ตอนที่ไป๋จื่อหรูตามกลิ่นเืที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนเจอเ้าของของมัน นิ้วของเขาสั่นระริกไม่หยุด แทบจะสูญเสียสติสัมปชัญญะ
แต่ร่างสีดำอันคุ้นเคยกลับสะท้อนอยู่ในสายตา ความตื่นเต้นของไป๋จื่อหรูก็ค่อยๆ ลดลงตอนที่เห็นมัน “หุ่นรบเหรอ”
“เวร…” ไป๋จื่อหรูสบถหนึ่งประโยค “เล่นอะไรเนี่ย…”
หุ่นรบตัวใหญ่สีดำหม่นแสงตัวหนึ่งนอนอยู่บนพื้นตรงหน้า ความสูงหกเมตร แขนซ้ายขาด ขาขวาไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน ส่วนห้องบังคับตรงทรวงอกยุบลงไป หัวแหลกเละไม่เป็ชิ้นดี
ถึงแม้กลิ่นหอมหวานจะวนเวียนอยู่ตรงหน้า แต่ไป๋จื่อหรูยังคงเรียกความระมัดระวัง ‘ตัวอะไรกันแน่ถึงสามารถทำหุ่นรบที่เกราะนอกทนทานหนึ่งตัวจนกลายเป็แบบนี้ได้’
ไป๋จื่อหรูคิด “อย่างน้อยก็ไม่น่าใช่คน”
งั้นก็เป็เผ่าพันธุ์ุ์เหรอ!
ระบบดังขึ้น ‘แจ้งเตือน: ภารกิจกำลังจะล้มเหลว โฮสต์โปรดแสดงคุณธรรมน้ำใจ ช่วยคนโดยเร็ว’
ไป๋จื่อหรูตอบรับหนึ่งเสียง “เฮ้ ร่างกายปวกเปียกไม่มีแรงนี้ของฉันจะช่วยคนยังไง นายไม่สอนฉันหน่อยเหรอ จากระดับแปดขั้นสูงตกลงไปอยู่ระดับหนึ่งขั้นต้นชนิดโดดตกเหวแบบนี้ ใช้เวลาครึ่งเดือนฆ่าหนูเขี้ยวั์เหนื่อยจะตายอยู่แล้วยังไม่ได้คริสตัลเพิ่มระดับสักก้อน แล้วนี่จะง้างเปิดห้องบังคับได้เรอะ นายมองฉันเป็เทพรึไง!”
ระบบส่งเสียง ‘…ติ๊ง!’
ผลึกคริสตัลโปร่งแสงหนึ่งก้อนส่องแสงวิบวับตกลงมาจากกลางอากาศ ไป๋จื่อหรูชะงักเล็กน้อยก่อนยื่นมือรับอย่างรวดเร็ว
มองไปมองมา ริมฝีปากสีขาวซีดไร้เืก็โค้งขึ้นน้อยๆ อดยิ้มไม่ได้
‘ทำไมโง่แบบนี้’ ไป๋จื่อหรูคิดในใจ ‘ระบบให้การศึกษาอนุบาลข้ามดวงดาวเป็แบบนี้กันหมดเลยเหรอ’
มือซ้ายกำผลึกคริสตัลอยู่ เขาไม่ได้ไปง้างประตูห้องบังคับก่อน แต่มองเข้าไปในหัว
กลิ่นเืลอยออกมาจากห้องบังคับที่แตกร้าว จังหวะการเต้นหัวใจของอีกฝ่ายถูกตัดขาด ดังนั้นไป๋จื่อหรูจึงเริ่มเคลื่อนไหว เคาะห้องบังคับคนขับเบาๆ
ได้ยินเสียงอ่อนแรงดังมาจากในหุ่นรบ ไม่นานภายใต้สายตาของเด็กหนุ่ม หุ่นรบที่แหลกเละไม่มีชิ้นดีนี้ก็เปิดออกจากด้านใน บานประตูที่ทรวงอกเปิดสูงขึ้น เผยให้เห็นสภาพภายใน
คนที่นั่งอยู่ด้านในเป็ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาจริงจัง กำลังขมวดคิ้วมุ่น สายตาพร่าเลือน หน้าอกกระเพื่อมน้อยๆ พยายามเพ่งมองมาทางเขา
เส้นผมสีดำชุ่มไปด้วยเหงื่อและเื ดวงตาสีดำสนิทประดุจห้วงลึก
ชุดทหารสีดำ ทั่วทั้งร่างเผยให้เห็นเพียงใบหน้าและฝ่ามือที่เป็สีขาว
มีเพียงบริเวณ่เอวที่ฉีกออกนั้นถึงมีสีสันอื่น
ไป๋จื่อหรูมองเืไหลโกรกออกมาจากปากแผลที่ถึงตายได้ของชายหนุ่ม เมื่อได้กลิ่นหอมนั้น รู้สึกว่าอีกเดี๋ยวอยากจะเอาชีวิตหมอนี่จริงๆ แล้ว
เขาพึมพำในใจ ‘ไม่ทำมันแล้วภารกิจ อยากดูดเืของเ้าหมอนี่จนแห้งชะมัด…’
แค่ความคิดนี่เพิ่งผุดขึ้นมา ระบบก็เริ่มเตรียม ‘ปี๊บ’ แล้ว
ลางสังหรณ์ภยันตรายของผู้ถูกคัดสรรเวลานี้สูงขึ้น กระดิ่งเตือนในใจร้องลั่น ไป๋จื่อหรูรีบะโ “หยุดปี๊บ!”
