-ต้านท่าย-
วันจันทร์
วันนี้มีแข่งกีฬากันโรงเรียนอื่นเช่นเคยครับพวกเราก็ไปรับฟาฟาร์เหมือนปกติ แต่วันนี้ผมไม่ได้รับนีน่าเพราะผมต้องรีบตื่นพวกเรามีลงแข่งก็ทั้งแก๊งค์ครับเราแข่งฟุตบอล มีแค่ฟาร์ลงแข่งกีฑาพอถึงโรงเรียนพวกเราก็รอนักกีฬาคนอื่นๆด้วย พวกเราต้องนั่งรถบัสโรงเรียนไปครับ “ต้านไปตั้งใจหน่อยนะ อย่าเห็นเป็เื่เล่นซะหมด” “ครับผ๊ม!...ท่านผอ.” พ่อผมเดินมาบอก ผมเลยขานรับไป “ก๊อก! ก๊อก!...สู้ๆนะคะพี่ต้าน”เสียงนี่น่ามาเคาะกระจกตรงหน้าต่างรถบัสตรงที่ผมนั่งอยู่ “สู้ๆนะคะ น้องคิม น้องไผ่น้องสาม” และตามด้วยเสียงของFCพวกเรา อยู่กันมาตั้งนานยังไม่เคยได้ยินเสียงแฟนคลับฟาฟาร์บ้างเลยพอหันไปมองมันเท่านั้นแหละ รู้แล้วทำไมไม่มีFC ก้มหน้าก้มตาหาเพลงฟังไม่ยอมเงยขึ้นมาเลย ทำตัวเป็คนไม่มีตัวตนแบบนี้สินะถึงไม่มีคนเห็น และสุดท้ายคนครบก็ออกเดินทาง
ณ.โรงเรียนที่จัดแข่ง
เวลา13.00 น.
ถึงเวลาที่ผมพวกผมต้องลงแข่งแล้วพอลงแข่งผ่านไปจนถึงครึ่งหลัง โรงเรียนเรานำไป 1-0 ระหว่างพักครึ่งหลังพวกผมเดินมาหาฟาฟาร์ตรงหน่วยสวัสดิการฟาร์มันยังไม่แข่งเวลาแข่งมันคือหลังการแข่งฟุตบอลเสร็จ ่นี้มันเลยมาอยู่หน่วยสวัสดิการได้มันยื่นน้ำมาให้ผม และยิ้มให้ นานๆทีมันจะยิ้มนะเนี้ย น่ารักดี “สู้ๆนะ พวกมึงรอบครึ่งหลังกูขอจากพวกมึงนะ นำโรงเรียนเ้าภาพอีกลูก กูไหว้ ถ้าพวกมึงทำได้กูให้แม่กูจัดชุดใหญ่ให้เลย” ฟาร์มันพูดขึ้น และดูมีของรางวัลมาล่อด้วยเต็มที่แน่นอนครับผม! “ปี๊ดดดดดด!”เสียงนักหวีดดังเป็สัญญาณบอกว่าเวลาพักหมดแล้วพวกผมกลับลงสนามด้วยความตั้งใจเล่นเต็มที่ จน 5นาทีสุดท้ายผมเลี้ยงลูกไปยิงฝั่งตรงข้ามได้ ทำให้ได้คะแนนนำไป 2-0 พอจบเกมส์ฟาร์มันวิ่งมาะโกอดผมและไอ้พวกที่เหลือด้วยความดีใจ “5555 พวกมึงแม่งเจ๋งงี้ถ้ากูวิ่งแพ้ กูขอยืมเหรียญทองพวกมึงมาถ่ายรูปนะ 555” “ตลกแล้วสัส ฟาร์ มึงต้องชนะด้วยห้ามแพ้ ถ้าแพ้มึงออกจากแก๊งค์กูไป”ไผ่สวนขึ้นหลังจากฟาร์มันพูดขึ้น “เออ เออๆ....