บทที่ 18 ห้ามมองคนอื่น มองได้แค่ผมเท่านั้น !
เวลานี้ยังเช้าอยู่ ดูเหมือนว่าการนอนของเธอจะไม่ค่อยดีอีกแล้ว
หลี่เฟยเฟิ่งตื่นขึ้นมาไม่นานหลังจากนั้น หลังจากเก็บข้าวของเสร็จเธอก็จากไป
ถังซีเหมียนทำเป็ไม่เห็นอีกฝ่าย คนที่เกลียดจากไปแล้วเธอดีใจจนแทบจะรอไม่ไหว
หลังจากเดินไปมาสองรอบทุกคนถูกปลุกให้ตื่น แต่หลังจากตื่นมาแล้วก็ไม่มีใครพูดอะไร ส่วนโจวเสวี่ยก็หยิบอ่างน้ำของถังซีเหมียนไป และช่วยตักน้ำกลับมาให้
"ขอบคุณนะ" ถังซีเหมียนยิ้มบาง แต่โดนโจวเสวี่ยบีบแก้มเบา ๆ
เธอยิ้มอย่างผ่อนคลาย "พวกเราไม่ต้องเกรงใจกันหรอก ! ใช่แล้ว วันนี้ฉันอยากไปเยี่ยมหลานเธอจัง !"
"ไม่ต้องหรอก ตอนเที่ยงพวกเขาน่าจะกลับกันแล้วน่ะ วันนี้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว"
ความจริงแล้วพวกเขาจะกลับตอนนี้เลยก็ได้ แต่ยังไม่ทันเที่ยง ถังซีเหมียนก็ได้รับข่าวว่ามีคนมาหาเธอ
โจวเสวี่ยกับหลิวเมิ่งเจียเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ พวกเธออยากออกไปดูให้เห็นกับตา
ถังซีเหมียนหัวเราะพูดว่า "งั้นฉันเรียกพวกเขาเข้ามาเลยดีไหม ?"
"ได้เลย !" คนที่พูดคือหัวหน้าซ่ง "ฉันก็ไม่ได้เจอสามีเธอมาหลายวันแล้ว ! ควรเรียกเขาเข้ามาหน่อยนะ !"
เมื่อถังซีเหมียนเห็นฉู่เจียงชวนก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มกว้าง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มใต้แสงแดดเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ฉู่เจียงชวนรู้สึกหอมหวานไปทั่วทั้งใจ รอยยิ้มที่มุมปากก็ผุดขึ้นมาเล็กน้อย
"เหมียนเหมียน !"
"น้าคะ !" น่าน่าวิ่งเข้าไปกอดถังซีเหมียน
ถังซีเหมียนมองพวกเขาแล้วยิ้ม "พี่คะ แม่คะ เมื่อกี้หัวหน้าซ่งบอกว่าอยากให้พวกแม่เข้าไปข้างในน่ะ"
"ไม่ได้หรอก !" สวี่กว่างเฟินปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด "ถ้าจะไปก็ให้เธอกับเจียงชวนพาน่าน่าไปเถอะ ฉันไม่ไปหรอก !"
ฉู่เจียงหรงก็ส่ายหัว "ไม่ไปเด็ดขาด ฉันทนเห็นคนพวกนั้นไม่ได้หรอก เดี๋ยวจะใตายเอา !"
หลังจากอ้อนวอนกันอยู่นาน ในที่สุดสองสามีภรรยาก็พาหลานสาวเข้าไปด้านใน
"โอ้โห ! นี่คือสามีของเหมียนเหมียนสินะ" โจวเสวี่ยยิ้มแย้มเข้ามาใกล้ "โอ้ ดูเด็กคนนี้สิ !"
หลังจากทักทายกันแล้ว ซ่งเว่ยกั๋วก็ถามถึงอาการที่ขาของฉู่เจียงชวน เมื่อรู้ว่าเขาไม่เป็ไรแล้วก็วางใจ
ฉู่เจียงชวนมองพวกผู้หญิงเล่นกับน่าน่า แล้ววางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ "เหมียนเหมียน นี่เป็หมูผัดมันฝรั่งที่ผมขอมาจากร้านอาหารให้คุณ เดี๋ยวพวกเรากินด้วยกันนะ"
ถังซีเหมียนพยักหน้า "คุณกับแม่กินกันหรือยัง ?"
