เสียงโลหะปะทะกันดังก้องสะท้อนไปมา! เสียงคำรามด้วยความโกรธาและเสียงร้องด้วยความเ็ปดังระงมไม่ขาดสาย! คลื่นพลังปราณอันรุนแรงของธาตุน้ำแข็งและธาตุดินปะทะกันอย่างต่อเนื่อง! สร้างความเสียหายให้กับทางเดินน้ำแข็งโดยรอบ!
เฟิงอี้และเสี่ยวหู่ยังคงหลบอยู่หลังเสาน้ำแข็งขนาดใหญ่ ััได้ถึงแรงสั่นะเืและไอพลังที่แผ่กระจายออกมาอย่างน่าหวาดหวั่น การต่อสู้ระหว่างยามวังเมฆาเยือกแข็งและกลุ่มผู้บุกรุกจากอารามเก่าทวีความดุเดือดและโเี้ยิ่งขึ้น ทั้งสองฝ่ายต่างมีฝีมือสูงส่งและสู้กันอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับมีความแค้นฝังลึกต่อกันมานาน
‘ทางนี้ก็ปะทะกันดุเดือด... ทางนั้นก็มียามคุมเข้ม... ทางไหนก็มีแต่ความตายรออยู่...’ เฟิงอี้กวาดตามองสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เส้นทางหลบหนีดูเหมือนจะตีบตันลงทุกขณะ วงล้อมของการต่อสู้ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ อีกไม่นานที่ซ่อนของเขาคงถูกพบ หรือไม่ก็อาจจะโดนลูกหลงจากการปะทะพลังระดับสูงนี้จนแหลกสลายไป!
ความรู้สึกกดดันอันมหาศาลบีบคั้นเข้ามาอย่างหนักหน่วง! ความคิดถึงความตายที่อาจจะมาเยือนในชั่วพริบตา และภาพของเสี่ยวหู่ที่อาจจะต้องตกอยู่ในอันตรายหากเขาพลาดพลั้งไป ทำให้หัวใจของเขาบีบรัดแน่น! เขาไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้ว และตอนนี้ แม้แต่ที่ให้หลบหนีก็ยังแทบไม่มีเหลือ!
‘ไม่ได้! ข้าจะมาตายง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด! ข้ายังต้องตามหาความจริง! ข้ายังต้องปกป้องเสี่ยวหู่!’ ความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา พลันปะทุขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ! เขาต้องหาทางออกไป! ต้องรอดชีวิตกลับไปให้ได้!
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็ความตายนั้นเอง! "เศษเสี้ยวจิติญญา" อันลึกลับภายในร่างของเขาพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ ที่ผ่านมา! ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยแรงกดดันและความมุ่งมั่นอันแรงกล้า! ความเข้าใจสายหนึ่ง พุ่งเข้ามาในห้วงสำนึกราวกับสายฟ้าฟาด! สว่างวาบ! มันไม่ใช่กระบวนท่าโจมตีหรือป้องกัน แต่เป็ วิถีแห่งการเคลื่อนไหว! การเคลื่อนที่ที่รวดเร็วปานภูตพราย! การหลบหลีกที่ไร้ร่องรอยราวกับเงาใต้แสงจันทร์! การสร้างภาพลวงตาด้วยความเร็วและการเปลี่ยนทิศทางอย่างฉับพลันและคาดเดาไม่ได้!
"ร่องรอยใต้แสงจันทร์" (残月踪 - Cán yuè zōng) [Lv.1.3]! แก่นแท้ของกระบวนท่าเคลื่อนไหวระดับแรก!
มัน ปลดผนึก ความเข้าใจที่สมบูรณ์ออกมาในยามที่เขา้า "หนทาง" และ "อิสรภาพ" มากที่สุด!
เฟิงอี้ไม่ลังเลแม้แต่น้อย! แม้จะไม่เคยฝึกฝนกระบวนท่านี้อย่างจริงจัง แต่ความเข้าใจในหลักการและวิถีการเคลื่อนไหวกลับแจ่มชัดในจิตใจราวกับสลักอยู่ในส่วนลึกของิญญามาั้แ่ต้น! เขาโคจร "ปราณกระบี่" ที่ฟื้นคืนมาเล็กน้อยจากการพักผ่อนก่อนหน้านี้ ผสานเข้ากับเจตจำนงแห่งการหลบหลีกและความปรารถนาที่จะมีชีวิต!
"เสี่ยวหู่! ตามข้ามาให้ทัน!" เขากระซิบเสียงเฉียบขาด!
ฟุ่บ!
ร่างของเฟิงอี้พลัน พร่าเลือน กลายเป็เพียง เงารางๆ ที่ยากจะจับจ้อง! เขาทะยานออกจากที่ซ่อนที่ปลอดภัย (แต่ก็อันตราย)!
ไม่ได้พุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างโง่เขลา แต่กลับเคลื่อนที่เป็ เส้นโค้งอันแปลกประหลาด! วกวนไปมา! ราวกับใบไม้แห้งที่ลอยคว้างไปตามกระแสลมอันบ้าคลั่ง! แต่กลับเร็วและจับทิศทางการเคลื่อนไหวที่แท้จริงไม่ได้!
เคร้ง! ตูม!
คลื่นพลังน้ำแข็งและกระบวนดาบอันดุดันพุ่งเฉียดร่างเงาของเขาไปอย่างหวุดหวิดครั้งแล้วครั้งเล่า! บางครั้งก็ฟาดฟันใส่เพียงความว่างเปล่าที่เขาทิ้งไว้เื้ั!
