ซูมี่เธอได้เดินทางกลับถึงห้องเช่าของตนเองก็่เย็นเเล้วเธอคิดว่าคงจะไม่ได้ออกไปไหนอีกเเล้ววันนี้หลังจากซื้อบ้านเสร็จเธออยากทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนถึงวันสอบเข้ามหาลัยอีกภายในหนึ่งเดือนข้างหน้านี้ว่าเเล้วเ้าตัวก็หายเข้ามิติทันที
ภายในมิติ
ซูมี่เธอเข้ามาในมิติก็เดินมุงหน้าเข้าไปภายในบ้านไม้หลังน้อยทันทีเธอทำกิจวัตรประจำวันเช่นเคยคือฝึกต่อสู้ ฝึกทำอาหารอีกอาชีพในความฝันของเธอคือการเปิดร้านอาหารเป็ของตนเอง
ซูมี่เธฮใช้เวลาอยู่ภายในมิติถึง4เดือนเเต่ข้างนอกเพิ่งผ่านไปได้ไม่นานตอนนี้เธอเชี่ยวชาญทางด้านอาหารหลากหลายประเทศเลยก็ว่าได้ซูมี่เธอใช้ชีวิตภายในมิติทั้งดื่มเเละอาบน้ำทิพย์ทุกวันเเละยังได้กินผลไม้ที่อยู่ภายในมิติทุกวันจนตอนนี้รูปร่างของเธอดูสมบูรณ์เเบบดั่งเทพธิดาเป็อย่างมากเเถมยังมีผิวขาวใสจนดูมีออร่าเเปล่งประกายออกมายิ่งกว่าเดิมอีกเท่าตัวถ้าเธอออกไปข้างนอกมิติคงมีเเต่เื่วุ่นวายเข้ามาเพิ่มโดยที่เ้าตัวไม่คาดคิด
ตลอดเวลาที่อยู่ในมิติซูมี่เธอได้ว่างเเผนชีวิตตนเองไว้เเล้วว่่าในเมื่อเธอไม่รู้จะตามหาครอบครัวยังไงเพราะคุณยายของเธอเคยบอกว่าให้เธอรอเพียงเวลาเท่านั่น
ซูมี่เธอคิดว่าหลังจากสอบเสร็จเธอจะลงมือทำร้านอาหารเเละหาคนมาเป็ผู้ช่วยพร้อมกับหาคนมาดูเเลบ้านด้วยเธอคงต้องหาเงินเพิ่มเพื่อจะได้เอามาลงทุนในทำเลที่ดีคงมีราคาเเพงเป็เเน่ซูมี่เธอคิดว่าคงต้องเอาสมบัติบางชิ้นออกไปขายให้กับคุณปู่เยี่ยนอีกสักครั้ง
ซูมี่พอออกมาจากมิติเเล้วพรุ่งนี้เธอคงจะไปทำเื่ย้ายออกจากห้องเช่าที่นี่และเธอคงจะถือเเค่กระเป๋าผ้าใบเดียวนอกนั่นเธอขนเข้าในมิติไว้เเล้วเรียบร้อยโดยของๆเธอไม่ได้เยอะอะไรมากมายอยู่เเล้วมีเเค่ถ้วยชามไว้กี่ใบหนังสือไม่กี่เล่มเสื้อผ้าเธอมีไม่ถึง6ชุดเพียงเท่านั่น
พรุ่งนี้เธอจะเอาของไปให้คุณปู่เยี่ยนดูเเละพร้อมออกไปซื้อของเข้าบ้านหลังใหม่พวกทั้งพวกของใช้เเละของสดมือเรียวสวยพยายามกดเบอร์ติดต่อไปที่คุณลุงอวี้เพื่อที่จะได้โทรนัดอีกฝ่ายไว้เพียงเธอรอสายไม่นานก็มีคนรับสาย
