ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในทุ่งหญ้าที่เขียวขจีสายลมพัดอ่อนๆ ท้องฟ้ามีดวงดาวสุกสกาวประดับเต็มนภาและชายหนุ่มที่ใส่ชุดเริ่มต้นที่กำลังเดินไปเรื่อยๆเพื่อที่จะเดินเข้าไปหาอาหารทานในเมือง (ข้าวกล่องมันก็มีตั้งสิบกล่องครับแต่มันนึกไม่ออกเลยเป็สุภาสวดที่ว่า ความหิวทำให้สมองบอด) แต่เมืองที่ว่านี่มันอยู่ไหนล่ะมันมีแต่ความมืดมิดทั้งนั้น
“เอ๋ ว่าแต่ว่าเมืองมันอยู่ทางไหนอ่ะทางนี้ หรือเปล่า หรือว่าเราหลงหว่า แต่เท่าที่จำได้ก็ต้องทางนี้แน่นอนอยู่แล้วเดินไปสักพักก็คงถึง..... มั้ง”ผมบ่นกับตัวเองเนื่องจากว่าเดินมาเป็ชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววของสิ่งที่จะบ่งบอกว่าเป็เมืองเลยเหอๆ อาการหลงทิศทำพิษครับ
และแล้วเวลาก็ผ่านไปอีกสองชั่วโมงตอนนี้ผมเจอแสงไฟแห่งความหวังแล้วครับแสงไฟเล็กๆ ที่บ่งบอกว่ามีคนอยู่ แล้วจะรอช้าอยู่ไยให้ตาลายจนร่างกายจะหายสาบสูญผมรีบเดินไปที่นั่นทันทีความจริงจะวิ่งแล้วครับแบบว่าหิวจนแรงไม่ค่อยจะมีก็เลยได้แต่เดินลากขาไปแหละ
“เอาไงเอากันครับไปขอข้าวเขากินก่อนแล้วกันแล้วค่อยตอบแทนทีหลังให้ตายสิไม่เคยรู้สึกหิวแบบนี้มาก่อนเลย”ผมบ่นระหว่างเดินและแล้วก็ถึงจนได้แต่ก็ถือว่าโชคดีไปครับที่ที่นี่ไม่ใช่บ้านธรรมดาแต่เป็ร้านอาหารครับ อย่างน้อยผมก็ไม่ได้ขอข้าวกินแล้วครับเพราะป้ายหน้าร้านเขาเขียนไว้ว่า “ร้านอาหาร อิ่มอร่อย” ผมไม่รีรอหรอกครับรีบเข้าไปในร้านทันทีเพราะตอนนี้ผมตาลายไปหมดแล้วเนี่ย
พอเข้าไปข้างในผมก็เจอกับของตกแต่งภายในร้านมากมายดอกไม้หลากชนิดที่ประดับไว้ตามโต๊ะ และรอบๆร้านที่ส่งกลิ่นหอมเสริมสร้างบรรยากาศให้ร้านนี้ดูโรแมนติกข้าวของที่ถูกจัดระเบียบไว้ตามโต๊ะที่ดูแล้วสบายตา สบายใจแต่ว่าตอนนี้ในร้านไม่มีใครอยู่เลย ผมเลยลองเดินไปที่เคาน์เตอร์ดูก็เจอพนักงานสาวคนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรสักอย่าง
“เอ่อ สวัสดีครับ" ผมเอ่ยออกไปเบาๆ
“ขออภัยนะคะ ร้านปิดแล้วค่ะ” เขาตอบกลับมาทั้งๆ ที่ยังไม่เงยหน้ามอง
“คือ ขอทานนอกเวลาได้ไหมครับแบบว่าเมนูอะไรก็ได้ ขอแค่ประทังความหิวก็พอครับ” ผมพยายามเจรจาให้ดีที่สุดก็นะหิวนี่ครับ (มันยังนึกไม่ออกว่ามีข้าวกล่องอยู่)
