ต้องรักคืนใจ (จบ)

ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ

ตอนที่ 3

อดีตที่ผันผ่าน

        ไม่อยากไปก็ต้องไป เพราะยังไงก็เป็๲เพื่อนบ้านกันแถมยังเป็๲เพื่อนบ้านเก่าแก่ที่รู้จักกันมานาน การกลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง ถ้าไม่ไปทักทายกันก็คงจะดูไม่ดี ดังนั้นวันนี้ต้องรักกับนางรดานันท์จึงเตรียมของฝากเพื่อไปบ้านของเผด็จ

                     “ทักทายแล้วกลับเลยได้ไหมคะ” ต้องรักถามคำถามที่ไม่น่าจะออกจากปากของผู้หญิงวัยยี่สิบสี่ปี จึงโดนคนเป็๞แม่มองค้อนและตำหนิ “เป็๞เด็กหรือไงเรา”

                     “ก็มัน...” ต้องรักอยากจะงอแงเหมือนเด็กสี่ห้าขวบ แต่ตอนนี้เธอโตแล้ว ทำอย่างนั้นไม่ได้ ที่ทำได้คือถอนหายใจแล้วเงียบซะ เดินตามคนเป็๲แม่เข้าไปในบ้านของเผด็จด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรง

                     “สวัสดีค่ะคุณพร” เมื่อไปถึง นางรดานันท์ก็เอ่ยทักทายเ๯้าของบ้าน ซึ่งก็ไม่ต่างกับต้องรักที่ยกมือไหว้ผู้สูงวัยอย่างคุ้นเคยพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้าน ที่ไม่ค่อยต่างจากเมื่อก่อนมากนัก

                     “อ้าว สวัสดีค่ะคุณรดา หนูต้อง โตเป็๲สาวสวยอย่างที่คิดเลยนะจ๊ะ ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ มานั่งก่อนค่ะ”

                     “คุณพรสบายดีนะคะ” นางรดานันท์ถามพลางเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาตามที่เ๯้าบ้านเชิญ

                     “สบายดีค่ะ”

                   “ของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ นะคะ” นางยื่นของฝากที่ถือติดตัวมาด้วยให้อีกฝ่าย ก่อนจะหันไปเห็นเด็กน้อยที่นั่งเล่นของเล่นอยู่ไม่ไกล “แล้วนี่ใช่หนูพรีมลูกของตาเผด็จหรือเปล่าคะ”

                     “ใช่ค่ะ น้องพรีมไหว้คุณยายสิลูก จากวันนี้ไป คุณยายจะย้ายมาอยู่ข้าง ๆ บ้านเราแล้วนะ” นางพรสุนีติ์กวักมือเรียกเด็กน้อยที่นั่งเล่นของเล่นอยู่ให้มาหา

                     “สวัสดีค่ะ” เด็กน้อยยกมือไหว้อย่างเขิน ๆ ก่อนจะหันไปมองต้องรักแล้วทักพร้อมกับยกมือไหว้อย่างดีใจ “สวัสดีค่ะคุณน้า คุณน้ามาหาน้องพรีมเหรอคะ”

                     “อะ...เอ่อ จ้ะ กำลังทำอะไรอยู่จ๊ะ” ต้องรักที่มองเด็กน้อยอย่างพิจารณารีบตอบรับพลางส่งยิ้มให้

                     “เล่นขายของค่ะ”

                   ต้องรักหันไปมองกองของเล่นแล้วหันมาถามเ๽้าของของเล่นนั้น “ขอน้าเล่นด้วยคนได้ไหมคะ”

                     “ได้ค่ะ” เด็กน้อยรีบตอบรับพยักหน้าหงึกหงักทันที เพราะถ้าเป็๞วันหยุดเธอจะไม่มีเพื่อนเล่นเลย นอกจากคุณย่ากับคุณพ่อ ซึ่งทั้งสองก็ไม่ได้ว่างที่จะเล่นด้วยทั้งวัน

                     “แต่ก่อนอื่น อันนี้สำหรับหนูนะคะ” ต้องรักหยิบตุ๊กตาหมีสีขาวที่เธอออกไปหาซื้อเมื่อวานออกมายื่นให้กับเด็กน้อย

                     “ขอบคุณมากค่ะ” น้องพรีมยกมือไหว้แล้วยื่นมืออกไปรับมากอดอย่างดีใจ

                     “เราไปเล่นขายของกันดีกว่านะจ๊ะ”

                     “ค่ะ”

                     “ต้องขอไปเล่นกับหลานนะคะ” ต้องรักลุกขึ้นเดินจูงมือเด็กน้อยไปที่กองของเล่น แล้วอดคิดถึงเ๱ื่๵๹เก่า ๆ ไม่ได้ และไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า ว่าของเล่นบางชิ้นมันเหมือนกับของเล่นของเธอที่เผด็จเคยซื้อให้

                     “ดูเข้ากันได้ดีนะคะ” นางรดานันท์มองลูกสาวเล่นกับเด็กน้อย ที่ทั้งพูดทั้งหัวเราะกันอย่างถูกคอ ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกเมื่อวานนี้เอง

                     “นอกจากโรงเรียนแล้วกลับมาบ้าน น้องพรีมก็ไม่มีเพื่อนหรอกค่ะ มีแค่ฉันกับตาเด็จเท่านั้น นาน ๆ ถึงจะได้ออกไปเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ นี้ บางทีก็สงสารหลานเหมือนกันนะคะ” พูดแล้วนางพรสุนีติ์ก็มองหลานสาวอย่างกังวลเล็กน้อย แม้นางกับลูกชายจะพยายามเลี้ยงดูเป็๲อย่างดี แต่บางครั้งก็ยังเหมือนทดแทนในสิ่งที่ขาดไม่ได้ ทั้งนี้ก็คงเพราะเผด็จนั้นต้องทำงาน เวลาให้คนเป็๲ลูกเลยไม่ได้มากเท่าที่ควร