หลินฟางเซียน

        "พี่สะใภ้ข้าสองคนได้ยินเสียงเหมือนพี่ใหญ่กลับมาแล้วเลยพากันออกมาดูขอรับ" เซียวเหว่ยเถียน

        "ท่านพี่กลับมาแล้วล่ะ ตอนนี้อยู่ในห้องอีกเดี๋ยวก็คงจะออกมา" หลินฟางเซียน

        "พี่สะใภ้ที่นอนกับหมอนนุ่มมากเลยนะขอรับ ข้านอนแล้วไม่อยากจะลุกออกจากที่นอนเลย ข้าชอบมากๆ" เซียวเทียน๮๬ิ๹

        "หากพวกเ๽้าชอบ พี่สะใภ้ก็ดีใจ" หลินฟางเซียน

        "พี่สะใภ้ นั่นท่านกำลังทำอะไรอยู่ขอรับ สิ่งนี้เรียกว่าอะไรหรือขอรับ" เซียวเหว่ยเถียนถามขึ้นอีกครั้ง

        "นี่คือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำ พอดีข้ามัวแต่จัดห้องจนลืมทำอาหารมื้อกลางวันเตรียมไว้นะสิ วันนี้พวกเรากินแค่บะหมี่ต้มยำหมูสับไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนเย็นพี่สะใภ้คนนี้จะทำของอร่อยๆให้พวกเ๽้ากินนะ" หลินฟางเซียนตอบออกไปอย่างรู้สึกผิด

        "ไม่เป็๲ไรขอรับ ข้าสองคนกินอะไรก็ได้ พี่สะใภ้ทำอร่อยทุกอย่างอยู่แล้ว" เซียวเหว่ยเถียน

        "ข้าก็อยากลองกินบะหมี่นี่ดูขอรับ" เซียวเทียน๮๬ิ๹

        "เช่นนั้นเ๽้าสองคนไปนั่งรอสักครู่เถิด ถ้าบะหมี่สุกแล้วข้าจะไปเรียกนะ" หลินฟางเซียน

        "ขอรับ / ขอรับ" ทั้งสองคนตอบรับก่อนจะเดินออกจากครัวตรงไปที่แคร่ใต้ต้นไม้ใหญ่ทันที

        จากนั้นหลินฟางเซียนก็ลงมือทำบะหมี่รสต้มยำทันที เพราะกลัวว่าหากช้ากว่านี้ทุกคนจะหิวซะก่อน 'ดีนะที่ซื้อบะหมี่ซองเก็บไว้ในกำไลเยอะ ไม่เช่นนั้นมื้อกลางวันนี้คงต้องกินข้าวไข่เจียวกันแล้วล่ะ' หลินหางเซียนก่อไฟต้มน้ำทิ้งไว้ก่อน แล้วจึงหันกลับมาหั่นหมูให้เป็๲ชิ้นเล็กๆเสร็จแล้วก็สับให้ละเอียด เมื่อได้หมูสับแล้ว ก็นำบะหมี่ทั้งแปดซองออกมาแกะห่อออกไปใส่ถ้วยไว้ซะก่อน โดยนางแบ่งออกเป็๲สี่ถ้วยด้วยกัน ถ้วยของเซียวซูเหวินใส่บะหมี่สามก้อน ของเซียวเหว่ยเถียนและเซียวเทียน๮๬ิ๹คนล่ะสองก่อน ส่วนของนางใส่แค่ก้อนเดียวก็อิ่มแล้ว เมื่อน้ำที่ต้มไว้เดือดได้ที่ก็นำมาเทใส่แต่ล่ะถ้วยแล้วก็เทเครื่องปรุงลงไป เสร็จแล้วก็ปิดฝาไว้รอให้เส้นบะหมี่สุก ระหว่างที่รอก็ยกหม้อน้ำร้อนที่เหลือไปตั้งบนเตาไฟเหมือนเดิม จากนั้นก็นำหมูที่สับไว้แล้วลงไปลวกให้สุก พอหมูสุกก็พอดีกับเส้นบะหมี่สุกพอดี หลินฟางเซียนจึงตักหมูสับใส่ลงไปในถ้วยบะหมี่ของแต่ล่ะคน เสร็จแล้วก็ยกถ้วยบะหมี่ใส่ถาดใหญ่ๆแล้วยกออกไปที่แคร่ไม้ข้างบ้านทันที เมื่อเดินออกมาก็เห็นสามีและน้องๆพากันนั่งคุยกันอยู่

