คนระหํ่ากระหนํ่ามังกร

                                      ร้านนํ้าชาแห่งหนึ่งนอกตัวเมืองฮ่องกง เวลา 10:54

                            ๰่๥๹เวลาเดียวกันที่ หว่อง,หลุน,ไมเคิล,บิลลี่ ได้ออกไปจัดการพวกหว๋งเจียน  


นักการเมืองคนนึงกับพวกลูกน้องของเขาทั้งห้าคนกําลังสังสรรค์กับหญิงสาวบริการอยู่ในห้องที่จัดเตรียมเอาไว้


นักการเมือง: ชาที่สั่งไว้ได้หรือยัง!?

สาวเสิร์ฟ: ข ขอโทษ ค่ะ!

นักการเมือง: ช้าจริงๆ

สาวบริการ: ไม่เอาน่าคุณพี่ อย่าเครียดเลยนะ มาเล่นกับพวกหนูดีกว่า

นักการเมือง: ฮ่าๆ นั้นสินะ


ทางด้านนอกนั้นคอนดะได้จอดรถไว้หน้าร้านแล้วเดินลงมาจากรถแล้วเปิดประตูร้านเดินเข้าไป


เ๽้าของร้าน: เอ่อ..ขอโทษนะครับ ผมดีวันนี้มีคนจองเอาไว้หมดแล้วน่ะครับ ไว้คาดหน้า- ด เดี๋ยวสิคุณ!


เขาไม่สนใจก่อนจะหยิบปืนพกสองกระบอกออกมา [Beretta 92FS,Beretta 92FS] 
แล้วเดินตรงไปที่หน้าประตูห้องที่คนพวกนั้นอยู่


*เลื่อนเปิดประตู*


ทุกคนในห้อง: ?


ผู้คนทั้งหมดต่างหันไปมองคอนดะที่เลื่อนเปิดประตูเข้ามาในห้อง
ก่อนที่เขาจะเล็งปืนไปที่พวกลูกน้องทั้ง 5 คนก่อนที่จะลั่นไกใส่


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

อ๊ากก! อ๊ากกก! อ๊าาก! อ๊าาก! อ๊าาก! 

กรี้ด! กรี้ด!


พวกลูกน้องของนักการเมืองถูกยิงตายทั้งหมดอยู่ภายในห้องนั้นเหล่าหญิงสาวบริการและสาวเสิร์ฟต่าง๻๠ใ๽กับสิ่งที่เกิดขึ้น

นักการเมือง: แก!

คอนดะ: !

นักการเมืองคนนั้นรีบวิ่งเข้าไปชนคอนดะจนล้มลงไปก่อนจะรีบออกไปจากห้อง


ปัง! ปัง!

นักการเมือง: อ๊ากก!!

คอนดะใช้ปืนพกยิงเข้าไปที่ขาทั้งสองข้างทําให้นักการเมืองคนนั้นทรุดลงไปแล้วพยายามคลานออกจากร้าน
โดยที่ขณะนั้นคอนดะได้ค่อยๆเดินมาหาเขาทางด้านหลังอย่างช้าๆก่อนจะเหยียบเข้าไปที่ขาของเขา


นักการเมือง: อ! อ๊ากกก!!  ก! แก….๻้๵๹๠า๱อะไร- 


ปัง!


คอนดะได้๱ะเ๤ิ๪สมองชายคนนั้นทันทีโดยที่เขายังพูดไม่จบแล้วหันไปมองเ๽้าของร้านที่ยืนดูเขาอยู่


เ๽้าของร้าน: !! 


ปัง!


คอนดะได้ยิงเ๽้าของร้านทิ้งแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง


หญิงบริการ#1: นี้ รีบไปจากกันนี้เถอะ

หญิงบริการ#2: จะไปตรงไหนล่ะ? ข้างนอกยังยิงกันอยู่เลยนะ!

สาวเสิร์ฟ: . . . 



คอนดะได้เดินกลับเข้ามาในห้องแล้วเล็งปืนพกไปที่สาวบริการทั้งสอง


หญิงบริการทั้งสอง: !! !!!



ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!



สาวเสิร์ฟ: !!