"พวกเราวางแผนจะกินระหว่างเดินทาง คุณตื่นแต่เช้าเพราะฉะนั้นกินเยอะ ๆ เถอะ"
"เสี่ยวถัง" คนที่เดินเข้ามาคือจ้าวเหอผิง เมื่อเห็นคนแปลกหน้าสองคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
"คุณคือ..."
"สวัสดีครับ ผมฉู่เจียงชวน สามีของเหมียนเหมียนครับ" ฉู่เจียงชวนยืนตัวตรง และยื่นมือออกไป
จ้าวเหอผิงยิ้มแย้ม แม้ในใจจะรู้สึกขมขื่นอยู่บ้างก็ตาม "สวัสดีครับ ผมสกุลจ้าว ชื่อ เหอผิงครับ"
ฉู่เจียงชวนมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา หลังจากปล่อยมือแล้วก็คว้ามือถังซีเหมียนทันที
"เหมียนเหมียน ออกไปข้างนอกกับผมหน่อย"
"หืม ?"
"อยากเข้าห้องน้ำ"
"พรืดด..."
จะไปเข้าห้องน้ำอะไรกัน ถังซีเหมียนมองชายหนุ่มที่กดตัวเธอไว้ที่มุมห้องน้ำด้วยสายตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "เป็อะไรเหรอ ?"
ริมฝีปากบางของฉู่เจียงชวนเม้มแน่น "คนสกุลจ้าวนั่น มันได้ทำอะไรคุณหรือเปล่า..."
"พูดอะไรเหลวไหล" ถังซีเหมียนเอามือปิดปากเขา "ถ้ามีคนได้ยินเข้า มันจะไม่ดีนะ"
ฉู่เจียงชวนบีบแก้มแล้วจูบเธอไปที "ห้ามมองคนอื่น คุณมองได้แค่ผมคนเดียว !"
"ได้ ๆ ๆ ฉันจะมองแค่คุณ ชอบแค่คุณคนเดียวดีไหม ?" ถังซีเหมียนรู้สึกเอ็นดูเขา จึงยิ้มกว้างพลางพูดว่า "ไปกันเถอะ !"
"รอแป๊บนึง..." ฉู่เจียงชวนไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ไป จึงจูบที่ริมฝีปากภรรยาหลายครั้งก่อนจะไป
ทั้งคู่เดินจับมือกันกลับไป
จ้าวเหอผิงอดไม่ได้ที่จะมองทั้งสองคนอีกครั้ง
ก่อนกลับหัวหน้าซ่งได้ให้ขนมรูปสัตว์แก่น่าน่าหนึ่งห่อ
"หัวหน้าคะ..."
"เอาไปสิ ไม่ได้ให้เธอสักหน่อย ฉันให้หลานเธอต่างหาก !" ซงเว่ยกั๋วพูดพลางไล่ทั้ง 3 คนออกไป "ระวังตัวด้วยล่ะ !"
ฉู่เจียงชวนพาทั้งถังซีเหมียนและน่าน่าออกมา พอดีเจอกับหลี่เฟยเฟิ่งที่รีบร้อนเดินมา
ทันทีที่เห็นทั้งสองคน หลี่เฟยเฟิ่งถึงกับตะลึงในความหล่อของฉู่เจียงชวน "คุณ..."
"พวกเราไปกันเถอะ" ถังซีเหมียนไม่ให้โอกาสเธอได้พูด
ทั้งสามคนเดินห่างออกไป ทิ้งให้หลี่เฟยเฟิ่งยืนกัดฟันด้วยความอิจฉาอยู่ข้างหลังคนเดียว
ทำไมเธอถึงมีผู้ชายหล่อขนาดนี้ !
ทำไมเื่ดี ๆ ผู้หญิงคนนี้ถึงได้ไปหมด !
"ผู้หญิงคนนั้นเคยจะมาทำร้ายฉัน แถมยังพูดไม่ดีเกี่ยวกับหลานด้วย ฉันเพิ่งต่อยไปเอง เธอเป็เพื่อนร่วมหอของฉัน แต่ตอนนี้ย้ายไปแผนกอื่นแล้วล่ะ"
"ดีแล้วที่คุณไม่โดนรังแก" ฉู่เจียงชวนมองดูน่าน่าที่วิ่งไปหาแม่ จึงกุมมือคนข้างกายแน่น "ดูแลตัวเองให้ดีนะ ถ้าทนไม่ไหวก็กลับบ้าน ผมจะเลี้ยงคุณเอง !"
"ไปไกล ๆ เลย" ถังซีเหมียนหัวเราะกับคำพูดของเขา "ฉันให้เวลาคุณแค่หนึ่งสัปดาห์ ดูแลตัวเองให้ดีก่อนอย่างอื่นค่อยว่ากัน !"