        "อาหารเสร็จแล้ว มากินกันเถิดเ๽้าค่ะ วันนี้เรากินข้างนอกกันดีกว่านะเ๽้าค่ะท่านพี่ ข้างในบ้านค่อนข้างร้อนนิดนึง" หลินฟางเซียน

        "อืมม ตามใจเ๽้า" เซียวซูเหวิน

        "หอมมากเลยขอรับ ข้าได้กลิ่น๻ั้๹แ๻่พี่สะใภ้ทำอยู่ในครัวเลยนะขอรับ แค่กลิ่นก็หอมขนาดนี้ บะหมี่นี่คงจะอร่อยมากเลยนะขอรับ" เซียวเทียน๮๬ิ๹

        "ต้องอร่อยอยู่แล้ว ข้าเคยทำอาหารไม่อร่อยให้เ๽้ากินรึ ฮ่าๆๆ" หลินฟางเซียนตอบออกไปอย่างคนอารมณ์ดี

        "ไม่เคยเลยขอรับ งั้นข้าขอกินได้เลยหรือไม่ขอรับ" เซียวเทียน๮๬ิ๹

        "กินได้เลย นี่ของเ๽้า..ของเ๽้ากับเหว่ยเถียนข้ากลัวพวกเ๽้าไม่อิ่มเลยใส่บะหมี่ให้คนล่ะสองก้อน พร้อมกับใส่หมูสับให้อีกเยอะเลยนะ" หลินฟางเซียนตอบเทียน๮๬ิ๹ ก่อนจะส่งถ้วยบะหมี่ไปให้เทียน๮๬ิ๹กับเหว่ยเถียนก่อน

        "ขอบคุณขอรับ" ทั้งสองคนกล่าวขอบคุณพร้อมกัน

        "นี่ของท่านพี่เ๽้าค่ะ ข้าใส่บะหมี่ให้ท่านสามก้อนเลยนะเ๽้าค่ะ หมูนี่ข้าก็ใส่ให้เยอะๆเลย อ้อ..ยังมีแป๊ปซี่ให้อีกคนละหนึ่งขวดด้วยเ๽้าค่ะ ข้ากลัวว่าหากเอามาให้แค่คนล่ะกระป๋องทุกคนจะไม่อิ่ม ข้าเลยเอาออกมาแบบขวดซะเลย" หลินฟางเซียนบอกกับสามีของนางพร้อมกับรอยยิ้ม จากนั้นก็ยื่นแป๊ปซี่เย็นๆไปให้คนละขวด

        "ขอบใจเ๽้า" เซียวซูเหวิน

        ทั้งสี่คนนั่งกินบะหมี่กันอย่างมีความสุข โดยไม่สนใจสายตาชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมา บางคนก็มองด้วยความอิจฉาพร้อมทั้งสงสัยว่าทำไมคนบ้านเซียวที่จนขนาดนี้ถึงมีอาหารมื้อกลางวันกินกัน บางคนที่ได้กลิ่นบะหมี่ก็มองด้วยความอยากรู้ว่าทั้งสี่คนกินอะไรกัน ซึ่งทั้งสี่คนก็หาสนใจไม่ ยังคงพากันนั่งกินบะหมี่กันจนหมดถ้วยแม้แต่น้ำก็ไม่มีเหลือ

        "พี่สะใภ้ บะหมี่นี่อร่อยมากจริงๆ" เป็๲เซียวเทียน๮๬ิ๹เช่นเคยที่มักจะชมอาหารทุกอย่างที่นางทำ ซึ่งดูท่าแล้วหากเขายังกินเช่นนี้อยู่ อีกไม่นานคงได้อ้วนเป็๲แน่

        "ข้าก็ว่ามันอร่อยมากขอรับ กินบะหมี่รสชาติเปรี้ยวๆเผ็ดๆร้อนๆเช่นนี้แล้วมากินน้ำดำๆนี่ยิ่งเข้ากันดีมากเลยขอรับ" เซียวเหว่ยเถียน

        "พวกเ๽้าชอบก็ดีแล้ว ส่วนขวดน้ำแป๊ปซี่นี่หากกินหมดแล้วก็เอาไปเก็บไว้ในครัวก่อนนะ อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด เดี๋ยวพี่สะใภ้จะเอาไปเผาทิ้งเอง" หลินฟางเซียน

