หลังจากทดสอบมีดสั้นได้ซักพัก เด็กหนุ่มก็หันมาสนใจกับไข่อินทรีย์เหล็กดำ เขาคิด
“เราจะเก็บไข่ไปทั้งหมดดีหรือไม่” หากเอาไปทั้งหมดอินทรีย์เหล็กดำคงจะตามล่าเขาจนพลิกคว่ำป่าพฤกษา์แน่ๆ คงต้องเหลือไว้เพื่อให้เป็ภาระความห่วงใยต่ออินทรีย์เหล็กดำดีกว่า ว่าแล้วเขาก็ค่อยๆเก็บไข่เข้าสู่แหวนมิติ ใบแรกผ่านไปด้วยดี ทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงกรีดร้องดังกึกก้อง มาจากฟากฟ้า หลิวจื้อโหยวรีบคว้าไข่ใบที่ 2 เข้ามาเก็บในแหวนทันที่ ก่อนจะคว้ามีดสั้นออกมาถือไว้ ดวงตาสีดำเข้มของอินทรีย์เหล็กดำกลายเป็สีแดงก่ำ บ่งบอกว่ามันโมโหเต็มที่ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากตัวอินทรีย์เหล็กดำ ก่อนที่จิตสังหารมันจะพุ่งเข้าโจมตีหลิวจื้อโหยว “ฮึ สมกับเป็สัตว์อสูรระดับกลางขั้นสูงสุดจริง แค่พลังจิตรสังหารก็สามารถกดดันเราได้” จากนั้นเด็กหนุ่มปล่อยคลื่นพลังลมปราณออกไปคลี่คลายแรงกดดันของอินทรีย์เหล็กดำ
“แรงกดดันแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” หลิวจื้อโหยวะโขึ้นมา
อินทรีย์เหล็กดำ กรีดร้องดังสนั่น มันไม่กล้าพุ่งเข้าโจมตีหลิวจื้อโหยว เพราะกลัวว่าจะทำให้ไข่ที่เหลือของมันได้รับความเสียหาย ข้อนี้หลิวจื้อโหยวรู้ดี ทั้งคู่พยายามคุมเชิงกันอยู่ประมาณ 1 ก้านธูป ในหัวของหลิวจื้อโหยว หมุนติ้วๆ เพื่อคิดถึงหาทางรอด หากสู้กันจริงเขาอาจจะเสียท่าแก่อินทรีย์เหล็กดำได้ หรือไม่ก็าเ็ล้มตายทั้งคู่ “ข้าขอแค่ไข่ 2 ใบเท่านั้นเ้าจะว่ายังไง” สัตว์อสูรระดับกลางสามารถฟังภาษามนุษย์ได้ แต่มันไม่สามารถสื่อสารเป็คำพูดได้ ยกเว้นสัตว์อสูรระดับสูงถึงจะสือสารเป็คำพูดได้ เพราะพลังตบะและระดับมันสมองสามารถพัฒนาต่อไปได้ อินทรีย์เหล็กดำ ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ยินยอม “เด็กมนุษย์ตัวจ้อย คิดจะเอาเปรียบมันหรือ ไม่มีทาง “
”อย่างงั้นข้าขอแค่ใบเดียว แรกกับที่ข้าจะไม่ทำลายทิ้งทั้งหมด” เ้าก็รู้หากสู้กันจริงๆ ต่างภายต้องได้รับาเ็ไม่น้อยก็มาก
จะเอายังไงเ้าตัดสินใจเอาเอง หลิวจื้อโหยว เสนอความเห็นออกไป และกำลังมองดูสีหน้าของอินทรีย์เหล็กดำ จากสีหน้าที่อำมหิตโกรธแค้นนั้น ค่อยๆลดลงช้าๆ ั์ตาที่เป็สีแดงกลับมาเป็ดำเข้มเหมือนเดิม จากนั้นมันก็พยักหน้า หลิวจื้อโหยว ค่อยๆหยิบไข่ออกมาจากแหวนมิติ แล้ววางไว้ใกล้กัน เขาค่อยๆถอยหลังออกมาจากรัง
ทันใดนั้นเอง เ้าอินทรีย์เหล็กดำ ก็พุ่งเข้าโจมตี หลิวจื้อโหยว โดยไม่ได้ตั้งตัว
7K
