บทที่ 2
"ฮองไทเฮา" เจียงเหวินฮุ่ยพูดออกมาเบา ๆ เมื่อได้รับฟังจางชิงหลินพูด
"ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านรู้สึกเช่นไร แต่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกเราอีกต่อไปแล้ว ท่านน่าจะเคยได้ยินที่ว่าฮ่องเต้เปลี่ยนขุนนางเปลี่ยน นี่เป็ทางที่ดีที่สุดเพื่อชีวิตของพวกท่าน ข้าถึงต้องทำเช่นนี้" จางชิงหลินพูดออกมา
"ฮองไทเฮาคิดว่าฝ่าาจะไม่เก็บพวกกระหม่อมไว้หรือพ่ะย่ะค่ะ จะเป็แบบนั้นไปได้เช่นไร หรือฮองไทเฮาทราบเื่อะไรมาหรือพ่ะย่ะค่ะ" เจียงเหวินฮุ่ยถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ แม้เขาจะเป็อัครเสนาบดีแต่สิ่งที่เขาได้รับฟัง มันเป็เื่ที่เขาคิดไม่ถึง เขาไม่ได้ยึดติดกับตำแหน่ง แต่สิ่งที่เขาเป็ห่วงคือหลงอันจวิ้น พระโอรสองค์เดียวของอดีตฮ่องเต้
"ท่านน่าจะรู้ดีว่าตอนนี้ฝ่าาสนับสนุนคนรุ่นใหม่เก่ง ๆ ขึ้นมา เขาทำถึงขั้นสนับสนุนใต้เท้าฉู่ ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ดีว่าที่ผ่านมาเท้าใต้ฉู่แสดงเป็ศัตรูกับท่านอย่างชัดเจน ประชุมกี่ครั้งคนของเราโดนโจมตีกี่ครั้งท่านน่าจะทราบดี
เขาเป็ฮ่องเต้ เขาจะมาอยู่ใต้อำนาจข้าได้อย่างไรเล่า เขาจึงได้พยายามสร้างคนของตัวเองขึ้นมาเพื่อที่จะเอาไว้ต่อกรกับข้า
ทั้ง ๆ ที่ข้าพยายามตั้งเท่าไหร่เพื่อปกป้องบัลลังก์นี้ให้กับเขา พยายามที่จะยืนหยัดให้ได้ เพราะเขาคือตัวแทนความรักของข้าและอดีตฮ่องเต้ ทั้ง ๆ ที่ข้าอยากจะไปอยู่กับอดีตฮ่องเต้ด้วยซ้ำ" จางชิงหลินพูดออกมา นี่เป็สิ่งที่นางรับรู้มาตลอด แม้แต่ชาติก่อนนางก็รับรู้แต่นางก็ยังเชื่อมั่นในตัวของหลงอันจวิ้น แต่ใครจะคิดเพื่อที่จะแต่งงานกับหญิงผู้นั้น เขาสามารถฆ่าคนที่เคยอุ้มชูเขาโดยไม่เสียใจแม้แต่น้อย
"ฮองไทเฮา" เจียงเหวินฮุ่ยเรียกจางชิงหลินออกมาเบา ๆ "พวกกระหม่อมสามารถลาออกจากตำแหน่งและย้ายกลับบ้านเกิดได้ทันทีตามที่พระนางรับสั่ง แต่กระหม่อมไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดฮองไทเฮาจะออกจากวังหลวงแห่งนี้ด้วย
ขอฮองไทเฮาไตร่ตรองสักนิดเถอะพ่ะย่ะค่ะ ถ้าเสด็จออกไปด้านนอกจะต้องมีคนมากมายคิดจะปองร้ายฮองไทเฮาจะมีใครปกป้อง ฮองไทเฮาอยู่วังหลวงต่อเถอะพ่ะย่ะค่ะ
ไม่ว่าอย่างไรฝ่าาไม่มีทางทำร้ายฮองไทเฮาแน่นอน แต่ถ้าไปอยู่ด้านนอกองครักษ์ที่มีอยู่ไม่สามารถปกป้องฮองไทเฮาได้แน่นอน" เจียงเหวินฮุ่ยพูดออกมาด้วยความเป็ห่วง