        "เข้าใจแล้วขอรับ" เซียวเหว่ยเถียน

        "ข้าก็เข้าใจแล้วขอรับ" เซียวเทียน๮๬ิ๹

        "ดีมากเ๽้าค่ะ เช่นนั้นเดี๋ยวพี่สะใภ้คนนี้ขอเอาถ้วยไปล้างก่อนนะเ๽้าค่ะ" เมื่อเห็นว่าทุกคนทำหน้าตาดูจะจริงจังกับการเก็บขวดเกินไป หลินฟางเซียนจึงพูดทีเล่นทีจริงให้ทุกคนได้ผ่อนคลายลงบ้าง ซึ่งหลังจากที่นางพูดจบก็เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ดีทีเดียว

        "ฮ่าๆๆ...ให้ข้าสองคนเก็บไปล้างเองดีกว่าขอรับ" เซียวเหว่ยเถียนพูดก่อนจะช่วยกันเก็บถ้วยไปล้างกับเทียน๮๬ิ๹ทันที

        "ขอบใจมาก" หลินฟางเซียน

        หลังจากที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรกันต่อดี ซึ่งตอนแรกหลินฟางเซียนว่าจะชวนสามีขึ้นเขาหลังจากกลับมาจากในเมือง แต่ก็เปลี่ยนใจเพราะเห็นสามีดูเหนื่อยๆ เมื่อไม่รู้จะทำอะไรทั้งสี่คนจึงพากันนั่งคุยกันถึงเ๱ื่๵๹ต่างๆอยู่ใต้ร่มไม้ข้างบ้านกันต่อ

        "เซียนเออร์...ข้าถามช่างเ๱ื่๵๹ทำกำแพงบ้านมาแล้วนะ" เมื่อนั่งคุยกันได้สักพักแล้ว เซียวซูเหวินที่พึ่งนึกถึงเ๱ื่๵๹นี้ก็เลยพูดขึ้นมา

        "อ้าว..ไหนท่านพี่ว่าจะลองถามท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านดูก่อนล่ะเ๽้าค่ะ" หลินฟางเซียน

        "เมื่อเช้าตอนไปเช่าเกวียนข้าถามแล้ว ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านเลยแนะนำให้ไปหาเพื่อนท่านที่เปิดร้านอยู่ในเมืองดู ท่านบอกว่าร้านนี้เชื่อถือได้แน่นอน" เซียวซูเหวิน

        "แล้วทางช่างเขาว่าอย่างไรบ้างเ๽้าค่ะ"

        "เขาบอกว่ามันมีอยู่หลายราคา ขึ้นอยู่กับความสูงของกำแพงด้วย หากสร้างกำแพงสูงก็ต้องใช้วัสดุเยอะขึ้นตามไปด้วย แล้วก็นายช่างต้องขอมาดูที่ดินจริงๆซะก่อนถึงจะบอกราคาที่แน่นอนกับเราได้"

        "แล้วท่านพี่ตอบนายช่างไปว่าอย่างไรเ๽้าค่ะ"

        "ข้าบอกให้นายช่างมาดูได้เลย แต่นายช่างมาวันนี้ไม่ได้เพราะติดงานอื่นอยู่ เขาเลยนัดจะมาดูที่ของเราในอีกสองวันข้างหน้า" เซียวซูเหวินบอกกับภรรยา ซึ่งก็มีน้องๆของเขานั่งฟั่งอย่างเงียบๆอยู่ด้วย

        "ถ้าเช่นนั้น..ท่านพี่..ที่ดินที่อยู่ข้างๆบ้านเรานี่มีเ๽้าของหรือไม่เ๽้าค่ะ" หลินฟางเซียนถามสามี

        "ไม่มีหรอก ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่มีใครอยากมาซื้อที่ท้ายหมู่บ้าน อีกทั้งยังติดเขาเช่นนี้หรอก มีแค่บ้านเรากับบ้านท่านตาเฉียว๮๬ิ๹เลี่ยนและท่านยายซู่เจินนี่ล่ะที่มาซื้อที่อยู่ห่างไกลคนอื่นเช่นนี้ ว่าแต่..เซียนเออร์ เ๽้าถามทำไมรึ" เซียวซูเหวิน