"สวัสดีค่ะลุงอวี้หนูซูมี่นะคะ”
(สวัสดีว่ายังไงหนูซูมีอะไรให้ลุงช่วยล่ะ)
"คือพอดีหนูมีของสะสมของคุณทวดเอาไปให้ดูอีกชิ้นค่ะเผื่อคุณปู่จะสนใจเพราะอีกอย่างตอนนี้หนูขอพูดตามตรงว่าหนูกำลังหาทุนเปิดร้านอาหารคะ”
เธอพูดไปก็เขินอายไปด้วยที่มีเื่รบกวนคุณลุงกับคุณปู่เยี่ยนอีกครั้ง
(โอ้..ดีๆคุณท่านถามหาหนูซูอยู่ว่ามีของน่าสนใจอีกรึเปล่ารอบก่อนคุณท่านเอากำไลคู่นั่นเปิดไปประมูลไม่คาดคิดเลยว่าจะปิดประมูลที่เกือบร้อยห้าสิบล้านหยวนได้เลยนะเเล้วหนูซูสนใจเอาเข้าประมูลแทนดีล่ะเผื่อมันจะได้ราคาดีกว่าน่ะลุงเเค่เเนะนำไว้เพื่อหนูสนใจ)
"ดีจริงๆหนูคิดว่าคุณปู่จะขาดทุนสะอีก555ดีเเล้วค่ะที่ได้กำไรต้องเยอะหนูขอขายเเบบเดิมดีกว่านะคะหนูอยากให้คุณปู่เยี่ยนมีกำไรเยอะๆ5555"
ซูมี่เธอดีใจที่คุณปู่เยี่ยนสามารถทำกำไรจากการขายกำไลคู่นั่นส่วนหนึ่งเป็เพราะเธอเคารพรักท่านเหมือนญาติผู้ใหญ่เเละอีกทั้งคุณปู่เยี่ยนก็เอ็นดูเเละยังใจดีกับเธอมากขนาดนี้
(ฮ่าๆดีๆเดียวลุงบอกคุณท่านให้นะหนูซูว่าเเต่รอบนี้หนูซูเอาอะไรมาให้ดูล่ะลุงจะได้เเจ้งคุณท่านให้)
"เป็ชุดปิ่นปักผมพร้อมกำไลคู่ค่ะคุณลุง"
(ดีๆพรุ่งนี้เจอกันที่ร้านเเล้วลุงจะเเจ้งคุณท่านให้นะ)
"ขอบคุณมากๆนะคะคุณลุงอวี้"
หลังจากที่เธอได้ว่างสายจากลุงอวี้เเล้วซูมี่เธอก็หันมาอ่านหนังสือเตรียมสอบบ้างเเล้วตอนนี้เพราะเพียงเเค่เธอได้อ่านผ่านตาครั้งเดียวก็ทำให้สามารถจดจำได้ดี
เช้าวันต่อว่าซูมี่เธอตื่นขึ้นก็ได้รีบหยิบผ้าเช็ดตัวเเล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันทีเพื่อที่เธอจะต้องออกไปพบคุณปู่เยี่ยนตามเวลาที่นัดไว้กับคุณลุงอวี้
สักพักเธอก็ออกจากห้องน้ำร่างบางรหงมีเพียงเเค่ผ้าขนหนูผืนน้อยหยดน้ำที่เกาะตามใบหน้าสวยนั่นถ้าเพียงใครได้มาเจอเธอสภาพนี่คงไม่มีความอดทนมากพอเป็เเน่นั่นก็เพราะเธอมีรูปร่างอย่างกับ์ปันเเต่งขนาดนี้เเถมหน้าอกที่ควรจะพอดีนั่นถึงกับโตเกินขนาดเเละยังมีผิวขาวเนียนนุ่มจนเเถบจะสะท้อนเเสงได้