"อะไรน่ะ?!" ทั้งยามวังเมฆาและผู้บุกรุกจากอารามเก่าต่างตกตะลึงกับการปรากฏตัวและการเคลื่อนไหวอันน่าประหลาดของเฟิงอี้! พวกเขาไม่เคยเห็นวิชาตัวเบาเช่นนี้มาก่อน!
เฟิงอี้ไม่ได้สนใจเสียงร้องหรือความตกตะลึงเ่าั้! สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวและการหาช่องว่าง! เขามุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ดูเหมือนจะมีช่องว่างระหว่างการต่อสู้มากที่สุด! ร่างของเขาเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ราวจับภูตผี! ทิ้งไว้เพียง เงาจางๆ คล้ายเสี้ยวจันทร์ ไว้เื้ัชั่วพริบตา!
ทุกย่างก้าว ทุกการหักเลี้ยว ทุกการบิดตัว ดูไร้รูปแบบตายตัว แต่กลับสามารถหลบหลีกการโจมตีและสายตาของทุกคนได้อย่างน่าอัศจรรย์!
นี่คือ "ร่องรอยใต้แสงจันทร์"! วิชาตัวเบาและการเคลื่อนไหวขั้นสูงที่ถูกปลดผนึกออกมาจากมรดกกระบี่ลึกลับ! แม้พลังปราณกระบี่ของเขาจะยังน้อยนิด ทำให้ไม่อาจสร้างเงาหลอกที่สมบูรณ์แบบหรือคงอยู่ได้นาน แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะสร้างความสับสนและเปิดทางให้เขาหลุดรอดออกมาจากวงล้อมการต่อสู้อันดุเดือดนั้นได้แล้ว!
เขารู้สึกได้ว่าการใช้กระบวนท่านี้ต่อเนื่องกันนั้น สูบทั้งพลังปราณและพลังจิตไปอย่างมหาศาล! ความอ่อนเพลียจากการใช้เคล็ดวิชา 【สังสารวัฏดับสูญก่อเกิด】 เพื่อเร่งพลังฟื้นฟูก่อนหน้านี้ เริ่มกลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง! แต่เขาก็ยังกัดฟันวิ่งต่อไป! ไม่ยอมหยุด! โดยมีเสี่ยวหู่ที่ว่องไวและปราดเปรียวราวกับภูตพรายตัวน้อย วิ่งตามมาติดๆ อย่างไม่ลดละ!
ด้วยการเคลื่อนไหวอันแปลกประหลาดและคาดเดาไม่ได้นี้ ในที่สุดเขาก็สามารถหลุดออกมาจากบริเวณที่มีการต่อสู้ได้อย่างปลอดภัย (ชั่วคราว) แต่เขาก็พบว่าตัวเองได้พลัดหลงเข้ามาในส่วนที่ ลึกและดูเก่าแก่ ยิ่งกว่าเดิมของวังเมฆาเยือกแข็ง ทางเดินน้ำแข็งที่นี่ดูทรุดโทรมและผุพังกว่าส่วนอื่น มี รอยจารึกอักขระโบราณ ที่เฟิงอี้ไม่เข้าใจและดูมีพลังอำนาจลึกลับสลักอยู่ตามผนัง ไอเย็นะเืในบริเวณนี้ก็ดูจะ หนาแน่นและกดดัน กว่าปกติหลายสิบเท่า! ราวกับเป็เขตต้องห้ามที่ไม่ควรมีผู้ใดย่างกรายเข้ามา!
‘ที่นี่มัน... ส่วนไหนของวังน้ำแข็งกันแน่?’ เฟิงอี้รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายพลังงานที่แตกต่าง... กลิ่นอายของพลังงานที่เก่าแก่ ทรงพลัง และให้ความรู้สึก อันตราย อย่างบอกไม่ถูก ‘หรือว่าเราจะหลงเข้ามาในเขตต้องห้ามที่นางเคยพูดถึง?’
เขายังไม่ทันจะได้สำรวจให้แน่ใจ หรือหาทางย้อนกลับ เสี่ยวหู่ที่วิ่งตามมาก็พลันหยุดนิ่งกะทันหัน! มันเงยหน้าขึ้น หูเล็กๆ ของมันกระดิกถี่ๆ! ดวงตาสีฟ้าใสเบิกกว้าง จ้องลึกเข้าไปในความมืดมิดของทางเดินเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา!
ทันใดนั้น! เฟิงอี้ก็รู้สึกได้ถึง แรงสั่นะเืแ่เบา ที่ส่งมาจากส่วนลึกของวังน้ำแข็งแห่งนี้! มันไม่ใช่การสั่นะเืจากการต่อสู้หรือพลังงานปะทะกัน แต่มันเป็ "เสียงสะท้อน" ที่ไร้เสียง... เป็คลื่นพลังงานบางอย่างที่เขาััไม่ได้โดยตรง แต่เสี่ยวหู่กลับมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรง!
เ้าแมวขาวตัวน้อยสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เหมือนกับ... การถูกเรียกหา! การตอบรับจากสายเื!
ดวงตาของมันจ้องเขม็งไปยังทิศทางนั้นไม่วางตา มี ประกายสีเงินจางๆ วาบขึ้นในส่วนลึกของดวงตาสีฟ้า ราวกับกำลังตอบรับต่อเสียงสะท้อนอันลึกลับนั้น... เสียงสะท้อนที่ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับ "พลังหยินแท้" (真阴之力 - Zhēn Yīn Zhī Lì) ที่หลับใหลอยู่ภายในส่วนลึกของสายเืโบราณของมัน!
*** จบตอนที่ 24 ***
560
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