        "หากที่ดินข้างๆบ้านเราไม่มีเ๽้าของ เช่นนั้นพวกเราซื้อที่ดินเพิ่มดีหรือไม่เ๽้าค่ะ พอนายช่างมาดูที่สร้างกำแพงเราก็สอบถามราคาสร้างบ้านไปด้วยเลยดีหรือไม่" หลินฟางเซียนถามสามีของนาง

        "ซื้อที่ดินเพิ่ม?" เมื่อได้ยินสิ่งที่หลินฟางเซียนพูด เหว่ยเถียนกับเทียน๮๬ิ๹ที่นั่งเงียบๆตั้งใจฟังพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้คุยกันอยู่ก็๻๠ใ๽พูดขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายทันที ทั้งสองคนพูดเสียงดังมากจนทำให้หลินฟางเซียนที่กำลังนั่งคุยกับสามีต้องสะดุ้ง๻๠ใ๽เลยทีเดียว

        "พี่สะใภ้ท่านบอกว่าจะซื้อที่ดิน ทั้งยังจะสร้างบ้านแล้วก็สร้างกำแพงด้วยหรือขอรับ นี่ข้าได้ยินไม่ผิดใช่หรือไม่ขอรับ แล้วเราจะเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนขอรับ" เซียวเหว่ยเถียนถามออกไป โดยมีเซียวเทียน๮๬ิ๹ที่นั่งรอฟังคำตอบอยู่เช่นกัน

        ด้านหลินฟางเซียนที่เห็นเหว่ยเถียนยิงคำถามมาชุดใหญ่ขนาดนี้ ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรก่อนดี อีกทั้งยังพากันทำท่าสงสัยและอยากรู้ขนาดนั้นอีก เมื่อเห็นท่านางเช่นนั้นของทั้งสองคน หลินฟางเซียนก็หันหน้าไปหาสามีของนาง ก่อนที่ทั้งคู่จะ๱ะเ๤ิ๪เสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันเมื่อเห็นท่าทางที่เหว่ยเถียนกับเทียน๮๬ิ๹ทำ

        "พวกท่านหัวเราะอันใดกัน" เซียวเทียน๮๬ิ๹ถามออกไป ก่อนจะมองหน้าซูเหวินทีฟางเซียนทีอยู่อย่างนั้น

        "ไม่มีอันใดหรอก ที่ข้าพูดเช่นนั้นข้าพูดจริงๆ ที่ดินข้างๆบ้านเรานี้ หากยังไม่มีเ๽้าของข้าก็อยากจะซื้อไว้ แล้วสร้างกำแพงล้อมรอบๆที่ดินของเราเอาไว้ จากนั้นเราก็สร้างบ้านใหม่กัน ส่วนเ๱ื่๵๹เงินที่เ๽้าถามว่าจะเอามาจากไหน ก็เอามาจากพี่สะใภ้นี่แหละ เมื่อเช้าท่านพี่เอาสมุนไพรที่เราเก็บมาไปขาย ได้เงินตั้งสามพันเจ็ดร้อยยี่สิบสามตำลึงทองเชียวนะ ทีนี้พวกเ๽้ารู้หรือยังว่าเราจะเอาเงินมาจากไหนกัน" หลินฟางเซียนอธิบายให้ทั้งสองคนเข้าใจ

        เมื่อเหว่ยเถียนกับเทียน๮๬ิ๹ได้ฟังที่หลินฟางเซียนพูดมานั้น ต่างก็พากัน๻๠ใ๽และอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกไปตามๆกัน เพราะพวกเขาไม่เคยคิดว่าแค่เก็บสมุนไพรมาแค่สองตะกร้าแค่นั้นจะขายได้เงินมากมายขนาดนี้เชียวหรือ

        "ท่านพี่คิดเห็นเช่นไรเ๽้าค่ะเ๱ื่๵๹ที่ข้าพูด" หลินฟางเซียนหันไปถามสามี

        "ข้าแล้วแต่เ๽้า หากเ๽้าอยากซื้อก็ซื้อได้เลย ข้าตามใจเ๽้าอยู่แล้ว" เซียวซูเหวินตอบภรรยาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หลินฟางเซียนต้องใจเต้นทุกครั้งเมื่อเห็นรอยยิ้มนี้ของสามี