ไม่อยากจะคิดภาพถ้าออกไปข้างนอกจะวุ่นวายขนาดไหนมือบางเรียวสวยหยิบยกเสื้อผ้าขึ้นมาเเต่งตัววันนี้เธอจะปลดปล่อยตัวเองบ้างเเล้วเเต่ก็จะไม่ประมาทตัวเองจนเกินไปร่างบางระหงสวมการเก่งยีนเเละเสื้อเชิ้ตสีขาวโอเวอร์ไซส์รองเท้าผ้าใบธรรมดาพออยู่บนตัวเธอมันกับดูลงตัวไปหมดหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยซูมี่เธอก็สำรวจรอบๆ ห้องเช่าครั้งสุดท้ายก่อนปิดประตูเดินออกไปติดต่อย้ายออกทันที
เพียงใช้เวลาไม่นานตอนนี้เธอเดินออกมาจนถึงปากซอยเพื่อรอรถเพราะตอนนี่เป็เวลา่สายเเล้วคนเริ่มไม่มีมากเหมือนตอนเช้าๆ รอไม่นานก็มีรถเมล์มาจอดที่ป้ายซูมี่เมื่อเธอเห็นรถจอดสนิทดีเเล้วเ้าตัวก็ได้ขึ้นรถเมล์ประจำทางเข้าตัวเมือง หลังจากที่เธอขึ้นรถมาก็หาที่นั่งได้ที่ริมประตูทางออกตั้งเเต่ขึ้นรถมาไม่มีเสียงพูดคุยกันจนเธอผิดสังเกตจึงหันไปมองรอบๆ เธอเห็นผู้คนประมาน20คนที่อยู่บนรถนั่นได้หันมามองเธอทุกคนเอาเเต่มองเธอถึงกลับใจลอยเเละบางคนได้มองเธอเหมือนิญญาหลุดออกจากร่างไปเเล้วเธอก็ได้เเค่หันไปยิ้มเล็กน้อยให้กลับทุกคนเเค่นั่น
เเต่ภายในใจเธอเองก็งงว่าทุกคนเป็อะไรไป
ซูมี่เธอลืมไปว่าตัวเองไม่ได้ปิดบังใบหน้าเหมือนเเต่ก่อนเเล้วเเต่เธอยังไม่ชินสายตาของผู้คนที่มองเธอเเบบนี้
"นั่นใครนะทำไหมสวยจัง"ชายคนหนึ่งพูดกับเพื่อน
"นั่นมันเทพธิดาชัดๆ"เขาพูดเเล้วมองด้วยสายตาหวานเยิ้ม
"พี่คนนั่นเป็ดารารึเปล่าทำไหมฉันถึงไม่เคยเห็นเลยล่ะ"วัยรุ่นสาวกลุ่มหนึ่งคุยกับเพื่อน
"ไม่ใช่เเน่นอนทำไมพี่เขาถึงได้สวยตั้งเเต่หัวจบเท้าขนาดนั่นกัน"เธอพูดด้วยความอิจฉาความสวยตั้งเเต่เส้นผมยันเล็บเท้า
"สวยจังเลย..ขอเป็เอฟชีพี่เขาได้ไหม"หญิงวัยวุ่นคุยกับเพื่อนข้างๆ
"อายยไม่ไหวเเล้วเเค่มองด้านหลังยังใจเต้นเลย"เธอพูดพร้อมกับเอามือจับหน้าอกตัวเอง
"นั่นผิวคนใช่ไหมนึกว่าหลอดไฟทำไมอ่อร่าสว่างขนาดนั่นกัน"
"ฉันไม่กล้าเดินเฉียดใกล้พี่เขาเลย"
