หลังจากภารกิจใหญ่เสร็จสิ้น ความตึงเครียดในกองทัพที่มีมานานแรมเดือนก็คลายลง บรรยากาศในค่ายทหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความคึกคัก ทหารหลายนายรวมตัวกันรอบกองไฟใหญ่กลางลาน เสียงเครื่องดนตรีพื้นบ้านดังประสานกับเสียงร้องเพลงที่สดใส
รองแม่ทัพลู่เดินเข้ามาในลานจัดเลี้ยงด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม เขาสวมชุดเกราะเบาที่ทำให้ดูสง่างามและน่าเกรงขาม แต่หากมองดีๆ จะเห็นความเหนื่อยล้าจางๆ ในแววตา หลานชิงและหลานเย่เดินตามหลังเขามา ทั้งสองพยายามลอบมองสีหน้าของนายเหนือหัวเพื่อคาดเดาอารมณ์
“ใต้เท้าลู่!” เสียงะโของแม่ทัพเจียงฮั่นดังขึ้นก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาตบไหล่รองแม่ทัพลู่เบาๆ “เ้าทำได้ดีมาก! การโค่นล้มขุนนางจางและกำจัดเครือข่ายทั้งหมดนั้นไม่ใช่เื่ง่าย แต่เ้าก็จัดการได้อย่างหมดจด!”
“ขอบพระคุณท่านแม่ทัพใหญ่” รองแม่ทัพลู่โค้งคำนับเล็กน้อย “แต่ข้าน้อยเพียงทำหน้าที่ของตนเท่านั้น”
แม่ทัพเจียงหัวเราะเสียงดัง “อย่าถ่อมตัวไป! หากไม่มีเ้าที่ทั้งเฉลียวฉลาดและกล้าหาญ ภารกิจนี้คงไม่สำเร็จเช่นนี้ เรามาเลี้ยงฉลองกันเถิด!”
เหล่าทหารโห่ร้องอย่างยินดี เสียงแก้วสุราเคาะกันดังทั่วลาน อาหารหลากหลายถูกนำมาเสิร์ฟ ทั้งเนื้อย่างร้อนๆ น้ำแกงหอมกรุ่น และผลไม้สดใหม่
“นี่เป็ครั้งแรกที่ข้าเห็นงานเลี้ยงใหญ่เช่นนี้” หลานเย่กระซิบขณะดื่มสุรา “นายท่านคงจะผ่อนคลายขึ้นบ้างกระมัง”
หลานชิงมองไปที่รองแม่ทัพลู่ซึ่งยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่มุมหนึ่งของโต๊ะ “อย่าคาดหวังนัก นายท่านของเราไม่ใช่คนที่จะปล่อยตัวปล่อยใจง่ายๆ”
รองแม่ทัพลู่ ในขณะที่เสียงเฉลิมฉลองดังไปทั่ว รองแม่ทัพลู่ยังคงนั่งนิ่งพลางจิบสุราเล็กน้อย เขามองไปยังเหล่าทหารที่หัวเราะสนุกสนาน ใบหน้าที่เหนื่อยล้าของพวกเขาบัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ข้าอิจฉาพวกเ้าเหลือเกิน” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงเพลงและเสียงหัวเราะที่รายล้อมเขาไม่ได้ทำให้หัวใจเขาอบอุ่นขึ้นเลย
จู่ๆ แม่ทัพเจียงก็เดินเข้ามาพร้อมสุราแก้วหนึ่ง “ลู่หยาง เ้าดื่มน้อยเกินไปแล้ว!”
“ข้าน้อยยังมีงานต้องจัดการต่อ” รองแม่ทัพลู่ตอบเสียงเรียบ
แม่ทัพเจียงมองหน้าเขา ก่อนจะถอนหายใจ “เ้าคิดมากเกินไปเสมอ ข้ารู้ว่าเ้ากังวลเื่ความมั่นคงของแคว้น แต่บางครั้งเ้าต้องปล่อยให้ตัวเองได้พักบ้าง”
รองแม่ทัพลู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกแก้วสุราขึ้นดื่มจนหมด แล้วดื่มติดต่อกันหลายแก้ว เวลาผ่านไปหลายชั่วยามก็เริ่มเมามาย
กลางดึกในเรือนพัก
อาหลีลืมตาขึ้นเพราะเสียงประตูห้องนาง ร่างสูงใหญ่ของรองแม่ทัพลู่โซเซเข้ามาในห้องด้วยท่าทางของคนที่ดื่มสุรามากเกินไป ดวงตาของเขาครึ่งหลับครึ่งตื่น
“ท่าน...ท่านรองแม่ทัพ! ท่านเข้าห้องผิดแล้ว!” อาหลีพูดเสียงสั่น เธอลุกขึ้นจากเตียงพร้อมถอยหลังไปอย่างระมัดระวัง
องครักษ์ที่อยู่หน้าประตูหันมามองก่อนจะรีบเข้ามา แต่เมื่อเห็นรองแม่ทัพลู่ในสภาพมึนเมา เขาก็ลังเล
“นายท่านอยู่ในสภาพนี้แล้ว ห้ามอะไรไม่ได้หรอก เ้าดูแลไปก่อน เดี๋ยวข้าจะไปต้มน้ำแกงมาให้”
“แต่...” อาหลีจะเอ่ยค้าน แต่รองแม่ทัพลู่โซเซเข้ามาใกล้จนเธอต้องหยุดพูด
กลิ่นสุราและกลิ่นไม้หอมจากชุดของเขาลอยปะทะจมูก เธอพยายามถอยห่าง แต่เขาคว้าแขนเธอไว้ ร่างของเขาเซจนเธอต้องประคองเขาให้นั่งลง
“ข้าเหนื่อย...” เสียงของเขาเบาและเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
“งั้นท่านนองลงที่เตียงนี้ก่อนก็ได้ ไว้ส่างเมาแล้วค่อยออกไป เดี๋ยวข้าจะไปนอนข้างนอกเอง”นางพูดพร้อมกับพยุงรองแม่ทัพไปที่เตียง