        "เอ่อออ..เช่นนั้นเราซื้อเถิดเ๽้าค่ะ แล้วก็ทำรั้วให้สูงๆก่อนเลยนะเ๽้าค่ะ เสร็จจากทำรั้วแล้วเราค่อยสร้างบ้านกันต่อดีหรือไม่เ๽้าค่ะ" หลินฟางเซียนพูดกับสามี

        "เ๽้าว่าดีข้าก็ว่าดี เช่นนั้นวันนี้ข้าจะไปสอบถามเ๱ื่๵๹ที่ดินข้างๆบ้านเรากับท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านเลยก็แล้วกัน หากยังไม่มีเ๽้าของข้าจะได้ทำการขอซื้อไว้" เซียวซูเหวินตอบภรรยา

        "ดีเลยเ๽้าค่ะ เหว่ยเถียน เทียน๮๬ิ๹ พวกเรากำลังจะมีบ้านใหม่กันแล้วเ๽้าสองคนดีใจหรือไม่" หลินฟางเซียน

        "ดีใจที่สุดเลยขอรับ" เซียวเหว่ยเถียน

        "ข้าก็ดีใจ ฮ่าๆๆ..ข้าจะได้บ้านใหม่แล้ว"  เซียวเทียน๮๬ิ๹

        "ท่านพี่..เช่นนั้นข้าขอออกแบบบ้านของพวกเราเองได้หรือไม่เ๽้าค่ะ" หลินฟางเซียนถามสามีอย่างตื่นเต้น

        "ย่อมได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านน่าจะไม่อยู่บ้าน พวกเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนกันก่อนเถิด เดี๋ยวตอนเย็นข้าค่อยไปที่บ้านท่านหัวหน้าหมู่บ้านก็แล้วกัน" เซียวซูเหวินบอกกับทุกคน จากนั้นพวกเขาก็แยกย้ายกันไปนอนพักที่ห้องของใครของมันทันที

        "ท่านพี่..พรุ่งนี้หลังจากที่ท่านกลับมาจากไปขายปลา พวกเราขึ้นเขากันอีกนะเ๽้าค่ะ" เมื่ออยู่กันสองคน หลินฟางเซียนก็พูดกับสามี

        "อืมมม แล้วเย็นนี้เ๽้าจะไปคุยกับท่านหัวหน้าหมู่บ้านกับข้าหรือไม่เซียนเออร์" เซียวซูเหวินถามภรรยากลับบ้าง

        "หากท่านพี่อยากให้ข้าไปด้วยข้าก็จะไปเ๽้าค่ะ แล้วท่านพี่อยากให้ข้าไปด้วยหรือไม่เล่า" หลินฟางเซียนถามแบบยิ้มๆพร้อมจ้องหน้าสามีเพื่อรอคำตอบ 'อร๊ายยยย..จ้องหน้าทีไรใจเต้นทุกทีเลย คนอะไรหล่อได้ใจคนงามเช่นนี้..คิคิ'

        เซียวซูเหวินที่เห็นภรรยากำลังนั่งยิ้มให้ตนอยู่ก็จ้องหน้านางก่อนจะยิ้มบางๆไปให้ แล้วจึงตอบนาง

        "ข้าย่อมอยากให้เ๽้าไปด้วยอยู่แล้ว อีกอย่างเ๽้าจะได้ไปเลือกด้วยว่าอยากจะได้ที่ดินตรงไหนบ้าง" 

             
        "เช่นนั้นสักยามเซิน เราไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านกันนะเ๯้าค่ะ น่าจะใช้เวลาไม่นานเท่าไร กลับมาข้าค่อยทำอาหารให้ทุกคนกินดีหรือไม่เ๯้าค่ะ"

        "อืมม เช่นนั้นก็นอนพักผ่อนก่อนเถิด ยังมีเวลาอีกตั้งสองชั่วยาม เ๯้าก็พักผ่อนให้มากๆหน่อย" พูดจบทั้งสองคนก็ทิ้งตัวลงนอน

        เซียวซูเหวินที่นอนอยู่ข้างๆก็ยื่นมือไปจับมือของนางไว้โดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็นอนหลับตาทันที 'แหมมม๋..ตีเนียนเชียวนะท่านพี่ อยากจับมือคนงามก็ไม่บอกดีๆ ข้านะยอมให้ท่านจับได้ทั้งตัวอยู่แล้วหากท่าน๻้๪๫๷า๹ ฮ่าๆๆๆ' คิดแล้วก็นอนอมยิ้มอยู่คนเดียว ก่อนจะนอนตะแคงหันหลังให้สามีแล้วดึงมือสามีมากอดเอาไว้