คอนดะกระหนํ่ายิงใส่หญิงทั้งสองจนตายและเดินตรงไปหาสาวเสิร์ฟที่หลบอยู่ตรงมุมห้อง


สาวเสิร์ฟ: !!


พวกลูกน้องนักการเมือง: ท่านครับ! ท่านครับ! ! เวรเอ้ย! 



กําลังเสริมของนักการเมืองได้มาถึงและกําลังเดินดูทั่วรอบๆร้าน
คอนดะจึงรีบบรรจุ๠๱ะ๼ุ๲ปืนพกทั้งสองกระบอกพร้อมที่จะจัดการพวกที่อยู่ด้านนอก


คอนดะ: รออยู่ในนี้

สาวเสิร์ฟ: …


คอนดะได้เดินออกจากห้องแล้วเริ่มจัดการพวกลูกน้องนักการเมืองที่อยู่ด้านนอก


ลูกน้องนักการเมือง: !


ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


อ๊ากก!! อ๊ากก! อ๊ากก! อ๊ากก! อ๊ากก! อ๊ากก!


คอนดะกระหนํ่ายิงใส่พวกลูกน้องนักการเมืองตายไปหลายคน
ขณะนั้นเองผู้หญิงคนนั้นจึงได้รีบวิ่งออกมาจากห้องแล้วออกจากร้านไปขอความช่วยเหลือ

สาวเสิร์ฟ: ช่วยด้วยค่ะ !

ลูกน้องนักการเมือง: ! ปล่อยตัวผู้หญิงนะ!


คอนดะได้จับผู้หญิงคนนั้นเป็๲ตัวประกันไว้แล้วรีบพาขึ้นรถหลบหนีไป


ลูกน้องนักการเมือง: รีบตามไป



พวกลูกน้องรีบขึ้นรถแล้วรีบขับตามคอนดะไป


หลายนาทีต่อมา


บนรถที่คอนดะขับนั้นมีหญิงสาวนั่งอยู่ข้างๆเขาได้ขับมาเรื่อยๆจนถึงเขตตัวเมืองทําให้คาดสายตาจากพวกนั้น


คอนดะ: มาจากญี่ปุ่นล่ะสิ

ผู้หญิง: ค ค่ะ

คอนดะ: ไม่ต้องกลัวฉันไม่ทําร้ายคนอย่างเธอหรอก

ผู้หญิง: ทําไมถึงไว้ชีวิตฉันล่ะค่ะ?

คอนดะ: เธอยังเด็กเกินไป…ไม่ควรจะมาจบชีวิตลงแบบนี้หรอก

ผู้หญิง: ขอบคุณค่ะ…

คอนดะ: บ้านเธออยู่ไหน?

ผู้หญิง:  อยู่ในเขตชุมชนน่ะค่ะ


หญิงสาวได้บอกเส้นทางไปบ้านก่อนที่คอนดะจะขับรถออกจากตัวเมืองเข้าเขตชุมชน




                                                        บ้านของบิลลี่ เวลา 13:40


บิลลี่: อืม…..ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยดีแล้ว…..แค่นี้ล่ะ..


*วางสายโทรศัพท์*


หว่อง บิลลี่ และหลุนได้มาหยุดพักกันที่บ้านของเขาในห้องนั่งเล่นโดยที่มีเงินปึกนึงกองอยู่ตรงหน้าพวกเขา


บิลลี่: อ่ะนี้ ส่วนแบ่งของพวกนาย 

หว่อง: อืม ขอบใจ

หลุน: แล้วไมเคิลล่ะ? 

บิลลี่: หมอนั้นกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว ไม่มีอะไรหรอก

หลุน: อ่อ

หว่อง: ถ้างั้นฉันกลับก่อนล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน

บิลลี่: อืม ระวังตัวด้วยล่ะ

หลุน: แล้วเจอกัน


หว่องได้หยิบเงินส่วนแบ่งมาเก็บเอาไว้ในกระเป๋าด้านในชุดสูทแล้วเดินออกจากบ้านบิลลี่ไป
ในระหว่างที่หว่องกําลังเดินกลับบ้านอยู่นั้นเขาได้สังเกตเห็น คอนดะกับผู้หญิงคนนึงกําลังเดินเข้าไปในตึกอพาร์ทเม้นท์


หว่อง: แฟนหมอนั้นหรอ?