เสียงของไป๋จื่อหรูทำให้ชายหนุ่มที่รูม่านตาขยายขึ้นช้าๆ บนที่นั่งหุ่นรบได้สติขึ้นในชั่วพริบตานั้น สายตาของชายหนุ่มมองบนตัวไป๋จื่อหรูอีกครั้ง จับจ้องเขาอย่างไม่ละสายตา
“…ใคร” เสียงทุ้มต่ำหนาวเหน็บเหมือนหิมะกลางฤดูหนาว เย็นเยียบและเ็าไร้อารมณ์
ไป๋จื่อหรูยืนอยู่ด้านนอกห้องบังคับหุ่นรบ ตรงข้ามกับแสงอาทิตย์ ชายหนุ่มจึงได้แค่เห็นรูปร่างเลือนรางของเขา
เด็กหนุ่มตัวเล็ก ขาวซีด ผอมกะหร่อง เส้นผมสีท้องฟ้า ดวงตาสีฟ้าสดสว่างเสียจนทำให้คนไม่อาจมองข้าม ชุดคนไข้เสมอเข่าประหนึ่งชุดกระโปรงพลิ้วไหวไปตามลมภายในคลื่นความร้อน ข้างใน…ไม่ได้สวมกางเกงชั้นใน…ส่วนแผ่นสีดำสองแผ่นที่ด้านหลังนั้นคือ…ปีกค้างคาวเหรอ
“เฮ้!” เด็กหนุ่มตัวเล็กะโเข้าในห้องบังคับและมองเขา เพราะว่าอยู่ใกล้มากเขาจึงเห็นสีหน้าแฝงความลังเลของเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มลูบเอวของเขาก่อนแล้วจึงใช้เสียงแหบผิดปกติพูดคำพูดที่เขาฟังไม่เข้าใจเหมือนกับกำลังพึมพำกับตัวเอง “นายดูสิ าแใหญ่ขนาดนี้ ลำไส้ไหลออกมาหมดแล้ว รับรองช่วยไม่รอดชัวร์! ไม่สู้อาศัยโอกาสนี้ดูดเืสักสองอึกก่อน…”
“…ใคร” เขาถามอีกครั้ง
เด็กหนุ่มตัวเล็กได้ยินเสียงเพียงแค่เหล่ตามองเขา สายตาที่มองเขาไม่เหมือนกำลังมองมนุษย์
เขาคลำปืนควอนตัมอีกกระบอกที่อยู่ตรงเอวอีกด้าน แต่วินาทีต่อมา ปืนก็ไปอยู่ในมือชายหนุ่มแล้ว
ชายหนุ่มพลิกมือแล้วกดปืนที่หน้าผากของไป๋จื่อหรู พลางเอียงคอมองเขา “เป็บ้าอะไรเนี่ย ช่วยนายแต่ยังจะหยิบปืนเล็งฉัน ดูทรงไม่เหมือนคนปกติ!”
พริบตาที่เขาคิดว่าคนตรงหน้าจะลั่นไกนั้นเอง ชายหนุ่มพลันกุมหัว ทั้งร่างเ็ปจนทรุดคว่ำลงในห้องบังคับหุ่นรบ ทั้งร่างคู้งอเป็ก้อนกลม
แต่แล้วสติที่เขาฝืนครองก็ขาดสะบั้นลง ตกอยู่ในห้วงสลบไสล
ตอนที่มือของไป๋จื่อหรูคลำเอวของคนตรงหน้า ระบบก็อาศัยโอกาสนี้เข้าถึงสู่สมองของชายหนุ่ม
เชื่อมไม่ติดยังดี แต่เมื่อเชื่อมติด อ่านข้อมูลแล้วระบบก็สั่นเทาขึ้นมาทันที ‘มะ มอบหมายภารกิจ: ช่วยชีวิตบุคคลเป้าหมาย แอกโซเยอร์ วอตช์ฟีลด์’
จากนั้นตอนที่ไป๋จื่อหรูแย่งปืนควอนตัมของบุคคลเป้าหมายมา คิดจะใช้ปืนนั้นยิงหัวคนเป็รูอย่างจริงจังแถมยังจะดูดเืคนจนแห้งเหือดนั้นเอง มันก็ทนไม่ไหว ส่งเสียง ‘ปี๊บ’ ใส่หัวแวมไพร์ตัวนี้อย่างสั่นเทา
ระบบะโอย่างตื่นตัว ‘ฆ่าใครดูดใครก็ได้ แต่ห้ามลงมือกับคนคนนี้!’
ไป๋จื่อหรูกุมหัวตะคอก “แม่แกสิ พูดก็พอไม่ต้องปี๊บ”
ระบบะโเสียงดังอย่างพลุ่งพล่าน ‘ระบบไม่มีแม่ ห้ามลงมือกับแอกโซเยอร์’
นี่คือว่าที่มหาอำนาจข้ามดวงดาว ดาบทำลายล้างเผ่าเซิร์กของจักรวาล พลเอกของสหพันธ์เคอลัวร์ แอกโซเยอร์ วอตช์ฟีลด์เชียวนะ พระเ้า!
2K