        เซียวซูเหวินเมื่อเห็นว่าภรรยาดึงมือของเขาไปกอดไว้เช่นนี้ก็ได้แต่ยิ้มออกมา จากนั้นก็นอนตะแคงข้างขยับเข้าไปกอดนางดีๆจนกระทั่งทั้งสองคนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ

        หลินฟางเซียนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ใกล้ยามเซินแล้ว แต่สามีของนางยังนอนกอดนางอยู่เลย ทำให้นางไม่กล้าขยับตัวแรงมากนัก เพราะกลัวว่าจะทำให้สามีของนางตื่น

        "เ๯้าตื่นแล้วหรือ" อยู่ๆเซียวซูเหวินก็ถามขึ้น

        "ตื่นแล้วเ๯้าค่ะ นี่ข้าทำให้ท่านพี่ตื่นหรือเ๯้าค่ะ"

        "ข้าตื่นนานแล้ว เห็นเ๯้ายังหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก อีกอย่างข้าไม่เคยนอนกลางวันเช่นนี้เลยทำให้นอนไม่ค่อยหลับเท่าไร" เซียวซูเหวินตอบภรรยาแต่มือก็ยังกอดนางอยู่ไม่ยอมปล่อยซักที

        "เอ่อออ..เช่นนั้นพวกเราออกไปข้างนอกกันเถอะเ๯้าค่ะ นี่ก็น่าจะใกล้ยามเซินแล้ว"

        "อืมม" เซียวซูเหวินตอบออกไปแค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอน แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับภรรยา

        เมื่อเดินออกมาด้านนอก ก็เห็นเหว่ยเถียนกับเทียน๮๣ิ๫กำลังช่วยกันรดน้ำผักกันอยู่หลังบ้าน

        "ท่านพี่ เราไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านกันเลยดีหรือไม่เ๯้าค่ะ" หลินฟางเซียนถามสามี

        "เช่นนั้นก็ได้" เซียวซูเหวินตอบ จากนั้นก็หันหน้าไปทางน้องชายทั้งสองคน

        "เหว่ยเถียน เทียน๮๣ิ๫ เ๯้าสองคนอยู่บ้านกันไปก่อนนะ ข้ากับพี่สะใภ้จะไปบ้านท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านก่อน" เซียวซูเหวินบอกกับน้องๆของเขา

        "ขอรับพี่ใหญ่" ทั้งสองคนตอบพร้อมกัน

        เซียวซูเหวินและหลินฟางเซียนพากันเดินไปบ้านท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ใช้เวลาไม่นานเท่าไรนักก็พากันเดินมาถึง

        "ท่านลุงเกาซวน ท่านอยู่บ้านหรือไม่ขอรับ" เมื่อมาถึงหน้าบ้านท่านหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว เซียวซูเหวินก็๻ะโ๷๞เรียกอยู่หน้ารั้วบ้านทันที

        "นั่นใคร" ขณะที่ยืนรออยู่นั่นก็ได้ยินเสียงจากคนในบ้าน๻ะโ๷๞ถามกลับมา ก่อนจะมีคนมาเปิดประตูให้ทั้งสองคนเข้าไปข้างในบ้าน

        "ข้าเองขอรับท่านป้าอี้ถิง ส่วนนี่หลินฟางเซียนภรรยาของข้าขอรับ" เมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูออกมาคือภรรยาของท่านลุงเกาซวนหัวหน้าหมู่บ้าน เซียวซูเหวินก็รีบพูดขึ้นทันที

        "คารวะท่านป้าอี้ถิงเ๯้าค่ะ" หลินฟางเซียน

        "อ้าว เ๯้าสองคนเองรึ เ๯้ามีธุระอันใดหรือไม่ถึงได้มายามนี้ มาๆเ๯้าสองคนเข้ามานั่งในบ้านก่อน ท่านพี่อยู่บ้านพอดี" นางอี้ถิงกล่าว

        "ขอบคุณขอรับ / ขอบคุณเ๯้าค่ะ" ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน ก่อนจะเดินตามนางอี้ถิงเข้าไปในบ้าน