เ้าตัวที่ทำให้มีเื่วุ่นวายนั่นถึงกลับยังไม่รู้ตัวซูมี่เธอนั่งเล่นมือถือเครื่องใหม่ที่ซื้อมาเเต่นั่นก็ยังมีบางคนถึงกับยกมือถือขึ้นมากดถ่ายรูปเ้าตัว ซูมี่เธอก็ยังคงไม่รู้ตัวว่าตนเองจะเป็ต้นเหตุของเหตุการ์ณความวุ่นวายในโลกของโซเชียลในวันถัดมา
ใช้เวลาไม่นานก็ถึงที่หมายซูมี่เธอรีบลงจากรถเมล์ทันทีเเต่ณตอนนั่นเธอลืมสังเกตไปว่าทำไมปกติผู้คนจะรีบเเยกย้ายกันออกจากรถเเต่นี้อะไรไม่มีใครลุกขึ้นออกจากรถจนกว่าเธอจะเดินออกไปเเล้ว เเม้เเต่ผู้คนที่วุ่นวายกำลังจะขึ้นรถก็พากันหยุดทุกการกระทำหันมามองเธอเป็ตาเดียวทันทีที่ซูมี่ก้าวเดินออกจากตัวรถเมล์
ตอนนี้ซูมี่เธอเดินออกมาจากที่วุ่นวายเเล้วได้มุ่งหน้าไปที่ร้านคุณปู่เยี่ยนทันทีตอนนี้เธอถือเเค่กระเป๋าสพายข้างใสเเค่กล่องปิ่นปักผมกับกล่องกำไลคู่เท่านั่นเธอสลับเปลี่ยนตั้งเเต่ออกจากห้องเช่าเเล้ว
"ช...เชิญคับคุณหนูซูนายท่านได้รออยู่ที่ห้องรับรองพิเศษเเล้วคับ"พนักงานชายถึงตกตะลึงในความสวยของเธอจนรีบตั้งสติทันทีและพาเธอเดินมาที่ห้องรับรองพิเศษ
"ขอบคุณค่ะ"เธอหันมาขอบคุณจนพนักงานชายเขินอายไม่กล้ามองหน้าเธอ
ก๊อกๆ
เธอเปิดประตูเข้าไปภายในห้องก็เห็นคุณปู่เยี่ยนนั่งจิบชาคุยกับคุณลุงอวี้รออยู่ภายในห้อง
"มาๆยัยหนูซูปู่ใจร้อนอยากเห็นของเเล้วล่ะ"ผู้เฒ่าเยี่ยนเมื่อเห็นซูมี่เดินเข้ามาก็ได้เอ่ยขึ้นทันที
"คุณปู่ใจร้อนจริงๆนะคะ"เธอพูดยอกเยาคุณปู่เล่นๆพร้อมทั้งก้มหัวทักทายคุณลุงอวี้ไปด้วย
"คุณท่านพอทราบว่าหนูซูจะมาที่ร้านก็รีบมารอทันทีเลยล่ะ"
"คนเเก่ก็ใจร้อนเเบบนี้ล่ะน่ายัยหนูซู"
ซูมี่เธอหยิบของออกจากกระเป๋ามาว่างตรงหน้าคุณปู่เยี่ยนทันทีที่ผู้เฒ่าเยี่ยนได้เห็นของก็รีบเปิดดูทันทีเพียงเเค่ลวดลายภายนอกของกล่องก็ยังคงบงบอกได้ถึงความโบราณมีอายุเป็อย่างมากเเต่ก็ยังสวยสะดุดตาอยู่ดี
"โอ้!..นี่มัน!สวยมากเลยยัยหนูดูสิลวดลายโบราณเเบบนี้มีอายุไม่เกิน200ปียัยหนูซูปู่ว่านี่มันของล่ำค่าที่สมบูรณ์ที่สุดเลยน่ะของดีๆ!ปู่ให้ยัยหนูสามร้อยห้าสิบล้าน!"