กูไปซ้อมวอร์มขอก่อนเดี๋ยวต้องลงแล้วเนี้ย”ฟาร์พูดขึ้น และหันไปเตรียมตัว “ฟาร์ มึงลงประเภทไหนบ้างวะ” ไอ้คิมถาม “กูลงแค่ 2ประเภท ประเภททีม มีวิ่งผลัด 4x100 เดี่ยวอีก400 เมตร” พอได้ฟังฟาร์บอกรายการลงแข่งของมัน บอกได้เลยว่าฟาฟาร์มึงวิ่งลิ้นห้อยแน่ๆ หอบไปแมวแน่ๆ ระหว่างรอพวกเราก็นั่งเชียร์มันข้างสนามดูมันซ้อมวอร์มขา และแล้วก็ถึงเวลาแข่งฟาร์มันต้องแข่งวิ่ง 4x100 ก่อน และฟาร์เป็คนรับไม้ท้ายสุด ก่อนไม้มาถึงมันโรงเรียนเราน่าจะได้อันดับสอง ห่างจากอันดับหนึ่งนิดนึงถ้าฟาร์มันช้ากว่านี้เราจะได้ที่สองหรือสามก็ได้เพราะอีกโรงเรียนก็ตามมาติดๆ แต่พอไม้มาถึงมันฟาร์มันรีบวิ่งเร็วมากแซงว่าที่อันดับหนึ่ง แบบทิ้งห่างไปเลย จนถึงเส้นชัยพอถึงเส้นชัยฟาร์มันกูทรุดนั่งกับพื้น บอกแล้วว่าหอบ 555 นี่แค่ 4x100ยังหอบขนาดนี้ เดี่ยวอีก 400 เมตรมันจะรอดมั้ย พอมองดูอาการมันสักพักเหมือนมันจะลุกไม่ขึ้นทีมวิ่งเลยไปพยุงมันเข้ามาพัก พวกผมเลยวิ่งไปหามัน “มึงไหวปะเนี้ย จะเป็ลมหรอ”ผมถามอาการมันด้วยความเป็ห่วง แต่ข้าวมันก็กินมานี่หว่า หรือว่าเป็ลมแดด “กูไหว...แค่รู้สึกเจ็บที่เข่านิดหน่อยวะ”ฟาร์ตอบกลับมา “มึงปวดเข่าหรอวะ”ไผ่ถามขึ้นพร้อมกลับมองหน้าไอ้สามแล้วขมวดคิ้วกันอยู่ 2 คน “อืม....คิมเอายาทาแก้ปวดมาดิ”ฟาร์พยักหน้าตอบ ก่อนสั่งให้คิมเอายามาให้ ระหว่างพัก ยังไม่ถึงเวลาลงสนามของฟาร์เพราะต้องให้ ระยะ100 เมตร 200 เมตร แข่งกันก่อน “ต่อไประยะ 400 นะครับ! ฟาฟาร์!! ไหวมั้ยให้พี่เค้าลงแทนมั้ย” เสียงโค้ชถาม “ไหวค่ะจารย์ ” ฟาร์ตอบและทุกทุกอย่างลงเตรียมตัวลงสนาม “สู้ๆนะฟาฟาร์!!!”เสียงไอ้สามะโลงสนาม“สู้ๆนะเว้ย!! เ้าหญิงน้ำแข็ง!”ตามด้วยเสียงไอ้คิม“ฟาร์ถ้าแพ้มึงเตรียมออกจากแก๊งค์นะ!!!” นี่เสียงไอ้ไผ่ “สู้ๆ อย่าแพ้เค้านะเว้ย!!!ศิรา หญิงฉกรรจ์!!!”และสุดท้ายคือผม แต่ตามด้วยเสียงเชียร์ของทีมโรงเรียนเรา “ต่อไปเป็การแข่งกีฑาประเภทสุดท้ายแล้วนะครับ เป็กีฑาเดี่ยว ประเภทหญิง ระยะทาง 400เมตรครับ” เสียงพิธีการประการ “เอาละครับนักกีฬาของแต่ละโรงเรียนคงพร้อมแล้วนะครับ เชิญทุคนประจำที่นะครับ นักกีฬาเตรียมตัว! ระวัง! ไปปป!!!” “ปั้ง!!!!”