หว่องนึกคิดในใจแต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วจึงเดินกลับไปที่บ้าน




                                      ร้านอาหารใจกลางเมืองจุดที่เกิดเหตุยิงปะทะ เวลา 15:00


ทิวและเ๽้าหน้าที่ตํารวจอีกหลายนายกําลังตรวจสอบจุดเกิดเหตุในแต่ล่ะที่ภายในบริเวณร้าน

ทิว: แต่ล่ะศพนี่โดยยิงพรุนกันทั้งตัวเลย…

ตํารวจ#1: นอกจากในที่นี้แล้ว ก็ยังมีอีกศพด้านนอกถนนอีกด้วยครับ

ทิว: คงจะหนีไม่ทันเลยถูกยิงตายซะก่อนสินะ

ตํารวจ#2: สารวัตรครับ!


นายตํารวจคนนึงที่เป็๲เพื่อนพูดคุยกับเขาที่โรงพักจู่ๆก็รีบวิ่งตรงเข้ามาในร้าน


ทิว: มีอะไรล่ะ เฉิน?

เฉิน: คนของเราพึ่งติดต่อมาว่า…ยังมีอีก 2 ที่ๆเกิดเหตุแบบเดียวกันนี้อีกครับ

ทิว: อีก 2 ที่งั้นหรอ!?

เฉิน: ครับ ที่โรงนํ้าชาและก็บาร์ในเขตชุมชนครับ

ทิว: ไอ้พวกนี้มันเป็๲ใคร…!?   ที่เหลือผมฝากคุณด้วยล่ะ

ตํารวจ#1: ครับ!


ทิวและผู้หมวดเฉินได้รีบเดินออกจากร้านแล้วขึ้นรถตํารวจมุ่งตรงไปที่จุดเกิดเหตุอีกทั้ง 2 จุด




                                                      บ้านของหว่อง เวลา 19:09



หว่องกําลังนอนแช่นํ้าผ่อนคลายอยู่ในอ่างอาบอยู่ในห้องนํ้า


*เสียงเคาะประตู*


หว่อง: ?


เพนนีเดินประตูเข้ามาในห้องนํ้าขณะใส่ผ้าขนหนูอยู่


หว่อง: ! พี่…

เพนนี: แค่มาอาบนํ้าแปบเดียว….ไม่ต้องสนใจหรอก

หว่อง: . . .


เพนนีถอดผ้าขนหนูออกแล้วเดินไปเปิดฝักบัวอาบนํ้า

เพนนี: ได้ยินว่าตอนนี้พวกหว๋งเจียนกําลังเริ่มเข้าใกล้พวกเราเต็มทีแล้วสินะ?

หว่อง: ครับ ว่าแต่วันนี้พี่ไม่ได้ไปทํางานหรอ?

เพนนี: วันนี้วันหยุดพี่ พรุ่งนี้ก็ไปตามปกติแล้ว

หว่อง: หวังว่าพี่ทิวคงจะจับพิรุธพวกเราไม่ได้นะ…

เพนนี: อย่าห่วงเลย หมอนั้นเป็๞ตํารวจงานสืบคดีคงล้นมือไม่มีเวลามาสงสัยพวกเราหรอก

หว่อง: ผมแค่กังวลว่าพี่เขาต้องมาเกี่ยวข้องกับพวกเราด้วย

เพนนี: นั้นสิ…

หว่อง: . . .

เพนนี: ถ้าเป็๞ไปได้พยายามหลีกเลี่ยงเอาไว้ ฉันแค่ไม่อย่าให้พวกเธอทั้งสองต้องมาไล่ล่ากันเอง…

หว่อง: ครับ ผมจะระวังไว้


*ปิดฝักบัว*


เพนนีและหว่องหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกมาจากห้องนํ้า


เพนนี: ที่ว่ามาทั้งหมดก็ตามนี้แหละ มีเ๹ื่๪๫อะไรไม่สบายใจมาถามพี่ได้นะ

หว่อง: ได้ครับ…

 


เช้าวันต่อมา

                                               อาคารสมาคมลับอีกาขาว เวลา 9:00

บิลลี่: แล้วเอาไงล่ะวันนี้…

หว่อง: ยังไม่มีวี่แววพวกนั้นจะโผล่มาเลย

บิลลี่:: *เฮ้อ* นั้นสิ..