ซูมี่เธอใตั้งเเต่รู้ว่าเป็ของล่ำค่าที่มีอายุหลายร้อยปีเเล้วเเค่เธอสุ่มๆหยิบมาเท่านั่น ไหนกลายเป็ของหาอยากไปได้ล่ะเธอเพียงได้เเต่คำควญอยู่ในใจ
"ยัยหนูซูปู่บอกเลขาโอนเงินเข้าบัญชีให้เเล้วฮ่าๆๆ"
"ค..คะคุณปู่"เธอเองก็มั่วเเต่ใจนลืมฟังคุณปู่เยี่ยนพูดอะไรไปบ้างเเล้ว
"เงินเข้ารึยังเช็ดดูสิอ่ะนี่คือเอกสารใบซื้อขายยัยหนูตรวจสอบดูด้วยล่ะอย่ามั่วใจลอยสิยัยหนูฮ่าๆ"
ซูมี่รับเอกสารมาตรวจสอบพร้อมเปิดมือถือเพื่อเช็คยอดโอนในแอปธนาคาร ทันทีที่เธอเห็นยอดเงินที่เข้ามาตาเธอเบิกโตจนเธอได้ยินเสียงหัวเราะจากคุณปู่เยี่ยนที่นั่งดูปฏิกิริยาของเธออยู่ในสายตาก่อนหน้านี้
ตอนนี้เธอมีเงินในบัญชีมากถึงสี่ร้อยกว่าล้านหยวนไปเเล้วถึงไม่คิดว่าตนเองจะมีเงินมากมายอะไรขนาดนี้ต้องขอบคุณ์ที่ให้โอกาสเธอได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง
"ดูเเล้วค่ะคุณปู่หนูขอบคุณคุณปู่มากๆนะคะ"เธอหันมาขอบคุณพร้อมทั้งคิดในใจว่าครั้งต่อไปเธอจะต้องหาของมาขอบคุณท่านเเน่นอน
"ไม่เป็ไรๆคนกันเองปู่ก็บอกเเล้วว่าเอ็นดูเราเป็หลานอีกคนมีอะไรให้ช่วยก็บอกปู่คนนี้ได้เลยนะยัยหนูเราจะไปที่ไหนต่อไหมปู่จะให้คนไปส่ง"
"หนูว่าจะไปซื้อของเข้าบ้านนิดหน่อยค่ะที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆบ้าน"
"อืมดีๆเดียวปู่จะให้คนไปส่งละกันนะไม่ต้องเกรงใจหรอก"
"ขอบคุณค่ะ"เธอนั่งคุยกันกับคุณปู่ได้สักพักก็ได้ขอตัวกลับทันที
เวลาผ่านไปสักพักรถยนต์หรูของคุณปู่เยี่ยนที่ให้คนขับมาส่งเธอที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่
พอคุณลุงคนขับได้รถจอดให้เธอลงภายในชั้นจอดรถยนต์เ้าตัวก็รีบเอ่ยขอบคุณที่มาส่งเธอซูมี่ก็รีบเดินมุ่งหน้าเข้าประตูห้างสรรพสินค้าที่มีพนักงานยืนรอเปิดประตู
"เชิ..ญครับคุณผู้หญิง"พนักงานชายที่เเต่งตัวชุดสุภาพสีฟ้ายืนตกตะลึงด้วยความสวยของเธอจนถึงกับมือไม้สั่นตั้งเเต่หญิงสาวเดินมา
ตั้งเเต่ร่างบางได้เดินเข้ามาในห้างเธอก็ตกเป็เป้าสายตาของผู้คนระเเหวกนั่นทันที ภาพที่ทุกคนเห็นคือความสวยเหมือนเทพธิดามาจุติเเละโดดเด่นของเ้าตัว
บรรดาผู้คนในห้างเเถวนั่นมองตั้งเเต่ซูมี่เดินผ่านเมื่อเห็นความงดงามเเบบนี้ก็พากันอดที่จะมองตามไม่ได้ หลายคนยืนซุบซิบแล้วมองอย่างเปิดเผย