แต่รองแม่ทัพเอาแต่จ้องหน้านาง “เ้าคือใครกันแน่... ทำไมรู้สึกเหมือนรู้จักเ้า โดยเฉพาะดวงตานี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักที่...”พร้อมเอานิ้วชี้ไปที่ดวงตานาง นางรีบหันหน้าหนี เตรียมจะพยุงไปที่เตียงต่อ
เขากับคว้าตัวเธอไว้ใกล้ขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ยิ่งทำให้เขาสับสนและดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน
“ท่าน... ท่านรองแม่ทัพ! จะทำอะไรหรอเ้าคะ!”ถามออกมาด้วยความใ
เธอพยายามดิ้นรน แต่แรงของเธอไม่พอที่จะผลักเขาออกไป ความสับสนในตัวเขาทำให้เขาไม่รับรู้ความเป็จริงในขณะนั้น เขาโน้มตัวลงใกล้เธอมากขึ้น
องครักษ์ที่กลับมาพร้อมน้ำแกงเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก็รีบปิดประตู ก็นึกว่านายตนเองไม่อยากให้รบกวนจึงพากันออกไปจากที่แห่งนั้น
ริมฝีปากของท่านแม่ทัพประกบเข้ากับปากของอาหลี ความเมามายเจอกลิ่นหอมจากตัวนางพร้อมกับความนุ่มนิ่มของริมฝีปากนาง ทำให้สติของรองแม่ทัพหายไป อุ้มนางขึ้นจากพื้นแล้วไปวางไว้ที่เตียง ถอดเสื้อผ้านางออก นางขัดขืน แต่สู้แรงของรองแท่พัพไม่ได้ จึงต้องยอม เพราะไม่อยากเจ็บตัว เพราะยิ่งขัดขืนก็เจ็บมากขึ้น เกือบรุ่งสางเขาจึงหยุดแล้วหลับไป ส่วนนางก็เหนื่อยแล้วก็เจ็บจนหมดแรง
่สายของวันต่อมา รองแม่ทัพลู่รู้สึกอึดอัดกับอาการปวดหัวจากการดื่มหนักเมื่อคืน เขาพยายามขยับตัวขึ้นจากเตียงแต่กลับรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากร่างกายที่สูญเสียพลังงานในเมื่อคืน เมื่อเปิดตาก็พบว่าอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย
สายตาของเขามองไปรอบๆกับพบว่าเป็หลีหลินเฟยนอนอยู่บนเตียงข้างๆ ร่างเล็กของนางซบอยู่บนหมอน บนตัวที่พ้นออกมาจากผ้าห่มมีรอยแดงเต็มไปหมด ท่าทางนางดูเหนื่อยล้า หน้าดูซีดเซียว
รองแม่ทัพลู่กุมขมับในขณะที่ความทรงจำจากคืนที่ผ่านมาค่อยๆ ผุดขึ้นมาในใจ เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาเมามากจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
"ข้าทำอะไรลงไปเนี้ย..." เขาพึมพำกับตัวเองในเสียงเบา เหงื่อเริ่มผุดบนหน้าผากจากความรู้สึกผิดที่เริ่มปะทุขึ้นมา เขารู้สึกถึงความอึดอัดใจในใจ ที่ทำลงไปในตอนที่ไม่มีสติ
รองแม่ทัพลู่ลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ ยืนอยู่ข้างเตียง มองร่างบางที่ยังคงหลับอยู่ ความรู้สึกผิดและความสับสนตีแผ่ในดวงตาของเขา เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เขาควรจะทำ
อาหลีขยับตัวเล็กน้อยขณะที่เธอเริ่มตื่น ความเ็ปจากการถูกกระทำเมื่อคืนเริ่มมีผลกระทบกับร่างกายของเธอ เมื่อเธอลืมตาขึ้นมา พบว่ารองแม่ทัพลู่ยืนอยู่ข้างเตียงและมองเธออยู่ในท่าทีที่เงียบงัน
เมื่อเห็นท่าทีของเขา อาหลีรู้สึกสับสนและเ็ปในใจ แต่นางก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไป เธอเพียงแต่นอนนิ่งอย่างไม่รู้จะทำตัวอย่างไร
รองแม่ทัพลู่เห็นอาการของอาหลีได้แต่ถอนหายใจหนักๆ
"ข้าขอโทษ...ไม่ได้ตั้งใจ" เขาพูดเสียงแ่เบา
ความรู้สึกหนักใจและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด หลังจากที่กล่าวคำขอโทษจบ ก็เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งนางไว้ข้างหลังที่ไม่รู้ว่าตนเองจะไปทางไหน จะเรียกร้องอะไรได้
ขณะที่เดินออกจากเรือน เขาสั่งให้องครักษ์ของเขาไปหายามาให้กับอาหลี “ไปหายามาให้นางที” เสียงของเขาหมายถึงการดูแลร่างกายของอาหลีที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ แล้วก็ยาป้องกันการตั้งครรภ์
องครักษ์พยักหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วรีบไปหายามาให้รองแม่ทัพลู่ได้ตามคำสั่ง
ส่วนรองแม่ทัพลู่เองนั้นเมื่อออกจากเรือนก็ขึ้นม้าไปยังค่ายทหารทันที เขาแค่อยากออกไปจากที่นี้ ใช้เวลาสักพักว่าจัดการกับเื่นี้ยังไง เขาไม่น่าพลาดเื่พวกนี้เลย
69K
