สีหน้าของเธอก็ระเรืออย่างอายๆ และอาฆาตกลายๆ .....ส่วนผมก็ งง กับคำพูดนั้นของเธอ...
“เหมือนขี้ข้าเหรอ? ...” ผมเอยทวนอย่างหันไปเหมือนถามน้ำฟ้า ซึ่งนั้นก็ทำให้เธอที่หลุดปากนั้นหน้าแดงก่ำ..และไม่ยอมเอ่ยปากอธิบาย...
“คืองี้นะแอ็ค สำหรับยัยฟ้าแล้ว ไอ้ลักกี้เนี่ย เหมือน...เป็คู่อริ และ ของที่แพ้ทาง...เพราะเธอไม่เคยเอาชนะ หรือปฎิเสธความหื่นของเ้าลักกี้มันได้เลย พูดง่ายๆ ถ้าเ้าลักกี้หื่นขึ้นมา ยัยฟ้าก็มีแต่ต้องยอมแอ่นxีให้เย็xเท่านั้น แถม เ้าลักกี้ ก็เป็แค่ตัวเดียวที่กำราบความหื่นของยัยฟ้าได้....เพราะอย่างงี้ยัยฟ้า ถึงไม่ค่อยชอบเ้าลักกี้เท่าไร....” ไอ้เปาที่เอ่ยอธิบายให้ผมฟัง ซึ่งก็ทำให้ผมหันไปมองยังที่น้ำฟ้า ซึ่งเธอก็ไม่มองผม หันไปมองทางอื่นอย่างหน้าแดงก่ำ...ราวกับสิ่งที่ไอ้เปาอธิบายคือเื่จริง??
“ไม่ต้องทำมาอธิบายเลยนะ...เรากับนายยังมีความแค้นเื่ตอนไปที่ฟาร์มอยู่..” น้ำฟ้าที่เอ่ยอย่างแก้เขิน แต่มันยิ่งทำให้เธอเหมือนขุดหลุมฝั่งตัวเองเยอะขึ้น...แน่นอนว่าพวกเพื่อนๆ ผมต่างกุมขมับ...
“ที่ฟาร์มเหรอ? ..” ผมเอ่ยทวน ด้วยน้ำเสียงที่สนใจ ซึ่งเพื่อนผมแต่ละคนเหมือนจะรู้ว่าเกิดอะไร และก็ไม่ยอมตอบ ได้แต่ทำท่าทีเหมือนกะให้ผมถามกับน้ำฟ้าเอง...
“ฟ้า....” ผมเอ่ยเรียกเธอ เชิงเหมือนถามอย่าง้าอยากรู้ ซึ่งตอนนั้นเธอก็กลับไปอยู่ในท่านอน ด้วยท่าทีที่ไม่อยากตอบเื่นี้มากๆ ....
“ฟ้า...” ผมเอ่ยย้ำอีกครั้ง...และเธอก็ค่อยๆ โผล่หน้าออกมาและค่อยๆ เอ่ย..
“ถ้าฟ้าเล่า แอ็คห้ามเกลียดฟ้านะ...” คำกล่าวของเธอก็ทำให้ผมทำตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้าตอบเธอ..
“เื่ที่ฟาร์มนะ คือ ฟ้าโดนหลอก..” เธอเอ่ยและชำเลืองไปมองอย่างอาฆาตๆ แก่ไอ้เปา...ซึ่งไอ้เปาก็เอ่ยแย้งขึ้น..อย่างยิ้มๆ
“เราไม่ได้หลอกนะ...เราก็กะจะให้ลูกหมาแก่ฟ้าจริงๆ นะ...”
“ใช่ แต่ใครจะไปรู้ว่า นายจะให้ แบบ..มันเข้ามาอยู่ในท้องของชั้นละ” เธอสวนกลับ ขณะที่เพื่อนๆ ของผมคนอื่นต่างหัวเราะ...
“แหม..แต่มันเป็ประสบการณ์ที่ไม่เลวไม่ใช่เหรอ เห็นในรูป ฟ้าออกมีความสุขดีนี่...” นายแบงค์เอ่ยอย่างแจมขึ้น..
“ดีบ้าอะไรละ นายลองมาเป็ชั้นมัย...ถูกจับขึงอยู่คอกผสมพันธ์ และถูกพวกสุนัขพันธ์ใหญ่ๆ ผลัดขึ้นมาเรียงคิว...อยู่เป็อาทิตย์ๆ นะ...” น้ำฟ้าที่เอ่ยปากอย่างสวนกลับ...ก่อนที่หล่อนจะนึกได้ว่า มีผมนั่งฟังอยู่ด้วย ซึ่งเธอก็ชะงัก และหันมามองยังผม ซึ่งตอนนั้นผมก็อึ้งมากๆ ..จนพูดไม่ออกเลย...
