ณ ชุมชนกวางภายในบ้านไม้ของกวางเส้า
ที่โต๊ะอาหารมื้อค่ำที่แสนปกติ
แม้วันนี้สีหน้ากวางเส้าจะแปลกประหลาดไปบ้างเพราะเค้าคิดไม่ตกเกี่ยวกับเื่เมื่อกลางวัน แต่เค้าก็ถูกเรียกสติโดยฉีิ
“ ท่านพ่อครับ ท่านมีแผนที่ของโลกแห่งการฝึกตนเทียนหยุนนี้มั้ยครับ ”
ฉีิกล่าวถามขณะกินข้าวด้วยน้ำเสียงสนอกสนใจ
“ ฮ่าๆ ลูกฉีิลูกคงไม่เข้าใจความยิ่งใหญ่ของโลกฝึกตนเทียนหยุนของเรา โลกที่เราอยู่นั้น แบ่งทวีปออกเป็ 7 ทวีป ได้แก่ 1.ทวีปปีศาจ 2.ทวีปุ์ 3.ทวีปสัตว์โบราณ 4.ทวีปภูติ 5.ทวีปมืด 6.ทวีปคนเถื่อน 7.ทวีปมนุษย์ ”
กวางเส้ากล่าวออกมาพร้อมย้อนคิดถึงความทรงจำเก่าๆ
“ ชุมชนกวางของเราถือว่าเป็ชุนชนที่ชนบท ชนบทของชนบทในทวีปมนุษย์ แต่ถ้าหากพวกเ้าสามารถขึ้นไป 10,000 กิโลเมตรทางทิศเหนือของชุมชนกวาง เรียบขนานกับแม่น้ำหฤทัยไปจนถึงสุดทาง ณ จุดนั้นจะมีเมืองที่ตั้งใกล้ๆ กันอยู่ 2 เมือง การที่ถูกยอมรับว่ามันเป็เมืองนั้นแหละหมายถึงว่ามันคือสถานที่ ที่ควรไปอยู่จริงๆ ไม่เหมือนชุมชนกวางที่แม้ นกบินผ่านไปผ่านมายังไม่อยากแวะเข้ามาอึ ”
เมื่อกล่าวถึงตอนนี้กวางเส้าก็เผยความเศร้าออกมาลึกๆ
กลับกันตอนนี้แววตาของปิงหยวนกลับเผยความทะเยอทะยายออกมา
“ ถ้าหากว่าข้าฝึกวิชาการฝึกตนระดับ 1 ดาวบทที่ 2 ์สรรค์สร้าง ได้สำเร็จจนบรรลุขั้นเสริมสร้างปรานเมื่อไร เมืองแห่งนั้นจะเป็สถานที่ในการโลดแล่นของข้า ”
ปิงหยวนคิดภายในใจ
จักพรรดิ์ฉีิเห็นสายตาของปิงหยวน เค้าก็สามารถจินตนาการความคิดของปิงหยวนได้แต่เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร เค้าสามารถให้วิชาการฝึกตนที่สูงแก่ปิงหยวนได้ ไม่ว่าจะเป็วิชาการฝึกตน ระดับ 3 ระดับ 4 หรือระดับ 5 ดาว แต่เค้าเลือกที่จะไม่ให้เพราะเค้ามองว่าการเติบโต ด้วยคนอื่นกับการเติบโตด้วยตัวเองนั้นแตกต่างกันอย่างมาก
จะปฎิเสธไม่ได้เลยว่าการที่เค้าได้กลายเป็จักพรรดิ์ฉีิในชาติก่อนนั้นของเค้า มาจากการทะเยอทะยานด้วยตัวเองภายในสนามรบ ศพที่เค้าได้ฆ่ามานั้นมันมากเกินกว่าที่จะสามารถนับได้ ถ้าเอามากองรวมกันคงได้เรียกว่าูเาซากซพก็ไม่ปาน ถ้าหากปิงหยวนอยากเติบโตก็ต้องเติบโตด้วยตัวของเค้าเองฉีิคิดแบบนี้
“ ท่านพ่อจะบอกพวกข้าว่าท่านพ่อมีแผนที่ของ 2 เมืองนั้นหรือครับ”
จักพรรดิ์ฉีิกล่าวด้วยความคาดหวังในครั้งนี้
“ เอ่อ !!! จะบอกว่ามันเป็แผนที่ของ 2 เมืองนั้นมันก็คงไม่เชิง เพราะว่ามันเป็แผนที่ ที่สามารถไป 2 เมืองนั้นได้จริงๆ แต่ว่ามันวาดไว้หยาบๆ เส้นทางในแผนที่บอกถึงแค่จากที่ตั้งของชุมชนกวาง ต้องเดินไปทิศเหนือ ณ จุดไหนถึงสามารถไปที่ 2 เมืองนั้นได้ ”
กวางเส้ากล่าวออกมาพร้อมน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจอยู่บ้าง
เมื่อจักพรรดิ์ฉีิได้ยินดังนั้นสีหน้าที่คาดหวังของเค้าก็กลับกลายเป็สีหน้าบื้อๆ ซะอย่างนั้น
“ เ้าจะทำสีหน้าอย่างนั้นทำไม เ้าไม่สามารถจินตนาการได้ว่าแผนที่ในโลกนี้มันหายากขนาดไหน ”