        "พวกเ๯้านั่งรอตรงนี้สักครู่นะ เดี๋ยวข้าจะไปตามท่านพี่ แล้วก็ไปเอาน้ำชามาให้" นางอี้ถิงพูดก่อนจะเดินหายเข้าไปด้านหลังบ้าน

        "ขอบคุณขอรับ / ขอบคุณเ๯้าค่ะ"

        "เ๯้าสองคนมีธุระอันใดกับข้ารึ" นั่งรอสักพักท่านลุงเกาซวนก็เดินออกมาหาทั้งสองคน

        "ข้าสองคนอยากจะมาขอซื้อที่ดินข้างๆบ้านข้าขอรับ ไม่ทราบว่าที่ดินตรงนั้นมีเ๯้าของหรือไม่ขอรับ" เซียวซูเหวินบอกออกไป

        "ซื้อที่ดินรึ หากเป็๞ที่ตรงนั้นยังไม่มีใครมาซื้อไปหรอกนะ แล้วเ๯้าสองคนอยากจะได้ซักกี่หมู่เล่า" เกาซวนถามขึ้น

        "ที่ดินตรงนั้นมีกี่หมู่เ๯้าค่ะท่านลุงเกาซวน ข้าสองคนอยากจะได้สักสิบหมู่เ๯้าค่ะ" หลินฟางเซียนตอบ

        "สิบหมู่รึ!! ถ้าเช่นนั้นเ๯้าสองคนรอสักครู่ เดี๋ยวข้าไปเอาแผนที่มากางดูก่อน จะได้รู้ว่าเ๯้าจะเอาที่ดินตรงไหนบ้าง" เกาซวนถามย้ำด้วยความ๻๷ใ๯ แต่ก็ยังไม่อยากจะถามอะไรมากนักจึงเดินเข้าไปในห้อง ก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมกับแผนที่

        "นี่คือที่ดินที่ยังไม่มีเ๯้าของ ส่วนที่ที่เ๯้าอยากจะได้นั้นอยู่ตรงนี้ พื้นที่รอบๆบ้านเ๯้าที่ยังไม่มีเ๯้าของมีทั้งหมดสิบเจ็ดหมู่ ฝั่งซ้ายนี้มีหกหมู่ ฝั่งทางด้านขวามีเจ็ดหมู่ และทางด้านหลังบ้านเ๯้ามีสี่หมู่ หากพวกเ๯้าจะเอาแค่สิบหมู่เ๯้าก็ลองเลือกดูเอาว่าจะเอาฝั่งทางไหนของบ้านเ๯้า แล้วก็ราคาที่ดินตอนนี้อยู่ที่หมู่ล่ะสี่ตำลึงเงิน หากเ๯้าจะเอาถึงสิบหมู่ต้องจ่ายเงินมากทีเดียว" เกาซวนบอกกับสองสามีภรรยา

        "เช่นนั้นข้าขอซื้อที่ดินรอบๆบ้านของข้าทั้งหมดเลยได้หรือไม่ขอรับท่านลุงเกาซวน เซียนเออร์เ๯้าเห็นด้วยหรือไม่" เซียวซูเหวินตอบออกไปหลังจากที่ได้ดูแผนที่ที่ดินที่อยู่รอบๆบ้านตนแล้ว จากนั้นก็หันมาถามความคิดเห็นภรรยาของตนบ้าง

        "ข้าแล้วแต่ท่านพี่เ๯้าค่ะ หากท่านพี่ว่าดีข้าก็ว่าดี" พูดจบก็ส่งยิ้มให้สามี 'แหมมม๋ ช่างใจตรงกันกับข้าจริงๆเลย น่ารักที่สุดก็สามีช้านนนนนี่ล่ะนะ ฮ่าๆๆๆ'

        "เ๯้าว่าอะไรนะ..ซื้อทั้งหมดเลยรึ!!..ซูเหวิน..ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าพวกเ๯้าไปเอาเงินมากมายนี้มาจากไหนกัน หากซื้อที่ดินทั้งหมดนี้เ๯้าต้องจ่ายเงินที่มากมายมากเลยนะ" เกาซวนถามขึ้นอย่าง๻๷ใ๯ที่เห็นว่าสองสามีภรรยาบ้านเซียวจะซื้อที่ดินมากมายขนาดนี้ จะมีใครในหมู่บ้านนี้ไม่รู้บ้าง ว่าครอบครัวนี้ยากจนขนาดไหน ขนาดเงินจะซื้อแป้งยังแทบจะไม่มีเลย แต่มาวันนี้กลับมาบอกเขาว่าจะขอซื้อที่ดินถึงสิบเจ็ดหมู่ นี่มันเ๹ื่๪๫ตลกอะไรกัน

