลังฝึกฝนอยู่อย่างน่าประหลาดใจ’

เจี้ยนหลินลองโคจรพลังปราณตามหลักการของ เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต ขั้น สัมผัสแห่งพฤกษา (感应草木) อย่างช้าๆ คราวนี้เขาสัมผัสได้ถึง "ความแตกต่าง" อย่างชัดเจน "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" (草木之触) ของเขาเฉียบคมและละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น เขาสามารถรับรู้ถึง "กระแสพลังชีวิต" (生命之力) ที่ไหลเวียนอยู่ในตะไคร่น้ำ (青苔) ที่เกาะตามผนังหิน หรือแม้แต่ "เสียงกระซิบ" อันแผ่วเบาของ "พืชเรืองแสง" (发光植物) ที่ยังคงส่องสว่างอยู่ในมุมมืดของลานพิธีได้อย่างชัดเจน ราวกับว่าเขาสามารถ "มองเห็น" โลกในมุมมองของพฤกษาเหล่านั้นได้

เขาลองเพ่งจิตไปยัง "กระบี่จิตพฤกษา" ที่เหน็บอยู่ที่เอว พลังงานจาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ไหลผ่านไปยังมันอย่างราบรื่น ประกายสีฟ้าคราม (蔚蓝光晕) และลวดลายเกล็ดมังกรสีทอง (金龙鳞纹) บนตัวกระบี่ดูจะ "สอดประสาน" และ กลมกลืน กันมากยิ่งขึ้น ไอเย็น (寒气) ที่แฝงอยู่ก็ดูจะ "ควบคุมได้" และ "รวมศูนย์" มากขึ้น

‘การทะลวงสู่ขั้นสมบูรณ์...และการตื่นรู้จากสุสานกระบี่...มันยกระดับความเข้าใจในพลังของข้าไปอีกขั้นจริงๆ’ เขากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังที่พร้อมจะปะทุออกมาหากเขาต้องการ

ศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) ซึ่งนั่งทำสมาธิฟื้นฟูพลังอยู่ไม่ไกลนัก ลืมตาขึ้นช้าๆ นางมองมายังเจี้ยนหลินด้วยแววตาที่ซับซ้อน นางสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของรัศมีพลังรอบกายเขาได้อย่างชัดเจน มันดู มั่นคง ลึกล้ำ และแฝงไว้ด้วย "กลิ่นอาย" บางอย่างที่นางเองก็มิอาจอธิบายได้

"ดูเหมือนว่า...เจ้าจะได้รับประโยชน์ไม่น้อยจากสถานที่แห่งนี้" นางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของนางยังคงเยือกเย็น แต่ก็เจือความประหลาดใจเล็กน้อย

เจี้ยนหลินลืมตาขึ้น สบตากับนาง "เป็นวาสนาเล็กน้อยขอรับศิษย์พี่หญิง" เขากล่าวอย่างถ่อมตน "พวกเรา...ต้องหาทางออกจากที่นี่" เยว่ชิงหลิงกล่าวต่อ "ภาระที่ท่านผู้อาวุโสกิเลนฝากฝังไว้...และศิษย์น้องคนอื่นๆ...ข้ามิอาจละเลยได้"

เจี้ยนหลินพยักหน้ารับ แม้เขาจะอยากใช้เวลาในการทำความเข้าใจพลังใหม่นี้อีกสักพัก แต่เขาก็รู้ดีว่าสถานการณ์ไม่อำนวย ‘เอาเถอะ...การผจญภัยในที่มืดๆ แคบๆ นี่มันช่างเป็น "งานอดิเรก" ที่ข้าโปรดปรานเสียจริง.’

"ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเจี้ยนหลิน ค่อยๆ โผล่หัวเล็กๆ ที่มีเขาสั้นๆ หนึ่งคู่ออกมา มันใช้จมูกน้อยๆ ดมกลิ่นฟุดฟิดไปในอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะคลานต้วมเตี้ยมลงจากอกเสื้อของเขา แล้ววิ่งนำไปยัง "ทางเดินหินแคบๆ" (狭窄石径) อีกเส้นทางหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่อย่างแนบเนียนหลังแท่นบูชาสุริยันจันทรา (日月祭坛) ที่บัดนี้พลังงานได้สลายไปจนเกือบหมดสิ้น ทางเดินนั้นทอดลึกลงไปในความมืดมิด ดูเก่าแก่และไม่เคยมีผู้ใดย่างกราย

"ขาวน้อย!" เจี้ยนหลินเรียกเบาๆ เจ้าตัวเล็กหันกลับมามอง แล้วส่งเสียง "คิก! คิก!" อย่างกระตือรือร้น พร้อมกับใช้หัวเล็กๆ ดุนไปยังทางเดินนั้นซ้ำๆ

เยว่ชิงหลิงมองตาม "เจ้าตัวเล็กของเจ้า...ดูเหมือนจะรู้เส้นทางในสถานที่แห่งนี้ดีกว่าพวกเราเสียอีกนะ"

เจี้ยนหลินเองก็รู้สึกเช่นนั้น "การนำทางภายใน" จาก "เศษเสี้ยวจิตกระบี่บรรพกาล" (太古剑魂残片) ของเขาก็กำลัง "สั่นพ้อง" (共鸣) อย่างแผ่วเบากับทิศทางที่ "ขาวน้อย" ชี้บอก มันเป็นความรู้สึกที่ "เรียกหา" (召唤) และ "คุ้นเคย" (熟悉) อย่างน่าประหลาด

"ศิษย์พี่หญิง ท่านไหวหรือไม่ขอรับ?" เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ข้ายังไหว" นางตอบรับ "นำทางไปเถิด เจี้ยนหลิน"

เจี้ยนหลินพยักหน้า เขาก่อรูป "กระบี่ไม้ธรรมดา" (普通木剑) ขึ้นในมือขวาอย่างรวดเร็ว และเริ่มก้าวเท้าแรกเข้าสู่ทางเดินหินอันมืดมิดและถูกลืมเลือนนั้นอย่างระมัดระวัง เยว่ชิงหลิงค่อยๆ เดินตามหลังเขาไปติดๆ โดยมี "ขาวน้อย" วิ่งนำหน้าเป็นระยะๆ

บรรยากาศภายในทางเดินนั้นเย็นเยียบและเงียบสงัด แสงสว่างจากภายนอกค่อยๆ เลือนหายไป แต่ในความมืดนั้น เจี้ยนหลินกลับรู้สึกได้ถึง "กลิ่นอาย" (气息) ของพลังงานธาตุพฤกษาที่ "เก่าแก่" (古老) และ "บริสุทธิ์" (纯净) ยิ่งกว่าที่เขาเคยสัมผัสมา มันคือเสียงเพรียกจากหนทางที่ถูกลืม...ที่กำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่การหยั่งรู้ในวิถีตน...และการผจญภัยครั้งใหม่

(จบตอนที่ 172)