เสียงปืนยิงขึ้นฟ้าส่งสัญญาณให้นักกีฬาออกตัว ตอนนี้ฟาร์วิ่งตีคู่ สูสีกับโรงเรียนคู่แข่งพอผ่านมาได้ครึ่งทางฟาร์รีบวิ่งตีแซงขึ้นหน้าทิ้งห่างมาจนถึงเส้นชัย “เย้!!!!!!!!!” พร้อมเสียงทุกคนที่เชียร์ะโออกมาด้วยความดีใจทีมสตาร์ฟวิ่งเข้าไปหามฟาร์ออกจากสนามมาทางที่ทีมเราอยู่ดูแล้วเหมือนฟาร์จะเจ็บที่เข่ามากๆ ผมเลยวิ่งไปดูอาการแล้วโทรให้คนรถที่บ้านมาเพื่อจะฟาร์ไปโรงพยาบาลก่อน อีกนานกว่าจะเสร็จพิธีการแข่ง กว่าจะมอบรางวัล
ณ.โรงพยาบาล
พอมาถึงโรงพยาบาลพวกเราก็รอคิวนิดนึง“พวกมึง...กูไหวเว้ย!” ฟาร์มันพูดขึ้นในขณะตัวมันเองนั่งอยู่รถเข็นสักพักพี่บุรษพยาบาลก็มาเข็นพามันเข้าไป พวกผมต้องรอข้างนอกขณะรอไอ้ไผ่ก็เดินมาตบไหล่ผมและมองหน้าจริงจัง “มึงกูรู้สาเหตุที่ฟาร์เจ็บเข่าวะ”นานๆไอ้ไผ่จะจริงจังจนหน้ากลัวแบบนี้มันรู้เห็นอะไรวะ และไอ้คิม ไอ้สามก็ตามมาสมทบ“มึงจำวันเสาร์ที่ไปสวนน้ำได้มั้ย....วันนั้นต่อให้กูไม่อยู่ใกล้ในระยะเดียวกับไอ้สามกูก็เห็นเว้ยว่าเด็กมึงผลักไอ้ฟาร์จนล้ม” ไอ้ไผ่พูดขึ้นและผมก็นึกย้อนไปเพิ่งผ่านมา 3วันเองนี้หว่า “เออ...เด็กมึงร้าย กูพูดเลย ถ้ามึงจะคบ ไม่ต้องพามาใกล้พวกกูนะ”ไอ้คิมพูดขึ้นผมหันไปมองไอ้สาม “เออ...ไม่ต้องมอง เด็กมึงอ่ะผลักฟาร์จริง และกูก็เห็นด้วยกับไอ้คิมแต่แล้วแต่มึงนะ มึงจะคบเด็กนั้น หรือเพื่อนก็อยู่ที่มึงเลือกเองไม่ใช่พวกกูไม่คบมึงนะ แต่ถ้าจะเอาเด็กนั้นมาป้วนเปี้ยนพวกกูขอห่างจากมึงละกัน”ไอ้สามพูดทำให้ผมลองคิดทบทวน สักพักฟาร์ก็ออก “ด.ญ.ศิรามน รับยา ที่ช่องจ่ายยาค่ะ” “เดี๋ยวกูไปรับให้เองครับ”ไอ้สามเสนอตัวหลังจากได้ยินเสียงประกาศ “พวกมมึง ได้ยามาละ” “โอเคงั้นคุณฟาฟาร์ผู้สูงศักดิ์ เชิญครับ ขี่หลังกู”ผมพูดพร้อมหันหลังย่อตัวให้ฟาฟาร์ขึ้นขี่ “5555 โคตรเวอร์ หรือมึงไถ่บาปวะไอ้ต้าน”เสียงไอ้ไผ่พูด และทุกคนก็ช่วยกันเอาไอ้ฟาร์ขึ้นหลังผม หื้มมมมกลิ่นไอ้ฟาร์ทำไมมีแต่กลิ่นยานวดวะไม่เห็นกลิ่นหอมเหมือนเด็กหญิงแตกสาวคนอื่นเลยวะ
3K