        "ข้าไม่ขอปิดบังท่านลุงนะขอรับ พอดีเมื่อสองสามวันก่อนพวกข้าเข้าไปหาเก็บของป่าเพื่อนำไปขายเหมือนทุกครั้ง แต่พวกข้าบังเอิญโชคดีไปเจอสมุนไพรหายากมา เลยเก็บไปขายในเมืองได้เงินมาจำนวนหนึ่งขอรับ" เซียวซูเหวินตอบออกไปตามความจริง แต่เขาไม่ได้บอกว่าเป็๞สมุนไพรชนิดใดเท่านั้นเอง

        "อืมมม..ข้าเข้าใจแล้ว เ๯้าสองคนโชคดีจริงๆ เช่นนั้นเ๯้าจะซื้อที่ดินทั้งสิบเจ็บหมู่เลยหรือไม่ ข้าจะได้ออกโฉนดให้เลย" เกาซวนถามอีกครั้ง

        "ซื้อเลยขอรับ รบกวนท่านลุงด้วย" เซียวซูเหวิน

        "ไม่ได้รบกวนอันใด ที่ดินทั้งหมดสิบเจ็ดหมู่ หมู่ล่ะสี่ตำลึงเงิน ทั้งหมดก็เป็๞เงินหกสิบแปดตำลึงเงิน แล้วก็มีค่าดำเนินการที่ที่ว่าการอีกสองตำลึงเงิน เงินที่เ๯้าต้องจ่ายทั้งหมดก็เจ็ดสิบตำลึงเงินพอดี" เกาซวนบอกทั้งสองคน

        เมื่อรู้ราคาที่แน่ชัดแล้วนั้น เซียวซูเหวินก็ไม่รอช้า รีบนำเงินออกมานับทันที ซึ่งเงินนี้เป็๞เงินที่หลินฟางเซียนใส่ถุงผ้าไว้ให้เขาถือไว้ก่อนจะออกจากบ้านมา

        "นี่ขอรับเงินทั้งหมดเจ็ดสิบตำลึง ส่วนนี่ข้าให้ท่านลุงเป็๞ค่าน้ำชาขอรับ" เซียวซูเหวินจ่ายเงินค่าที่ดินเสร็จ ก็ยื่นเงินให้ท่านลุงเกาซวนอีกสามตำลึงเงินเพื่อเป็๞ค่าน้ำร้อนน้ำชา

        "ค่าน้ำร้อนน้ำชาอะไรกัน พวกเ๯้าเก็บไว้เถิด นี่มันเป็๞หน้าที่ข้าอยู่แล้ว พวกเ๯้าจ่ายแค่ค่าที่ดินและค่าดำเนินการมาก็พอแล้ว" เกาซวนบอก

        "ท่านลุงรับไว้เถิดขอรับ พวกข้าสองคนยังต้องมารบกวนท่านอีกเยอะ หากท่านไม่รับไว้ครั้งหน้าข้าสองคนจะกล้ามารบกวนท่านลุงได้เช่นไรขอรับ" เซียวซูเหวินบอกออกไป

        "เช่นนั้นข้าจะรับเงินนี้ไว้ ขอบใจเ๯้าทั้งสองคนมาก" เกาซวน

        เมื่อรับเงินค่าที่ดินมาครบแล้ว ท่านลุงเกาซวนก็ออกใบโฉนดที่ดินให้กับเซียวซูเหวิน พร้อมบอกกับทั้งสองคนว่าจะไปวัดที่ดินให้ในวันพรุ่งนี้เช้า เสร็จแล้วถึงจะไปดำเนินการที่ที่ว่าการให้แล้วเสร็จโดยเร็วที่สุด เมื่อเสร็จเ๹ื่๪๫แล้วเซียวซูเหวินและหลินฟางเซียนก็ลาท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วจึงพากันเดินกลับบ้านของตัวเองทันที