และนั้นก็ทำให้เธอหน้าแดงก่ำ และตวาดไล่พวกเราทุกคนออกไป....พร้อมกับล็อคประตูห้องเลย....
“ท่าทางจะแกล้งมากไปหน่อยมัง..” นายแบงค์ที่เอ่ยบ่นๆ กับเพื่อนคนหื่นๆ ก่อนจะหันมาหาผม ที่ค่อยๆ ขยับเดินลงไปข้างล่าง....ซึ่งแน่นอนว่า ไอ้พันนั้นก็เอ่ยถามอย่างเป็ห่วง:
“เฮ้ยย....ไม่เป็ไรนะ..”
“เออ แต่ขอกูอยู่คนเดียวสักหน่อยนะ...” ผมตอบและเดินลงไปอย่างนั่งคิด โดยหารู้ไม่ว่าท่าทีของผมนั้น ก็ทำให้พวกมันพากันแอบเครียดและเอ่ยอย่างเป็ห่วง...
“ท่าทางอาการน่าเป็ห่วงหว่า ยัยฟ้าอีกวะ..”
“นั้นสิ...แล้วมันจะแอปปี้มัยละเนี่ย ทั้งๆ ที่เื่ก็เกือบจะแอปปี้อยู่แล้ว...”
“ไม่ต้องมาโทษว่าเป็ความผิดกูเลยนะ ที่พาเ้าลักกี้มานะ..” . . .
หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็ทำให้ผมนั่งขบคิดเกือบทั้งวัน....อย่างหาคำตอบอะไรบางอย่าง ขณะที่น้ำฟ้าเองก็เห็นเธอออกจากห้อง ไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องอีกรอบ และไม่ยอมออกมาจนถึงเวลาอาหารเย็น ที่ไอ้เปานั้นได้ชวนพวกผมไปทานอาหารกันข้างนอก....
เห็นว่าเป็ร้านดังของพื้นที่นี้...ซึ่งอาหารก็อร่อยอยู่ บรรยากาศก็ดี แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรดีขึ้น ทั้งตัวผมและน้ำฟ้า เพราะผมกับเธอเอ่ยปากพูดแทบนับครั้งได้....แน่นอนว่ามันคงทำให้เพื่อนๆ ผมอึดอัดอยู่เหมือนกัน...พอกลับมาจากร้านอาหาร เพื่อนๆ ผมก็พากันเข้านอน โดยที่ผมนั้นก็นั่งอยู่ชั้นล่าง อย่างครุ่นคิดไม่เลิก...
และเื่ที่ผมครุ่นคิดอยู่ตลอดทั้งวันนั้นมันก็เป็เื่ของน้ำฟ้า...ใช่คิดจนหลับคาชุดโซฟานั้น ก่อนจะได้สติตื่น จากเสียงเรียกของน้ำฟ้า....
“แอ็ค....แอ็ค...” ผมที่ค่อยๆ ลืมตาจากการเรียกของเธอ และเหลือบมองดูนาฬิกาดิจิตอลที่ตัวเลขส่องแสงได้ยามค่ำคืน..ซึ่งเวลาที่เธอมาเรียกนั้นก็ เกือบๆ ตี 1 แล้ว แถมน้ำฟ้าเธอก็อยู่ในชุดนอนที่ออกซีทรูด้วย...
“ฟ้า...” ผมที่เอ่ยเรียกเธอและจ้องมอง ขณะที่น้ำฟ้าก็ยิ้มเล็กน้อยกับผม ก่อนจะเอ่ยปากขอ...
“ฟ้าขอนั่งข้างๆ แอ็คได้มัย? ..”
“ดะ ได้สิ...” ผมตอบ และเธอก็ลงนั่งข้างๆ ร่างผม ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสนิทจนน่าอึดอัด และก็เป็น้ำฟ้าที่พังทลายความเงียบนั้น...
“เหตุการณ์เมื่อบ่ายนั้น มันทำให้แอ็คคิดมากใช่มัย? ..หรือมันทำให้แอ็คเกลียดฟ้า? ....” เธอหันมาเอ่ยปากผม ซึ่งก็ทำให้ผมชะงัก...ก่อนที่เธอจะเอ่ยต่ออย่างเข้าใจ...
“ถ้าแอ็คจะรังเกียจ ก็คงไม่แปลกหรอก เพราะคงไม่มีใครชอบผู้หญิงที่ออก จะแรงๆ แบบฟ้าหรอก..” เธอเอ่ยกล่าวต่อ ซึ่งคำว่าแรง ของเธอนั้นก็ครอบคลุมทุกอย่าง ใช่ ทั้งชอบโดนรุม และ ชอบของแปลกๆ ...
