เสียงนาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มดังก้องในความเงียบของบ้าน อาคิระนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือในห้องนอน ท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง เขามองสร้อยคอที่วางอยู่ตรงหน้า สายตาเต็มไปด้วยความคิดที่วนเวียน ทั้งเสียงกระซิบแปลก ๆ เสียงกระจกแตกในฝัน และคำพูดคลุมเครือของพ่อแม่ ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังแบกความลับที่ใหญ่เกินตัว
เขาเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลังเล ก่อนกดโทรหาเมย์ เพื่อนสนิทที่เขาเชื่อใจที่สุด
เสียงสัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้ง ก่อนจะได้ยินเสียงนุ่มนวลของเมย์จากปลายสาย
“อาคิน? มีอะไรหรือเปล่า โทรมาดึกขนาดนี้”
“เรามีเื่อยากคุยด้วย…” อาคิระหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง “ขอเจอเธอได้ไหม? ที่สวนข้างบ้านเธอ”
“ได้สิ เดี๋ยวเราออกไปเจอ”
เมย์วางสายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับรู้ว่าอาคิระ้าเธอจริง ๆ ในคืนนี้
สวนเล็ก ๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมรั้วบ้านเมย์เป็จุดนัดพบประจำของทั้งคู่ั้แ่เด็ก เมย์นั่งอยู่ที่ม้านั่งไม้ เธอสวมเสื้อกันหนาวสีครีมที่ปลิวเบา ๆ ตามสายลม รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเธอทำให้อาคิระรู้สึกสบายใจในทันทีที่เดินมาถึง
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เมย์ถาม ขยับตัวเปิดที่ว่างบนม้านั่งให้เขานั่ง “ดูเหมือนนายมีเื่หนักใจ”
อาคิระนั่งลงข้างเธอ ก่อนหยิบสร้อยคอจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมา แสงสีฟ้าอ่อนจากอัญมณีทำให้เมย์เบิกตากว้างเล็กน้อย
“สร้อยนี่…สวยมากเลย” เมย์พูดพร้อมเอื้อมมือไปแตะมันอย่างเบามือ “แต่มันดูไม่เหมือนของธรรมดา”
“มันไม่ใช่แค่สร้อยธรรมดา” อาคิระตอบเสียงเบา ก่อนเล่าเื่ทั้งหมดให้เธอฟัง ั้แ่เสียงกระซิบที่เขาได้ยิน ความฝันแปลกประหลาดที่เหมือนจริง ไปจนถึงคำพูดของพ่อแม่ที่ฟังดูเหมือนปริศนา เมย์นั่งฟังเงียบ ๆ ดวงตาแสดงถึงความตั้งใจรับฟังอย่างเต็มที่
“เราไม่เข้าใจเลย” อาคิระพูดพลางถอนหายใจ “พ่อกับแม่ทำเหมือนรู้บางอย่าง แต่กลับไม่ยอมบอกเรา”
“บางที…” เมย์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พวกเขาอาจอยากให้เธอค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง”
อาคิระหันไปมองหน้าเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน “แต่เรายังไม่พร้อม…เรารู้สึกว่ามันยากเกินไปสำหรับเรา”
เมย์ยิ้มเล็ก ๆ “ไม่เป็ไรนะ อาคิน เธอไม่ต้องรีบร้อนหรอก พ่อกับแม่ของเธอฝึกเธอมาั้แ่เด็ก พวกเขารู้ว่าเธอทำได้ สิ่งสำคัญคือการเชื่อมั่นในตัวเอง และในสิ่งที่พวกเขาสอนมา”
เมย์เอื้อมมือไปจับมือเขา “ไม่ต้องรีบร้อนหรอกนะ อาคิน ปู่ของนายเคยพูดอะไรดี ๆ ไว้ใช่ไหม? เื่ที่ว่า…ทุกปัญหามีทางแก้ เพียงแค่เราต้องมองมันจากอีกมุม”
อาคิระนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “ปู่เคยพูดแบบนั้น…เขามักมีข้อคิดดี ๆ เสมอ และทุกครั้งที่เราสงสัยในอะไร เขาจะบอกให้เราเชื่อในสิ่งที่เรามองไม่เห็น…”
“ใช่” เมย์ยิ้ม “ปู่ของเธอเป็คนที่เก่งในการมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้าม บางทีนี่อาจเป็อีกครั้งที่เธอต้องเชื่อในคำพูดของเขา ค่อย ๆ มองหาคำตอบ อย่ากดดันตัวเอง”
คำพูดของเมย์ช่วยให้อาคิระรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วพยักหน้า “ขอบใจนะ เมย์ เราดีใจจริง ๆ ที่มีเธออยู่”
เมย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “เราก็เหมือนกันนะ อาคิน นายคือเพื่อนที่สำคัญที่สุดของเรา”
หลังจากพูดคุยเื่หนัก ๆ พวกเขาเริ่มเดินเล่นรอบสวน เสียงหัวเราะเบา ๆ ค่อย ๆ กลับมา เมย์หยุดมองสนามเด็กเล่นเก่า ๆ ใกล้บ้าน
“จำได้ไหม?” เมย์พูดพร้อมชี้ไปที่หลุมทราย “ตอนเด็กนายเคยช่วยดึงเราออกจากหลุมทรายนั่น แล้วนายบอกว่า ‘เราจะไม่ทิ้งเมย์ไว้คนเดียวแน่ ๆ’ ”
อาคิระหัวเราะเบา ๆ “จำได้สิ ตอนนั้นเธอร้องไห้ใหญ่เลย แล้วเราก็โดนแม่เธอดุเพราะทำให้เธอเลอะเทอะไปหมด”
“แต่เรากลับรู้สึกดีนะ” เมย์พูดพร้อมมองหน้าเขา “นายทำให้เรารู้สึกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายจะอยู่ข้างเราเสมอ”
อาคิระนิ่งไป ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงใจ “เราก็แค่ทำในสิ่งที่เราควรทำ…และเราจะทำแบบนั้นเสมอ”
พวกเขาเดินเล่นจนมาหยุดที่สะพานไม้เล็ก ๆ ริมลำธาร สายลมเย็นพัดผ่าน เสียงน้ำที่ไหลเอื่อย ๆ สร้างบรรยากาศที่สงบและอบอุ่น
“เราดีใจนะ ที่ได้เจอเธอในชีวิตนี้” อาคิระพูดเบา ๆ
เมย์หันมามองเขา เธอแอบซ่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ ไว้ในแววตา “เราก็ดีใจเหมือนกัน อาคิน…นายสำคัญสำหรับเราเสมอ”
เมื่อถึงหน้าประตูบ้านของเมย์ เธอหันกลับมามองเขาด้วยสายตาอบอุ่น
“อย่าคิดมากเกินไปเลยนะ อาคิน พรุ่งนี้อาจมีคำตอบที่นายตามหาอยู่ก็ได้”
“อืม…ขอบใจมากนะ เมย์”
“พรุ่งนี้เจอกัน” เธอโบกมือให้ ก่อนเดินเข้าบ้านไป
อาคิระมองตามจนลับสายตา ก่อนเดินกลับบ้านของตัวเอง เสียงลมยามค่ำคืนยังคงพัดแ่เบา สร้อยคอในกระเป๋าเสื้อของเขาดูเหมือนจะเปล่งแสงอ่อน ๆ ราวกับกำลังเตรียมตัวสำหรับบทบาทที่สำคัญในชีวิตของเขา…
1K