"ถ้าวันหนึ่ง ถ้าข้าขัดขวางเขาไม่ว่าจะเป็เื่อะไร เขาไม่ฆ่าข้าหรอก แต่การที่ต้องอยู่ในวังหลวงแห่งนี้สำหรับข้า มันก็ไม่ต่างกับการจองจำนักหรอก
และแน่นอนว่า ความตายคือสิ่งที่ข้าไม่เคยกลัว และท่านคิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะมีชีวิตดี ๆ ในวังหลวงได้ ถ้าอำนาจของข้าถูกยึดไปจนหมด แม้ข้าจะเป็ฮองไทเฮา แต่ถ้าวันหนึ่งฝ่าารักผู้หญิงนางนั้นมาก
เ้าคิดว่าอำนาจในวังหลังแห่งนี้เขาจะมอบให้ใคร และบ่าวไพร่ในวังแห่งนี้จะเคารพนับถือใคร ระหว่างฮองไทเฮาที่หมดอำนาจไปแล้ว กับฮองเฮาที่เป็ที่รักของฝ่าาและมีอำนาจในการปกครองวังหลังท่านคิดว่าจะเป็อย่างไรเล่า" จางชิงหลินพูดออกมา
คนอื่นอาจจะมองว่านางกังวลมากเกินไป แต่คนที่เคยเจอมาแล้วจะรู้ดีที่สุดว่าความกังวลที่นางพูดออกมา มันเ็ปมากแค่ไหน และถึงจะมีคงที่จงรักภักดีต่อนาง อยากช่วยเหลือนาง แต่นางก็ไม่อยากให้พวกเขาต้องมาเดือดร้อนเพราะนางอีกต่อไปแล้ว
"กระหม่อมจะทำตามที่ฮองไทเฮารับสั่ง ลาออกจากราชสำนักแต่จะไม่กลับบ้านเกิด พวกกระหม่อมจะอยู่ปกป้องฮองไทเฮา" เจียงเหวินฮุ่ยสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วพูดออกมา แม้คนในแคว้นจะไม่กล้าทำอะไร แต่พวกนอกแคว้นใช่ว่าจะหาโอกาสมาเอาคืนนี่นา
"ไม่ต้องหรอก การที่พวกท่านอยู่กับข้าจะทำให้ฝ่าาระแวงได้ พวกท่านกลับบ้านเกิดไปเถอะ เพื่อรักษาชีวิตของตัวเอง กลับไปยิ่งเร็วยิ่งดี" จางชิงหลินยิ้มออกมาเบา ๆ เมื่อได้รับคำตอบที่ถูกใจ
"ฮองไทเฮา นอกจากฝ่าาแล้วสิ่งที่อดีตฮ่องเต้เป็ห่วงมากที่สุดก็คือฮองไทเฮานะพ่ะย่ะค่ะ โปรดรักษาพระวรกายด้วยเถิด กระหม่อมเชื่อว่าอดีตฮ่องเต้คงไม่อยากให้ฮองไทเฮาออกจากวังแน่นอน" เจียงเหวินฮุ่ยเกลี้ยกล่อม
"แต่ข้าคิดถึงเขายิ่งนัก ถ้าท่านเป็ห่วงข้าเื่คนต่างแคว้นพวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว เพราะหลังจากเหตุการณ์วางยาพิษฝ่าาในตอนนั้น ใช่ว่าเราจะจัดการจนเรียบร้อยแล้วนี่ และที่สำคัญข้าอยากไปอยู่กับเขาแล้ว" จางชิงหลินพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม นางคิดถึงเขามากจริง ๆ ถ้าเขายังอยู่นางคงไม่ต้องเ็ปแบบนี้
"พวกเขายื่นลาออกเองอย่างนั้นหรือ" หลงอันจวิ้นพูดถามขึ้นเมื่ออ่านฎีกาที่ถูกส่งเข้ามา
"ลาออกหรือพ่ะย่ะค่ะ" สวีกงกงถามขึ้นมาเบา ๆ อย่างไม่เข้าใจ