“แต่ถึงอย่างงั้นแอ็คก็ยังชอบฟ้านะ...” ผมที่เอ่ยปากตอบกลับอย่างแทบทันที ซึ่งก็ทำให้เธอชะงักไปเหมือนกัน...ก่อนที่ผมจะเอ่ยต่อ... “ถ้านั้นคือตัวตนของฟ้าละก็...”
“ตะ แต่ว่า...” น้ำฟ้าที่อึ้งๆ กับคำพูดของผม และเหมือนจะเอ่ยถาม แต่ผมก็กลับเอ่ยพูดต่อ...
“ที่พูดกับฟ้า เมื่อคืนนะ ไม่ใช่เป็การพูดเล่นหรอกนะ เพียงแต่พอตอนทำจริงๆ ก็ออกจะทำใจลำบากนะ ถ้าเอาแค่เื่ของฟ้ากับพวกไอ้เปา ก็ยังพอโอเคนะ แต่พอมีเื่ลักกี้อีก มันก็เลย..ทำให้แอ็คอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกไปหน่อยนะ ขอโทษนะ..”
“ฟ้าต่างหากที่ต้องขอโทษนะ...” เธอตอบผมอย่างหน้าระเรือ...ก่อนผมจะหันไปมองเธอและเอ่ยต่อ..
“ฟ้า ขอถามอะไรอย่างสิ...”
“หลายข้อก็ได้..” เธอตอบเตรียมรับคำถามของผมอย่างยิ้มแย้ม...
“นอกจาก สุนัขแล้ว ฟ้ายังมีอะไรกับสัตว์ชนิดอื่นๆ อีกเปล่า? อย่าง หมู ม้า...วัว ควายนะ...แอ็คจะได้ทำใจรับไว้ก่อน? ..” ผมถามอย่างตรงๆ ด้วยความอยากรู้ และจะได้ทำใจไว้ก่อน ี้เีจะอึ้ง ผสม แปลกใจอย่างวันนี้อีกแล้ว...ทั้งผที่ผมถามอย่างมีจุดประสงค์ดี แต่มันกลับทำให้น้ำฟ้าอึ้งไปเลย...
เธอที่ถึงกับตาโต ก่อนใบหน้าจะระเรือแดงก่ำ...
“คนบ้า!! ฟ้าไม่วิปริตขนาดนั้นหรอก..” เธอตอบอย่างเสียงดังราวกับตะคอกใส่ผมด้วยสีหน้าที่แดงอย่างเขินอาย..พร้อมกับขยับหมายจะลุกขึ้นเดินหนีผมอย่างงอนๆ โกรธๆ กับคำถามนั้น...แน่นอนว่าผมไม่ยอมให้เธอหนีหรอกครับ ผมขยับคว้าจับข้อมือ และดึงเธอกลับมาให้นั่งอยู่บนตัก ในอ้อมกอดของผม...
“อย่าโกรธสิ...ก็แอ็คอยากรู้นี่ และก็ี้เีอึ้งแบบวันนี้อีกแล้วนะ...” ผมเอ่ยอย่างอธิบาย ในการเอ่ยถามบ้าๆ แบบนั้น...ถึงแม้จะอธิบาย แต่ใบหน้าสวยๆ ของเธอ ก็ยังมีท่าทีงอนตุบป่องอยู่ดี...ก่อนที่หล่อนจะค่อยๆ คลี่รอยยิ้มเล็กน้อย..และเอ่ยแหย่ผมอย่างเล่นๆ …
“แต่การมีเื่ให้แปลกใจเนี่ย มันถือว่าเป็สีสันอย่างหนึ่งในชีวิตนะ....”
“เออ...ถ้าเื่แปลกใจแนวนี้..แอ็คขอยอมเป็คนที่ไม่มีสีสันในชีวิตจะดีกว่า..” ผมตอบกลับทันที ซึ่งนั้นก็ทำให้น้ำฟ้าส่งเสียงหัวเราะ ก่อนที่เธอจะพิงกายและแหงกหน้ามาส่งยิ้มหวาน และเอ่ยตอบอย่างตรงไปตรงมากับผม...
“ไม่มีแล้วละ...นอกจากสุนัข...ฟ้าก็ไม่มีอะไร กับตัวอย่างอื่นแล้ว....”
“จริงนะ..” ผมเอ่ยย้ำ อย่าง้าคำยืนยัน ซึ่งเธอก็เอ่ยยืนกราน..
“จริง!!....”
“งั้นแอ็คขอถามอีกข้อนะ..” ผมเอ่ยต่อ ซึ่งเธอก็เหมือนมีท่าทีตั้งใจฟัง..อย่างยิ้มแย้ม...
“ฟ้ามีอะไรกับเ้าลักกี้กี่ครั้งเหรอ? ...” คำถามนี้ก็เล่นทำเอาเธออึ้งอีกครั้ง...ใบหน้าของเธอที่ระเรือ..