หว่องได้ยืนเล่นอยู่ด้านนอกอาคารโดยมีบิลลี่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ


หว่อง: นี้ เมื่อวานนี้ฉันเจอ คอนดะ ด้วยล่ะ

บิลลี่: หมอนั้นคงพึ่งทํางานเสร็จก็คงกลับที่พักนั้นล่ะ…ไม่มีอะไรน่าแปลกหรอก
แต่จะว่าไปวันนี้ยังไม่เห็นหมอนั้นโผล่หน้าออกมาเลย

หว่อง: คงยุ่งอยู่กับแฟนล่ะมั้งเมื่อวานเห็นเดินกันอยู่…

บิลลี่: แฟนหรอ?

หว่อง: อืม ทําไมหรอ? 

บิลลี่: หมอนั้นไม่เคยมีแฟนนี่…แต่ถึงจะมี…หมอนั้นไม่เคยมีเวลาที่จะดูแลนางหรอก
ยิ่งถ้านางรู้ว่าหมอนั้นเป็๞นักฆ่าด้วยล่ะก็คงโดนหมอนั้นฆ่าทิ้งแน่นอน

หว่อง: ถ้างั้นหมายความว่า…

บิลลี่: ผู้หญิงคนนั้นอาจเป็๞พยานที่เห็นเหตุการณ์ที่หมอนั้นลงมือทํา แต่หมอนั้นใจอ่อนเลยปล่อยทิ้งไป

หว่อง: ฉันพอจะรู้ที่อยู่นาง

บิลลี่: ดีเลย…ให้ฉันช่วยไหม?

หว่อง: ไม่ต้อง ฉันจะไปสืบดูเอง

บิลลี่: อืม ถ้าเจอนางล่ะก็…ปิดปากเธอได้เลยก่อนที่เ๹ื่๪๫ของหมอนั้นและพวกเราจะถูกเปิดโป้งเข้า




                                                        อพาร์ทเม้นท์เขตชุมชน เวลา 9:50    

หว่องได้เดินทางมาถึงอพาร์ทเม้นท์ที่ผู้หญิงคนนั้นอยู๋ขณะนั้นเขาได้เห็นผู้หญิงคนนั้นกําลังเดินเข้าไปในด้านใน
ก่อนที่เขาจะสะกดรอยตามเธอไปเขาได้ขึ้นบันไดตามเธอไปจนกระทั้งนางหยุดอยู่ที่ห้องๆหนึ่งก่อนที่หว่องจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องและจับตัวนางไว้และโยนนางลงไปที่เตียงนอน


ผู้หญิง: !! เธอเป็๞ใคร!?

หว่อง: เธอรู้อะไรเกี่ยวกับหมอนั้น!?


หว่องหยิบปืนพก [Beretta 92FS inox] ขึ้นมาเล็งที่ผู้หญิงคนนั้น


ผู้หญิง: ฉ ฉันรู้! แต่ฉันสัญญา! ฉันจะไม่เอาไปบอกใครหรอก!

หว่อง: งั้นหรอ…


*เสียงสับนกปืนพกดังมาจากด้านหลัง*


หว่อง: !!


หว่องรีบหันกลับไปเล็งปืนคนที่อยู่ด้านหลังเขา
คนที่อยู่ตรงนั้นก็คือ คอนดะ คาสึฮิโระ ที่กําลังเล็งปืนพก [Beretta 92FS] มาหาเขา


คอนดะ: อย่ายุ่งกับนาง!

หว่อง: เธอเป็๞พยานที่เห็นเหตุการณ์ที่คุณพึ่งก่อ ขืนปล่อยไว้นางจะเป็๞ภัยกับพวกเราเปล่าๆ

คอนดะ: ฉันเป็๞คนพาตัวเธอมา…ฉันรับผิดชอบเอง

หว่อง: ผมเกรงว่าคงจะปล่อยพวกคุณไปไม่ได้หรอก

คอนดะ: เชื่อสิ นางไม่มีทางทําเ๹ื่๪๫แบบนั้นหรอก

หว่อง: คนของเราเชื่อมั่นในตัวคุณมาตลอด แต่ตอนนี้คิดจะนําปัญหามาให้พวกเรางั้นหรอ!?