"ใช่ มีขุนนางขอลาออก แต่ก็ดีที่พวกเขายอมถอยง่าย ๆ เราอนุมัติ สวีกงกงเ้าไปเชิญใต้เท้าเหยามาพบข้า" หลงอันจวิ้นประทับตราลงไป ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ อำนาจที่เขาใฝ่ฝันใกล้จะอยู่ในมือเขาแล้ว
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าา" สวีกงกงรับคำสั่งและรีบถอยออกไป
"ไปเถอะ" จางชิงหลินพูดออกมาเบา ๆ เมื่อขันทีน้อยเข้ามารายงานถึงเื่ที่เกิดขึ้น
"ฮองไทเฮาจะเสด็จไปไหนหรือเพคะ" ฉางหมัวมัวรีบเข้าไปประคองจางชิงหลิน
"ไม่ต้องมาประคองข้าหรอก ข้าจะไปหาฝ่าา" จางชิงหลินชักมือออกจากการกอบกุมของฉางหมัวมัวเดินออกไปทันที
"ถ้าฮองไทเฮาอยากจะเจอฝ่าา หม่อมฉันไปเชิญฝ่าามาให้เองเพคะ จะไปเองให้ลำบากไปไย" ฉางหมัวมัวรีบเดินตามจางชิงหลินไป โดยไม่ทันรับรู้ถึงความผิดปกติที่จางชิงหลินปฏิบัติต่อนาง
"ถ้าข้าออกจากวัง เ้าจะอยู่ที่นี่กับฝ่าาหรือตามข้าไปด้วยล่ะ" ระหว่างนั่งเกี้ยวจางชิงหลินถามขึ้น
"หม่อมฉัน" ฉางหมัวมัวอึกอักไม่กล้าพูดออกมาเพราะนางตัดสินใจที่จะอยู่ดูแลหลงอันจวิ้น
"ในเมื่อเ้าตัดสินใจไม่ได้ หรือตัดสินใจแล้วแต่ไม่กล้าพูดออกมา ถ้าอย่างนั้นข้าจะตัดสินใจให้" จางชิงหลินก้มลงมองฉางหมัวมัว แววตาของนางเรียบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน "เ้าจงอยู่กับฝ่าาเถอะ ช่วยดูแลเขาอย่างที่เ้าอยากจะทำ"
"ฮองไทเฮาอย่าเข้าใจหม่อมฉันผิดนะเพคะ" ฉางหมัวมัวพูดออกมาด้วยความร้อนรนเพราะกลัวจางชิงหลินจะเข้าใจผิด
"ข้าไม่ได้เข้าใจผิด ข้าเข้าใจเ้า เ้าเลี้ยงฝ่าามาั้แ่เด็กจะรักและอยากดูแลอยู่ข้าง ๆ ข้าเข้าใจได้"
"ฝ่าา ฮองไทเฮาเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ" สวีกงกงรีบเข้ามารายงาน
"รีบไปเชิญฮองไทเฮาเข้ามา" หลงอันจวิ้นลุกขึ้น "ถวายพระพรเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ ไม่ทราบว่าเสด็จแม่มีเื่อะไรถึงได้มาหากระหม่อมถึงที่นี่"
"แม่มาทวงถามคำตอบว่าเมื่อไหร่แม่จะออกจากวังหลวงได้ ในเมื่อองครักษ์และขุนนางต่างก็ลาออกไปหมดแล้ว เมื่อไหร่จะถึงเวลาของแม่บ้าง" จางชิงหลินถามเข้าประเด็นทันที
"เสด็จแม่อยากออกจากวังหลวง อยากไปจากกระหม่อมหม่อมมากขนาดนั้นเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ" หลงอันจวิ้นถามออกมาด้วยความไม่พอใจ