“เมนูอะไรก็ได้งั้นเหรอคะ” เธอเงยหน้ามองผมและส่งรอยยิ้มแบบมีเลศนัยมาให้ให้ตายสิครับ รู้สึกเย็นๆ ตรงหลังยังไงไม่รู้
“ครับ แต่ผมมีงบแค่สิบเหรียญเงินนะครับ” ผมไม่รู้ราคาอาหารครับ แต่จริงๆ แล้วผมมีอยู่สี่สิบสี่เหรียญเงินนะแค่บอกว่ามีงบทานอาหารเอง
“ไม่มีปัญหาค่ะ เมนูอะไรก็ได้นะคะ” เธอยิ้มแบบเมื่อกี้อีกแล้ว
“ครับ อะไรก็ได้ครับ” ผมตอบกลับอีกครั้ง
“กรุณารอสักครู่ค่ะ” เธอเก็บสิ่งที่กำลังเขียนไว้ในลิ้นชักแล้วเดินเข้าไปด้านใน
ผมเลือกนั่งโต๊ะตัวที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์เลยครับนั่งแบบนิ่งๆ พยายามไม่ขยับร่างกาย ค่อยๆปรับใจเข้าสู่ระดับสมาธิเพื่อจะได้ใช้พลังงานอย่างน้อยของน้อยที่สุดและแล้วก็เข้าไปสู่สมาธิอีกขั้นการทำสมาธิของผมเน้นปรับใจไปสู่จุดเดียวครับซึ่งจะมีหลักวิชาของมันอยู่แรกๆของการฝึกนี่ยากมากครับเพราะต้องค่อยๆ แตะใจเข้าสู่กลางท้องและคำว่ากลางนี่แหละที่ยากที่สุด เพราะมันต่อต้านครับ ต้องฝึกอยู่นานโขกว่าจะทำได้
ผู้เล่นอตวสัตถาได้รับทักษะโคจรลมปราณระดับ 1
ทักษะโคจรปราณเลื่อนเป็ระดับ2,3,4…60
ผู้เล่นอตวสัตถาได้รับทักษะควบคุมจิตระดับ 1
ทักษะควบคุมจิตเลื่อนเป็ระดับ2,3,4…100
ทักษะควบคุมจิตเลื่อนเป็ขั้น 2 ระดับ 1,2,3…18
“เอ๋” ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา “แค่ทำสมาธิเนี่ยนะ อะไรจะเวอร์ปานนั้น” หรือว่าไม่จริงครับ แต่ก็นึกถึงคำที่ว่าอะไรที่ได้มาง่ายๆ เชื่อเหอะว่ายามซวยจะมาเยือนแน่นอน
ด้านพนักงานหญิง
เธอเดินเข้ามาในห้องครัวเพื่อมาสั่งรายการอาหารกับหญิงสาวอีกคนหนึ่งซึ่งตอนนี้กำลังล้างจานอยู่
“นี่ มินนี่จ๊ะ มีลูกค้ามาสั่งอาหารจ๊ะเมนูอะไรก็ได้หนึ่งที่นะ”เธอกล่าวกับหญิงสาวที่กำลังล้างจานอยู่
“มาซาร์ร้านเราปิดตั้งหกโมงแล้วไม่ใช่เหรอ”เธอตอบกลับโดยไม่หันหน้ามา
“อื้อ ฉันสงสารเขาน่ะ ท่าทางดูหิวๆเลยใจอ่อนนะ” มาซาร์พยายามโน้มใจ
“งั้นเหรอ ก็ได้จ้ะ แล้วเขาสั่งอะไรเหรอ” มินนี่หันหน้ามาถาม เธอมีดวงตาสีน้ำเงินอำพันที่คล้ายอัญมณีที่ส่องประกาย สวมใส่ชุดแม่ครัวทำอาหารสีฟ้า
“เมนูอะไรก็ได้ เขาบอกมา และงบประมาณคือสิบเหรียญเงิน” มาซาร์เอ่ยมาพร้อมชูนิ้วชี้ทำเป็เลขหนึ่ง