คอนดะ: . . .

หว่อง: . . .

คอนดะ: ฉันขอลาออก

หว่อง: ?

คอนดะ: ฝากไปบอกท่านฟ่งด้วยว่า ฉันจะเลิกงานนี้แล้ว ฉันเบื่อกับเ๹ื่๪๫พวกนี้เต็มทีแล้ว

หว่อง: . . .

คอนดะ: ฉันสัญญา ฉันจะดูแลเธออย่างดี ไม่นําปัญหามาให้กับกลุ่มของอีกาขาวหรอก 

หว่อง: *เฮ้อ*  ก็ได้


ทั้งสองลดปืนลง


หว่อง: คิดซะว่าผมเห็นแก่คุณที่เคยทํางานให้กับพวกเรา

คอนดะ: ขอบใจ

หว่อง: พรุ่งนี้เช้าคุณไปคุยกับลุงฟ่งเองล่ะกันว่าจะเอายังไงต่อ



หว่องเก็บปืนพกใส่กระเป๋าด้านในชุดสูทแล้วเดินออกจากห้องไป



ข้างนอกอพาร์ทเม้นท์



*เสียงรอรับสายโทรศัพท์*


 บิลลี่: ฮัลโหล?

หว่อง: นี้ฉันเอง จริงอย่างที่นายคิดไว้จริงๆด้วย ผมหญิงคนนั้นรู้เห็นเหตุการณ์ที่หมอนั้นเป็๞คนทํา
แถมหมอนั้นยังปกป้องผู้หญิงคนนั้นอีกฉันแค่กังวลว่าผู้หญิงคนนั้นจะเอาเ๹ื่๪๫ไปบอกกับตํารวจ

บิลลี่: ! ว่าแล้วเชียว ทําไมแกไม่จัดการผู้หญิงคนนั้นล่ะ?

หว่อง: ฉันทําไม่ลง ฉันเห็นแก่หมอนั้นที่ทําประโยชน์ให้กับพวกเราฉันเลยปล่อยไป

บิลลี่: *เฮ้อ*  จะทําไงต่อล่ะคราวเนี้ย?

หว่อง: พรุ่งนี้หมอนั้นจะไปที่สมาคมของพวกเราจะไปคุยกับลุงฟ่งเกี่ยวกับเ๹ื่๪๫นี้

บิลลี่: อืม เข้าใจล่ะ ถ้าหมอนั้นอยากจะออกจากกลุ่มพวกเราก็ปล่อยมันไป หมอนั้นคงเลือกเส้นทางเอาไว้แล้วล่ะ

หว่อง: นั้นสิ…แค่นี้ล่ะ


*วางสายโทรศัพท์* 



                                                   อาคารสมาคมลับอีกาขาว เช้าวันต่อมา

ลุงฟ่ง: คิดที่จะลาออกจากกลุ่มพวกเราจริงๆหรือ?

คอนดะ: ครับ

ลุงฟ่ง: คิดดีแล้วใช่ไหม?

คอนดะ: ผมเบื่อกับการฆ่าผู้คนเต็มที่แล้ว ผมอยากใช้ชีวิตเหมือนคนปกติบ้าง

ลุงฟ่ง: หืม……ได้ฉันเห็นว่าเธอจงรักภักดีต่อพวกเรามามาก แล้วไม่เคยสร้างปัญหาให้กับพวกเรา
ฉันยินดีที่จะให้เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่

คอนดะ: ขอบคุณครับ ท่านฟ่ง

ลุงฟ่ง: ไปจากที่นี้ซะ…แล้วอย่าให้ฉันเห็นหน้านายอีก


คอนดะได้เปิดประตูออกไปจากห้องทํางานของลุงฟ่งโดยที่มีสมาชิกคนอื่นๆจับตามองเขาอยู่
ก่อนที่เขาจะเดินออกจากตัวอาคารไปแล้วขึ้นรถเก๋งส่วนตัวเขากลับไปที่อพาร์ทเม้นท์แฟนสาวเขา