หลังจากส่งพวกเขากลับไป ถังซีเหมียนก็รีบกลับมาทันที สิ่งแรกที่เธอทำคือเปิดกล่องข้าว
ข้างในมีเนื้อหมูที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง และมันฝรั่งสีเหลืองทอง
อาหารแค่นี้ก็ราคาสองเหมาแล้ว
"หอมจังเลย !" หลินหรูเดินเข้ามาหลังจากได้กลิ่นหอม พอเข้ามาใกล้ก็คลี่ยิ้ม
"คนที่บ้านเอามาให้ใช่ไหม ? เป็ผู้ชายที่น่ารักจริง ๆ !"
ถังซีเหมียนพยักหน้าด้วยใบหน้าแดงเรื่อ "พี่หลิน พวกเรากินด้วยกันนะคะ"
"ใครจะกินกับเธอละ นี่มันของที่คนที่บ้านเธอเอาให้มานะ กินไปคนเดียวเถอะ" หลินหรูยิ้มแล้วถือกล่องข้าวของตัวเองไปตักข้าว
ถังซีเหมียนก็ไม่เกรงใจ เธอซื้อหมั่นโถวมาสองลูกกินไปทำงานไป
เอกสารครั้งนี้มีมากเกินคาด แต่จากเนื้อหาที่แปล ทำให้เธอรู้ว่าเงินก้อนนี้ใกล้จะได้ครบแล้ว
วันนี้ต้องแปลให้เสร็จทั้งหมด พรุ่งนี้ต้องไปดูงานพากย์เสียงแล้วตารางเวลาของเธอแน่นมาก
ตอนสองทุ่มครึ่งของคืนนั้น ถังซีเหมียนเพิ่งจะแปลเอกสารทั้งหมดเสร็จ รวมทั้งหมด สามหมื่นห้าพันตัวอักษร งานนี้ทำเธอปวดตาไปหมด
"เหมียนเหมียน ฉันอยากนอนด้วย" หลิวเมิ่งเจียลุกขึ้นจากเตียง "ฉันคิดถึงแม่..."
"ถ้าคิดถึงบ้านก็หาเวลากลับไปเยี่ยมสิ เธอ..."
"แม่ฉันเสียแล้ว" หลิวเมิ่งเจียกอดถังซีเหมียนก่อนจะหลุดสะอื้นออก "แม่ฉันเสียั้แ่ฉันยังเด็ก พ่อก็ไม่ค่อยสนใจฉัน น้าชายกับน้าสะใภ้เป็คนเลี้ยงดูฉันมาน่ะ"
ถังซีเหมียนชะงักไปครู่หนึ่ง กอดหลิวเมิ่งเจียแน่น "ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ รู้ไหม ?"
ทั้งสองนอนเตียงเดียวกัน และผล็อยหลับไป
วันต่อมา หลังจากถังซีเหมียนทำงานของตัวเองเสร็จ ก็ไปตามที่อยู่ที่หลิวเมิ่งเจียให้ไว้ก่อนหน้านี้พร้อมกับส่งเอกสารที่ทำเสร็จแล้วไปด้วย
ที่นี่กลับเป็เมืองภาพยนตร์ ไม่เพียงแต่มีห้องพากย์เสียงโดยเฉพาะ ยังมีสถานที่ถ่ายทำโดยเฉพาะด้วย แต่ก็ไม่ได้ใหญ่มาก ส่วนใหญ่เป็สถานที่สำหรับถ่ายทำฉากต่าง ๆ
ถังซีเหมียนพบที่อยู่ของห้องพากย์เสียงตามที่อยู่ในนามบัตร ด้านนอกไม่มีใคร เธอเคาะประตูสองครั้ง เมื่อได้ยินเสียงตอบรับ จึงเดินเข้าไป
"เธอมาหาใคร ?"
"เอ่อ..." ถังซีเหมียนชะงักเล็กน้อย "ฉันได้ยินว่า่นี้ที่นี่กำลังหาคนพากย์เสียง ฉันเลยอยากมาลองดูค่ะ"
"คุณเหรอ ?" อีกฝ่ายมองเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ "ออกไปเถอะ ที่นี่เรารับแต่ผู้ชายนะ !"
ถังซีเหมียนพยักหน้า แล้วเอ่ยถาม "รับผู้ชายแบบไหนเหรอ ?"
"เสียงเมื่อกี้นี้...เป็เสียงของคุณเหรอ ?!"
6K