“เมนูอะไรก็ได้งั้นหรอ อิอิ จัดให้จ๊ะมินนี่จะทำเมนูพิเศษของมินนี่สุดฝีมือเลยแหละ” เธอรีบตอบกลับด้วยรอยยิ้มของคนที่คล้ายกับได้ของเล่นใหม่แล้วรีบเดินไปยังมุมเครื่องครัวแล้วลงมือทำอาหารทันที
เธอประกอบอาหารอย่างรวดเร็วและใช้ส่วนผสมมากมายในการทำเมนูพิเศษครั้งนี้เธอหยิบขวดยามากมายออกมาจากระเป๋าแล้วเทมันลงไปในอาหารหลายขวดอย่างไม่บันยะบันยังจนมาซาเห็นแล้วยิ้มเหยเก
“สงสารผู้ชายคนนั้นจังเมนูสุดพิเศษของมินนี่ เมนูที่มีส่วนผสมของพิษล้วนๆ ขอให้ไปดีนะ” เธอกุมมือแนบอกอธิษฐาน
“เสร็จแล้วจ้า มาซาร์เอาไปให้เขาเลยเดี๋ยวฉันจะตามไปด้วย”พูดเสร็จเธอก็ดีดนิ้วเปราะเดียวชุดของเธอก็เปลี่ยนไปตอนนี้เธออยู่ชุดเมดคล้ายๆ กับของมาซาร์ และเดินตามมาซาร์ออกไป
ด้านของผมที่กำลังลืมตาขึ้นมาเนื่องจากเสียงรายงานของระบบรอครับรอจนตาลายอยากทานอาหารไวไวตอนนี้ต้องเก็บสะสมพลังงานเพื่อใช้สำหรับยกซ้อนตักอาหารเข้าปากครับ
“มาแล้วค่า เมนูที่สั่งไปวันนี้แม่ครัวใจดีทำเมนูสุดพิเศษให้ ขอให้ทานให้อร่อยนะคะ” พนักงานคนแรกเดินถือถาดอาหารมาและจัดแจงให้เสร็จสรรพแต่อาหารนี่รู้สึกว่าสีมันแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้หรือว่าเป็เพราะอาการข้างเคียงจากความหิวจึงทำให้เห็นสีเปลี่ยนไปแต่ก็ช่างไปก่อนไม่งั้นคงม่ายไหว สลบคาโต๊ะแน่ๆ
ตอนนี้จานอาหารถูกวางไว้ตรงหน้าผมแล้วและพนักงานเธอก็ไปนั่งฝั่งตรงข้ามของผม แถมยังมีพนักงานอีกคนมานั่งด้วยเธอยังนั่งเท้าคางมองอีกแนะ
หรือว่าจะเป็ธรรมเนียมของร้านกันหว่าที่พนักงานต้องมานั่งดูลูกค้าทานอาหารแต่รอยยิ้มของเธอนี่แปลกๆ แฮะ คนที่เอาอาหารมาให้ยิ้มแบบปลงๆแววตาเหมือนสงสารผมยังไงไม่รู้ อีกคนหนึ่งก็ยิ้มแบบเด็กได้ของเล่นใหม่แต่ก็ช่างก่อนครับ
ผมค่อยๆตักอาหารตรงหน้าเข้าปาก คำแรกที่อาหารได้เข้าไปอยู่ในรสััผมก็รู้สึกว่ารสชาติและกลิ่นของอาหารมันแปลกๆยังไงไม่รู้ แปลกจนไม่อยากกลืน แต่ก็ยังทานต่อไปเพราะคิดบวกไปว่าอาจจะเป็เพราะผมหิวเกินไปจึงรับรู้รสชาติผิดเพี้ยนจึงลงมือทานต่อไป
“เป็ยังไงบ้างคะ อาหารสุดพิเศษของเรา” เมดที่มาใหม่ถามด้วยความตื่นเต้น อีกคนมองผมแบบอึ้งๆยังไงไม่รู้ แต่ผมยังทานไม่หมดเลยนะครับ ถามโดยไม่ทันตั้งตัวเลยแต่ก็จำใจตอบไป