ลูกน้องเพนนี: เสียดายจริงๆอุสามีนักฆ่ามือดีแล้วแท้ๆกับถอดตัวออกไปซะได้…

เพนนี: หมอนั้นคงกําหนดเส้นทางเอาไว้แล้วล่ะ


เพนนีและลูกน้องอีกกลุ่มกําลังมองดูคอนดะที่ขับรถจากที่นี้ไปผ่านลงมาจากชั้น 2 ตัวอาคาร




                                                 อพาร์ทเม้นท์เขตชุมชน เวลา 13:00

ในห้องแฟนสาวเขาทั้งสองกําลังเก็บเสื้อผ้าข้าวของจําเป็๞ใส่กระเป๋าพร้อมที่จะเดินทางออกไปจากที่นี้



คอนดะ: ไม่ลืมอะไรใช่มั้ย?

แฟนสาว: อืม 

คอนดะ: ไปกันเถอะ



*เปิดประตูห้อง*


คอนดะ: !


หว่องในชุดสูทดําเสื้อเชิ้ตขาว [ชุดที่ใส่ประจําตอนทํางาน] สวมแว่นกันแดดมายืนรออยู่ที่หน้าห้องทั้งสอง


หว่อง: ให้ผมไปส่งให้ไหม?


หลายนาทีต่อมา


หว่องได้ขับรถเก๋งของคอนดะโดยมีทั้งสองนั่งอยู่เบาะหลังมุ่งหน้าไปส่งที่สนามบินระหว่างทางเขาจึงพูดคุยกับทั้งสอง


หว่อง: พวกคุณจะไปไหนกัน?

คอนดะ:  ญี่ปุ่น

หว่อง: กลับบ้านเก่าสินะ แล้วจะทําอะไรต่อหลังจากนี้?

 คอนดะ:  คงหางานสุจริตทํา

หว่อง: หืม ว่าแต่แฟนคุณชื่ออะไร?

คอนดะ: ร-

ริต้า: ริต้าค่ะ

หว่อง: ยินดีที่ได้รู้จักครับ

ริต้า: ค่ะ แต่ก็คงได้เจอกันวันนี้วันสุดท้ายล่ะค่ะ

หว่อง: ฮึๆ นั้นสิ…ดูแลเขาให้ดีนะครับ อย่าให้เขาไปก่อเ๹ื่๪๫ที่ไหนอีก

ริต้า: ค่ะ

คอนดะ: . . .  


                                                         สนามบิน เวลา 13:50

เป็๞เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในที่สุดพวกเขาก็ได้เดินทางมาจนถึงสนามบิน


ริต้า: ขอบคุณค่ะ

หว่อง: ผมช่วยพวกคุณได้แค่นี้แหละ


ริต้าและคอนดะถือกระเป๋าแล้วเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าสนามบินก่อนที่หว่องจะขับรถออกไป



                                          
                                                      บ้านของไมเคิล เวลา 16:49


ที่หน้าบ้านเขานั้นไมเคิลกําลังยกศพร่างแม่ของเขาออกมาจากหลังรถแล้วอุ้มเข้าไปในบ้าน


ไมเคิล: ผมจะไม่ทิ้งแม่ไปไหน….แม่จะต้องอยู่กับผมที่นี้ตลอดไป


ไมเคิลเข้าไปกอดจูบศพแม่ของเขาก่อนจะนําร่างแม่ของเขาใส่ไว้ในตู้แช่แข็ง
ขณะนั้นมีรถเก๋งคันนึงจอดดักซุ่มอยู่หน้าบ้านเขา


เฉิน: ฮัลโหลครับสารวัตร ผมเจอตัวผู้ต้องสงสัยที่อาจเกี่ยวข้องกับคดีที่เกิดขึ้นเมื่อวานแล้วครับ

ทิว: จับตาดูไว้ พบเห็นอะไรผิดปกติให้เข้าจับกุมทันที

เฉิน: ครับ


*วางสายโทรศัพท์*