ซูมี่เมื่อรับรู้สายตาของผู้คนรอบข้างเธอก็เกิดอาการเกอเขินเล็กน้อย เ้าตัวจึงรีบเดินจากไปทันที โดยมีเสียงชื่นชมเเละมั่นไส้ตามมาไม่ดังไม่เบานักปะปนกันไป
"เฮ้ย!ผู้หญิงนั่นเป็ใครว่ะสวยอย่างกะนางฟ้า"
"อยากได้มาเป็เเม่ของลูกจังเลยว่ะ"
กลุ่มชายวัยรุ่นมหาวิทยาลัยชื่อดังเอยคุยกันตั้งเเต่ซูมี่เดินผ่าน
"มึงก็นี้พูดส่ะไม่ดูเง้าหน้าตัวเองเลยว่ะ ถามจริงสวยขนาดนั่นเขาจะมองมึงไม่ว่ะ"
"มึงจะพูดความจริงทำไมให้กูได้ฝันเอาก็ยังดี"
"เชอะทำมาเป็เดินช้าไม่เห็นจะสวยตรงไหน"
มีคนชอบก็ต้องมีคนเกียจเพราะความอิจฉาความสวยสมบูรณ์ทุกอย่างนั่นเอง
ซูมี่เธอเดินมาถึงที่ธนาคารเธอคิดจะมาทำบัตรเพื่อใช้งานสะดวกในการซื้อของเธอก็ตรงไปที่เคาน์เตอร์ที่มีพนักงานหญิงยืนมองตั้งเเต่ซูมี่เดินเข้ามาด้วยความตกตะลึงรูปโฉม์ปันเเต่งตรงหน้าก็รีบดึงสติกลับมาทันที
"สวัสดีค่ะทำธุระกรรมด้านใดดีค่ะ”
"ทำบัตรคะ"เธอรีบบอกพนักงานสาวตรงหน้าพร้อมหยิบบัตรประจำตัวเพื่อยืนยันว่าเป็เ้าของบัญชีให้พนักงานสาวทันที พนักงานที่ตรวจสอบบัญชีของเธอถึงกับตกตะลึงในความรวยของเธอที่มียอดเงินมากมายขนาดนั้นเ้าตัวรีบตั้งสติเเละต้องเเจ้งกับผู้จัดการธนาคารโดยเร็วเพราะลูกค้าคนนี้ต้องไม่ธรรมดาเเน่ๆ
"เอ่อ...สักครู่นะค่ะ"
ซูมี่มองดูพนักงานคนนั่นรีบเดินไปห้องที่มีป้ายบอกไว้ว่าเป็ห้องของผู้จัดการนั่นเอง
"ห่ะ!เธอว่าไงนะลูกค้าคนนี้จะทำบัตรใช่ไหมงันก็จัดการทำบัตรรูดได้ไม่จำกัดวงเงินไปเลยรีบๆล่ะอย่าให้ลูกค้ารอนาน"ผู้จัดการธนาคารพอได้ฟังรายละเอียดที่ลูกน้องมาเเจ้งเ้าตัวก็ดีใจอย่างไปตอนรับเองเเต่ตอนนี้เ้าตัวติดว่ากำลังจะประชุมกับเ้านายใหญ่เลยปลีกตัวไปรับรองไม่ได้
"ค..คะจะรีบจัดการตอนนี้เลย"
ผ่านไปไม่ถึง10นาทีพนักงานธนาคารได้ยื่นบัตรสีดำให้กับซูมี่ทันทีโดยบัตรที่เธอได้คือสามารถใช้รูดไม่จำกัดวงเงินนั่นเอง
"เรียบร้อยเเล้วค่ะขอบคุณที่มาใช้บริการของทางเรานะคะ”เธอรีบกล่าวขอบคุณกับซูมี่ด้วยความตื่นเต้นเพราะเธอจะได้ยอดกับคนที่มาฝากยอดสูงๆ นั่นเอง
พอออกจากธนาคาร เธอก็เดินตรงไปที่แผนกของตกเเต่งบ้านทันที ขณะเดินไปก็มีผู้คนจับตามองเธอตลอดทางเดินเเม้บางคนถึงกับหยิบมือถือมาถ่ายรูปเธอไปด้วยซูมี่เธอพยายามไม่สนใจใครเธอได้เดินมุ่งหน้าไปยังชั้นต่อไปที่ตั้งใจทันที
ณ ตอนนี้ซูมี่เธอไม่รู้ตัวว่าตนเองจะทำให้เกิดความวุ่นวายทางโลกอินเทอร์เน็ตไปเเล้วเพราะมีคนได้เเชร์รูปของเธอตามด้วยข้อความปริศนาต่างๆ เพราะความอยากรู้จักเธออย่างมากมายก่ายกอง