กวางเส้ากล่าวออกอีกครั้ง
“ ข้าไม่ได้ทำสีหน้าอะไรเลยนะครับท่านพ่อ เอ่อข้าสามารถขอดูแผนที่หน่อยได้มั้ยครับ ”
จักพรรดิ์ฉีิพูดตอบไป
“ ก็ได้เมื่อเ้าทานข้าวเสร็จเ้าไปเปิดห้องของข้า แผนที่นั้นซ่อนอยู่ใต้เตียงของข้า ข้าไม่ไปดูด้วยกับเ้าหรอกนะ
ถ้าอยากศึกษาเ้าก็ต้องศึกษาด้วยเอง ”
“ ได้เลยครับท่านพ่อ ”
เมื่อจบมื้ออาหารค่ำ ฉีิได้เข้าไปห้องนอนของท่านพ่อ ก่อนจะเปิดใต้เตียงเค้าเจอแผนที่นั้นจริงๆ มันคงสำคัญสำหรับท่านพ่อมากถ้าไม่อย่างนั้นเค้าคงไม่ซ่อนมันไว้ใต้เตียง แต่สำหรับจักพรรดิ์ฉีิในชาติก่อนแผนที่ง่อยๆนี้ ไม่ต่างจากเศษขยะ ต่อให้เค้ามีมันในชาติก่อน ประโยชน์สูงสุดของมันคงทำได้เพียงแค่เช็ดก้นเวลาตัวเค้าเข้าห้องน้ำแค่นั้น ( ถ้าพ่อรู้คงภูมิใจ 5555 )
ก่อนนอนเค้านำแผนที่ชุดนั้นมาทำการคัดลอก ก่อนจะเก็บตัวคัดลอกไว้ภายในจี้หยกในจุดตันเทียน
แผนที่กล่าวถึงเส้นทางระหว่างชุมชนกวาง ขึ้นทิศเหนือไป 10,000 กิโลเมตรจนสิ้นสุดแม่น้ำหฤทัย บริเวณแม่น้ำหฤทัยขึ้นเหนือไปต่ออีก 30 กิโลเมตรจะพบกับเมือง เมืองนึงมีชื่อว่าเมืองหฤทัย ถัดจากเมืองหฤทัยไปทิศตะวันออก จะเจอกับอีกเมืองเมืองนึง เมืองนั้นมีชื่อว่าเมืองแสงล่อง แผนที่นั้นกล่าวถึงแค่นี้จริงๆ ไม่ม่อย่างอื่นเลย
“ บัดซบ ท่านนพ่อบุญธรรมท่านชั่งหวงแหนของได้สิ้นเปลืองจริงๆ แผนที่ง่อยๆที่ไม่มีบอกแม้กระทั่งว่า กองกำลัง 1 ดาวใดบ้างที่อยู่ภายในเมืองนั้น มันไม่ต่างจากขยะจริงๆ เป็ข้าในเมื่อชาติก่อนตอนเป็จักพรรดิ์ แผนที่ง่อยๆนี้ข้าจะไม่เก็บมันไว้เช็ดก้นเด็ดขาด ”
เมื่อดูเนื้อความในแผนที่เสร็จจักพรรดิ์ก็เอาแผนที่ฉบับนี้กลับไปให้ท่านพ่อของเค้าทันที
“ เป็ไงละเเผนที่ของข้าที่ข้าได้เก็บสะสมไว้ ”
เมื่อจักพรรดิ์ฉีิได้คืนแผนที่เสร็จท่านพ่อกวางเส้่าก็ได้กล่าวตอบมา
จักพรรดิ์ไม่สามารถอยู่ต่อไปได้รีบกลับเข้านอนโดยฉับไว ตอนนี้ในใจของจักพรรดิ์ฉีิอยากะโตอบกลับไปมากแต่เค้าถือว่ากวางเส้าก็เป็พ่อบุญธรรมที่มีพระคุณต่อเค้า เค้าไม่สามารถทำแบบนั้นได้
เช้าวันใหม่
เช้านี้จักพรรดิ์ฉีิกล่าวบอกกับปิงหยวนว่าให้ทานมื้อเช้ากันก่อน
เมื่อป้ากุ้งได้ยินดังนั้นเค้ารีบจัดเตรียมอาหารทันที เค้าคิดได้เพียงว่าตอนนี้ความโศกเศร้าของฉีิได้ลดลงแล้ว เพราะว่าปกติฉีิจะขโมยเหล้าไปนั่งหน้าหลุมศพของท่านปู่ก่อนจะกลับมาทานข้าวทีหลัง
หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ จักพรรดิ์ฉีิบอกกล่าวกับป้ากุ้งว่าจะไปหลุมศพของท่านปู่ฉีหนานพร้อมกับปิงหยวนวันนี้คงจะกลับอีกที่ค่ำเลย เมื่อได้ยินแบบนั้นป้ากุ้งก็สามารถเข้าใจได้แม้จะไม่ดื่มเหล้าแล้วแต่ก็ยังคิดถึงท่านปู่อยู่ภายในใจ
ณ หน้าหลุมศพของท่านปู่ฉีหนาน
ชายรูปร่างสมส่วน หน้าตาดีสูง 170 CM ร่างกายคล้ายเต็มไปด้วยพลังเอามือไขว้หลังหันหน้ามองตรงไปยังทิศเหนือ ชายคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เค้าคือจักพรรดิ์ฉีิ
ปิงหยวนที่เห็นภาพนี้ได้แต่ตกตะลึง
42K