“.....อยากรู้ไปทำไมนะนั้น..” เธอเอ่ยเหมือนถามกึ่งๆ ต่อว่าผม ด้วยน้ำเสียงที่เบาวิวจน แทบไม่ได้ยิน..แต่ถึงงั้นผมก็ได้ยินถ้อยคำนั้นและเอ่ยตอบเธอสั้นๆ ...
“ก็อยากรู้นะ..” ผมตอบและยิ้มให้กับเธอ ซึ่งก็ทำให้น้ำฟ้าจากที่แหงกนห้าหันมาผมนั้นเธอก็หันหน้ากลับไปและก้มหน้าเล็กน้อย คล้าย งอนกับคำถาม ความอยากรู้นั้น…
“33 ครั้ง”
“หา....” ผมเอ่ย เมื่อไม่ค่อยได้ยินคำกล่าวที่เธอเอ่ย ใช่เธอตอบเบาเหลือเกิน...
“ฟ้ามีอะไรกับเ้าลักกี้มา 33 ครั้งแล้ว...” เธอเอ่ยอีกครั้ง อย่างเสียงดัง ซึ่งนั้นก็ทำให้ผมอึ้ง...
“ล้อเล่นน่า 33 ครั้งเหรอ? ...” ผมเอ่ยอย่างอึ้งตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ เพราะจำนวนเย็xของมัน มากกว่าผม ตอนสมัยคบกับน้ำฟ้าเสียอีก....
“ล้อเล่นที่ไหนละ 33 ครั้งจริงๆ ไอ้หมาหื่นบ้านั้นนะ เจอฟ้าทีไรต้องอัดฟ้าอย่างน้อย 5 ครั้งเป็อย่างน้อย...” เธอเอ่ยเหมือนอธิบายและยืนกรานถึงคำตอบของเธอว่าไม่ได้โม้ และมันก็ทำให้ผมอึ้งๆ ก่อนที่ผมจะมาคิดๆ ดูว่า ก็อาจจะจริง เพราะเท่าที่จำได้ ไอ้เปามันบอกกับผมว่า เ้าลักกี้ นะมีดีกรี เป็พ่อพันธ์หนุ่มที่เชี่ยวชาญผสมพันธ์...
ถ้าเป็ไปตามที่ไอ้เปาพูดละก็...คงไม่แปลกที่มัน (เ้าลักกี้) จะหื่นได้ขนาดนี้...
“แล้ว ฟ้าก็ยอมมันตลอดเหรอ? ...” ผมเอ่ยถามต่อ...
“ไม่ได้อยากยอม แต่มันทำให้ฟ้าต้องยอม...” คำตอบของเธอก็ทำให้ผม งงๆ ไม่น้อยเหมือนกัน...แต่พอนึกถึงคำพูดของเพื่อนๆ ผมที่ได้บอกกับผมว่า ‘สำหรับน้ำฟ้า เ้าลักกี้นะ เหมือนคู่ปรับ หรือ คนที่เ้าหล่อนแพ้ทางด้วย...’ ใช่พอนึกคำพูดนี้ออกผมก็ไม่ได้สงสัยอะไรมาก...
“ยังอยากรู้อะไรอีกมัย? ...” เธอเอ่ย ด้วยน้ำเสียงที่บงบอกชัดๆ ว่าเป็การถามประชดผมนั้นเอง...ซึ่งผมก็จ้องมองเธออย่างยิ้มๆ ที่จริง ผมอย่างจะถามเธอ เื่ ‘ฟาร์ม’ เหมือนกันนะ...แต่เอาไว้คราวหลังละกัน...เพราะ ขืนถาม เดี๋ยวเธอจะหาว่า ผมโรคจิตซะก่อน...
“ชุดนี้ถอดยังไงเหรอ? ...” ผมถามขึ้นตามความ้าของเธอ พร้อมกับขยับมือข้างหนึ่งที่โอบกอดลำตัวของ หล่อนนั้น เลื่อนขึ้นมาัับีบคลึงนมของเธออย่างเบาๆ และจากการัันั้นก็พบว่า เธอมิได้สวมใส่เสื้อในมาเลย...
“อือออ...ชุดนี้เหรอ? ...” น้ำฟ้าเอ่ยร้อง ก่อนเธอจะขยับกายและทำให้ผมต้องขยับมือไม้ที่กอดรัดเธอนั้นออก ซึ่งเธอก็หันหน้ามาหาผม หรือก็คือ กลับหลังหันนั้นเอง..ใช่เธอหันและขยับกายเข้ามานั่งตัก ด้วยรอยยิ้ม...
ก่อนที่มือไม้ของเธอจะจับยังที่ขอบชุดนอนซีทรูนั้น และค่อยๆ ถลกถอดมันขึ้น ต่อหน้าต่อตาผม...