ร่างบางระหงหยุดยืนอยู่ที่แผนกของตกแต่งบ้านตาเรียวสวยของเ้าตัวมองไปรอบๆ ทันทีเพื่อหาสิ่งที่้าอย่างเช่นพวกรูปวาดหรืองานฝีมือ
ซูมี่รีบเดินไปที่โซนของตกเเต่งหลากหลายเเบบเธออยากได้ไปหมดเลยส่งสัยเธอคงต้องให้ที่ห้างจัดส่งของให้เธอเเล้วล่ะ เดินไปสักพักก็มีพนักงานมาต้อนรับเธอทันทีด้วยความน้อบน้อม
ซูมี่เธอยิ้มให้พนักงานหญิงตรงหน้าพร้อมบอกของที่อยากได้ร่างบางเดินเลือกของไปอย่างเพลิดเพลินโดยมีพนักงานเดินจดรายการที่เธอ้าทันทีซูมี่เดินเลือกของไปเเต่ละโซนเเต่ละโซนจะมีพนักงานดูแลอยู่เเล้ว
จนตอนนี้มีคนเดินตามเธอประมาน4-5คนไปเเล้วเเต่ละคนทั้งตื่นเต้นที่ได้ลูกค้ารายใหญ่เหมาสินค้าที่แผนกของพวกเธอเมื่อเสร็จเเล้วซูมี่ก็ยืนบัตรที่เพิ่งได้จากธนาคารให้กับพนักงานนำไปจ่ายเงิน ทันทีที่พนักงานเห็นบัตรที่เธอยืนให้ถึงกับมือไม้สั่นกันเลยทีเดียว
เพราะสวนใหญ่บัตรที่เธอถือนั่นสวนมากจะเป็คนทีี่เงินในบัญชีต้องมากกว่าร้อยล้านหยวนขึ้นไปนั่นเองผู้หญิงคนนี้ต้องรวยขนาดไหนกันถึงจะถือบัตรใบนี้ได้กัน
ซูมี่เเจ้งกับพนักงานให้ไปจัดส่งตามที่อยู่ที่เธอบอกไปตอนนี้พนักงานเเต่ละคนไม่รู้จะใอะไรบ้างเเล้วเพราะที่อยู่ที่เธอเเจ้งไปก็ไม่ใช่ใครๆ จะไปอยู่ได้ต้องเพียบพร้อมขนาดไหนกัน
ตอนนี้เธอกำลังจะไปที่แผนก ในโชนของของสดซูมี่เธอ้าพวกเครื่องปรุงหลากหลายชนิดเพื่อสะดวกในการประกอบอาหาร
ร่างบางเดินเลือกซื้อของสดไปเลื่อยๆ ทั้งๆ ที่รอบข้างตัวเธอมีเเต่คนมองเ้าตัวในขณะที่เธอเดินผ่านไปเธอพยายามไม่สนใจสายตาที่มองของผู้คนบางคนก็มองเธอด้วยความหลงไหลโดยเฉพาะสายตาผู้ชายจนบางคนอยากจะเดินเข้ามาทำความรู้จักกับเธอเเต่พวกเขาก็ได้เเค่คิดเท่านั่น
เ้าตัวเมื่อชำระเงินเสร็จก็มุ่งหน้าไปแผนกเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอางเเบรนดังทุกอย่างเธอเเจ้งให้ทางห้างจัดส่งไปที่อยู่ตามที่เธอเเจ้งไว้ภายในวันนี้
เมื่อซื้อของทุกอย่างที่้าเธอก็รีบมุ่งหน้าเดินทางไปที่บ้านหลังใหม่พร้อมทั้งได้โทรเเจ้งคุณเจียงจื่อรุ่ยไว้เเล้วว่าเธอจะเข้าบ้านในวันนี้
11K
![[จบ] ยุทธการพิชิตวังหลังฉบับองค์หญิงน้อยจอมป่วนผู้ถูกญาติ ๆ อ่านใจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747306204_88552006.webp)