"ฝ่าา การที่แม่ไม่อยู่ในวังหลวงมันจะดีกับฝ่าาเองนะ ฝ่าาอยากจะทำอะไรก็สามารถทำได้ แต่ถ้ามีแม่อยู่ฝ่าาแน่ใจได้อย่างไรว่าสิ่งที่ฝ่าาคิดจะราบรื่น
ปล่อยแม่ออกจากวังหลวงนี้ไปเถอะ ฝ่าาจะทำสิ่งใดก็จะไม่มีใครขัดขวางแน่นอน แต่ถ้าแม่ยังอยู่ก็ยังมีขุนนางบางกลุ่มใช้แม่มาเป็ข้ออ้าง นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฝ่าาแล้ว" จางชิงหลินพูดออกมาโดยไม่สบตากับหลงอันจวิ้น
"เพราะเื่นี้จริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ หรือเพราะเสด็จแม่ยอมรับไม่ได้กับการที่ไม่มีอำนาจอยู่ในมือ ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ แม้กระหม่อมจะแต่งฮองเฮาเข้ามา อำนาจดูแลวังหลังอย่างไรก็ต้องเสด็จแม่อยู่ดี" หลงอันจวิ้นพูดเกลี้ยกล่อม ถึงเขาจะดีใจที่ได้อำนาจทั้งหมดมาอยู่ในกำมือ แต่ถ้าให้จางชิงหลินออกไปอยู่ด้านนอกเขารู้สึกใจหายแปลก ๆ
"ไม่ล่ะ ถ้าฝ่าาเห็นแก่แม่จริง ๆ ปล่อยให้แม่ไปเฝ้าสุสานของเสด็จพ่อเถอะ" จางชิงหลินพูดปฏิเสธทันที
"เสด็จแม่จะไม่คิดให้ดีก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ ไตร่ตรองอีกสักครั้ง อย่างน้อยก็เห็นแก่กระหม่อมก็ได้" หลงอันจวิ้นขอร้องอีกครั้ง
"เพราะเห็นแก่ฝ่าาแม่ถึงต้องทำเช่นนี้ ฝ่าาโตแล้ว และที่ผ่านมาฝ่าาก็ดูแลราชการเป็อย่างดี แม่ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว แต่เสด็จพ่อของฝ่าาต้องอยู่คนเดียวในสุสานคงจะเหงาน่าดู ให้แม่ไปอยู่กับเสด็จพ่อเถอะนะ" เมื่อพูดถึงอดีตฮ่องเต้ สีหน้าและแววตาของจางชิงหลินดูอ่อนโยนขึ้นทันที
"เสด็จแม่รักเสด็จพ่อมากจริง ๆ เสียดายที่กระหม่อมจำแม้กระทั่งใบหน้าของเสด็จพ่อไม่ได้แล้ว"
"ไม่แปลกหรอก ก็ในเมื่อตอนนั้นฝ่าายังเด็กมากนี่นา เอาล่ะ เราเลิกคุยเื่นี้เถอะ อีกห้าวันแม่จะออกจากวังหลวงและจะไม่กลับมาอีก หวังว่าฝ่าาจะอนุญาต และอีกอย่างฉางหมัวมัวเป็ห่วงฝ่าามาก แม่เลยจะให้นางอยู่ที่นี่อย่างไรฝ่าาก็ให้นางอยู่ในวังหลวงต่อเถอะนะ แม่กวนเวลาฝ่าามากแล้ว แม่คงต้องกลับได้แล้ว" ไม่พูดเปล่าจางชิงหลินลุกขึ้นทันทีที่พูดจบและเดินออกไปจากตำหนักทันที โดยไม่สนใจเสียงเรียกที่ดังมาจากด้านหลังแม้แต่น้อย และแม้หลงอันจวิ้นจะไม่ได้ให้คำตอบแก่นาง
แต่นางก็ไม่สนใจแล้วเพราะนางได้พูดออกมาอย่างชัดเจน ในเมื่อนางยอมถอยขนาดนี้แล้ว นางก็สมควรที่จะได้ในสิ่งที่นางยอมแลกไปไม่ใช่หรือ
117
