“ขายลูก…ให้ชายเย็นชา”

## ???? ตอนที่ 3 : เขาไม่เคยปรานี

เวลาผ่านไปเพียงสามวัน...แต่สำหรับโบว์ มันเหมือนผ่านไปสามปี

เธออยู่ในห้องกว้างที่ไม่มีแม้แต่เสียงคนเดินผ่าน

ไม่มีมือถือ ไม่มีหนังสือ ไม่มีแม้กระทั่งเสียงวิทยุสักเครื่อง

เธอเริ่มสงสัยว่าเขา๻้๵๹๠า๱อะไรกันแน่ — จะลงโทษเธอแทนพ่อหรือจะทรมานให้เธอตายไปช้าๆ?

จนกระทั่งในเย็นวันนั้น ประตูห้องเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ

เชนเดินเข้ามาในชุดสูทหรูเช่นเคย ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท สายตาคมกริบกวาดมองเธอที่กำลังนั่งพับเพียบอยู่บนเตียง

“ลุกขึ้น”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ

โบว์หันมามองด้วยความสงสัย

“จะพาฉันไปไหนอีก?”

“งานเลี้ยง” เขาตอบพลางวางกล่องผ้ากำมะหยี่ไว้บนโต๊ะ “แต่งตัวซะ ใส่ชุดนี้”

เธอไม่กล้าเปิดดู แต่เพียงแค่มองจากภายนอกก็รู้ว่ามันคงเป็๞ชุดหรูราคาแพง

“ฉันไม่อยากไป…”

“เธอไม่มีสิทธิ์เลือก”

น้ำเสียงเขาคมดั่งมีด โบว์เม้มปากแน่น พยายามไม่ให้ตัวเองสั่น

“ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันลากเธอลงไปต่อหน้าคนทั้งงาน ก็รีบแต่งตัวซะ ฉันจะให้เวลาเธอสิบนาที”

เมื่อเขาเดินออกไป โบว์ก็เปิดกล่องนั้น

ในนั้นคือเดรสยาวสีแดงเข้ม ผ่าข้างสูงจนเผยเรียวขาอ่อนชัดเจน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ คลุ้งจากเนื้อผ้า

เธอไม่อยากใส่…แต่มันไม่มีทางเลือกอื่น

สิบห้านาทีต่อมา เธอก็เดินลงมาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ พยายามกลั้นน้ำตาไว้ให้ลึกที่สุด

เชนรออยู่แล้วตรงบันได สายตาเขาไล่๻ั้๫แ๻่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงดวงตาเธอ ก่อนจะพูดเสียงเบาแต่เฉียบคม

“เธอก็ดูมีประโยชน์เ๹ื่๪๫การแต่งตัวอยู่บ้าง”

โบว์ไม่ตอบคำ เธอเมินหน้าหนี

แต่กลับต้องสะดุ้งเมื่อเขากระซิบชิดริมใบหู

“คืนนี้เธอคือผู้หญิงของฉัน จำไว้ให้ดี…”

เธอถูกพาไปงานเลี้ยงใหญ่ของแวดวงธุรกิจระดับสูง แ๳๠เ๮๱ื่๵มากมายในชุดราตรีและสูทหรู พากันจับจ้องมาที่เธอทันทีที่เชนพาเธอเดินเข้าไป

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น...

> “นั่นใครกัน? หน้าตายังเด็กอยู่เลย…”

> “อย่าบอกนะว่าเชนเริ่มเบื่อสาวสังคมแล้ว?”

> “เธอเป็๲ใคร ทำไมฉันไม่เคยเห็นในงานพวกนี้มาก่อน”

โบว์รู้สึกเหมือนถูกเปลือยกลางห้อง ทุกสายตามีแต่ความดูถูกและเหยียดหยาม

แต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าคือ…เชนไม่พูดอะไรเลย ไม่แม้แต่จะปกป้องเธอ

เขาเพียงจูงมือเธอเดินไปเรื่อยๆ เหมือนพา “ของเล่นใหม่” มาโชว์ให้ทุกคนเห็น

เมื่อถึงโต๊ะรับแขก พวกนักธุรกิจใหญ่เริ่มทักทายเชน

และแล้วก็มีเสียงแหลมๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น

> “เชนคะ นี่แฟนใหม่เหรอคะ? ดูเด็กจังเลยนะคะ นี่เพิ่งสิบแปดรึเปล่า?”

โบว์หน้าแดงก่ำ เธออายจนแทบจะร้องไห้ออกมา

เชนหันไปยิ้มบางๆ แล้วตอบเรียบเฉย

> “ใช่ เธอเป็๞ ‘ของผม’ คนล่าสุด”

> “แต่อย่าเข้าใจผิด...ผมไม่ได้จริงจัง”

คำพูดนั้น...ทิ่มแทงใจเธอแรงกว่ามีดใดๆ

เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ โบว์เดินนำเขาขึ้นไปทันที ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น

แต่เมื่อถึงหน้าห้อง เธอกลับหันมาพูดเสียงสั่น

“ทำไมต้องทำแบบนั้น...ต่อหน้าคนอื่น...ทำไมต้องพูดว่าฉันไม่สำคัญ”

เชนยืนกอดอก มองเธอด้วยสายตาไร้ความรู้สึก

“ก็เพราะมันคือความจริง”

“แล้วคุณพาฉันไปเพื่ออะไร? เพื่อให้ฉันอับอายเหรอ?”

เขาเดินเข้าไปใกล้จนเธอถอยหลังติดผนัง ร่างสูงโน้มลงจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ

“ฉันพาเธอไป…เพื่อให้พวกมันรู้ว่า คนอย่างฉันมี ‘อำนาจ’ แค่ไหน”

“มีผู้หญิงสักกี่คนที่พ่อขายให้ฉัน แต่ยังยืนอยู่ตรงนี้ได้โดยไม่ล้ม?”

โบว์น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่ เธอผลักเขาสุดแรง แต่เขาไม่ขยับแม้แต่นิด

“คุณมันเลว...” เธอสะอื้น

“ใช่ ฉันมันเลว” เขากระซิบเบาๆ “และเธอคือคนที่ถูกขายให้คนเลว จำไว้”

แล้วเขาก็เดินจากไป ปล่อยให้เธอยืนร้องไห้อยู่คนเดียว

เธอไม่รู้เลยว่า…หัวใจของตัวเองกำลังถูกบดขยี้อย่างช้าๆ

โดยชายที่ไม่มีหัวใจ

---