“ใช้ได้เลยครับ ขอทานให้หมดก่อนนะครับ” ผมตอบตามมารยาท
“จะ จริงเหรอคะ ว้าว รอสักครู่นะคะ” เธอะโโลดเต้นแล้ววิ่งเข้าไปในร้านแล้วอีกคนก็เดินตามเข้าไป
ด้านพนักงาน
“นี่มาซาร์ เธอเห็นไหมผู้ชายคนนั้นเขากินอาหารพิษของฉันได้ด้วย แถมยังกินต่อได้อีกไม่เคยเจอใครทำแบบนี้มาก่อนเลย อาหารพิษสุดพิเศษของฉันมีคนกินได้แล้ว เย้ๆ อิอิ” มินนี่กุมมือมาซาร์แล้วะโโลดเต้น
“จ้าๆฉันเห็นแล้วล่ะ นึกว่าจะตายไปั้แ่ทานคำแรกเสียอีกนึกไม่ถึงเลยว่านักผจญภัยระดับต่ำติดดินสามารถต่อต้านพิษขั้นสูงตั้งหลายชนิดได้ด้วย(แล้วจะรู้เรอะว่านั่นมันพิษ) ว่าแต่เธอดูถูกใจผู้ชายคนนี้มากเลยนะ” มาซาร์ตอบแบบยิ้มเหยเย
“อื้อ ถูกใจมากเลยล่ะก็เขากินพิษที่ฉันผสมได้ด้วยนี่”มินนี้ตอบพร้อมหยิบหลอดบางอย่างออกมาในหลอดนั้นบรรจุด้วยของเหลวสีดำเข้ม ดำมากๆ มาซาร์เห็นถึงกับตาโต
“มินนี่ เธอเอาไอ้นั่นออกมาทำไม”
“ฉันก็จะปรุงอาหารสุดพิเศษของฉันไงพิเศษแบบสุดๆ ” มินนี่ยิ้มร่าออกมา
“อย่าบอกนะว่าเธอจะเอาสิ่งนี้ใส่ไปด้วยไม่ได้นะ” มาซาร์ร้องห้ามแต่มินนี่ก็ยังประกอบอาหารต่อแถมยังเทไปแล้วด้วย
“มาซาร์ ฉันเจอคนถูกใจแล้วล่ะหากเขาสามารถทนพิษของสิ่งนี้ได้ ฉันจะไปกับเขา” มินนี่พูดด้วยแววตาที่เปล่งประกาย
“ไม่ได้นะนั่นมันเป็พิษของจักรพรรดิัพิษดร์ากนิล พ่อของเธอนะ แล้วไอ้หนุ่มนั่นก็เป็นักผจญภัยระดับต่ำเตี้ยติดดินเลยนะเธออย่าทำเสียของเลย”มาซาร์จับไหล่ทั้งสองข้างของมินนี่
“ฉันเลือกแล้วล่ะมาซาร์ ถึงเขาจะเป็นักผจญภัยระดับต่ำแต่ความรู้สึกของฉันมันไม่ใช่ สัญชาตญาณของฉันบอกว่า เขาเหนือกว่าเราและเมื่อกี้ฉันไม่สามารถจะอ่านความคิดของเขาได้เลย ฉันเลือกแล้ว มาซาร์” เธอยังยืนยันในคำตอบของตัวเอง
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่แล้วหากเราไม่ทำอาจเสียใจภายหลังก็ได้นะ และฉันก็จะผสมเืบริสุทธิ์ของฉันไปด้วย”
“มินนี่” มาซาร์ดึงแขนของมินนี่เธอจ้องตากับมินนี่สักพัก
“เข้าใจแล้วล่ะ” มาซาร์ตอบแล้วเดินไปยังเคาน์เตอร์ทันที
....................คงต้องติดตามตอนต่อไป..............
1K
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)
