ทันทีที่รถจอดที่ท่าเรือชายหนุ่มก็ดับเครื่องแล้วลงไปจัดการธุระปล่อยให้สองแม่ลูกนอนรออยู่บนรถเมื่อไปจัดการเื่เสร็จก็กลับมาที่รถในมือถือข้าวของเครื่องใช้และของกินเข้าไปเห็นทั้งสองคนตื่นเรียบร้อยแล้วจึงชวนไปขึ้นเรือเพื่อเดินทางไปยังเกาะ
"เดี๋ยวเราจะขึ้นเรือไปที่เกาะ ส่วนรถให้พนักงานเอาไปจอดที่โรงแรม"เขาบอกพร้อมยื่นข้าวของที่อยู่ในมือให้หญิงสาวแล้วเข้าไปอุ้มลูกสาวที่ตอนนี้ตื่นเต้นที่จะได้ขึ้นเรือเป็ครั้งแรก
เขาเดินนำไปขึ้นเรือตามด้วยหญิงสาว และพนักงานโรงแรมมาช่วยขนสัมภาระขึ้นเรือเสร็จก็กลับไปทำงานต่อเมื่อเรือออกทะเลไม่นานเขาก็หยิบอาหารที่ซื้อมาให้ลูกสาวทาน
"คุณแม่ขา มากินข้าวก่อนค่ะ"เสียงลูกสาวที่เอ่ยเรียกขึ้นทำให้เธอต้องไปนั่งลงใกล้ๆชายหนุ่มทั้งที่พยายามไม่อยากอยู่ใกล้ด้วยแล้วแต่เพราะพื้นที่ของเรือมันไม่ได้กว้างมากนัก
"มาค่ะ เดี๋ยวแม่ป้อนดีกว่า"เธอจะยกลูกสาวให้นั่งตักแต่ชายหนุ่มไหวกว่ายกลูกสาวไปนั่งตักเขาก่อน
"อืม อร่อยมากเลยค่ะ" ลูกสาวบอกเสียงใส
"จริงเหรอคะ พ่ออยากกินด้วยจังแต่มันอยาก"เขาบอกลูกเสียงอ้อน
"คุณแม่ขา ป้อนคุณพ่อด้วยสิคะ"เธออยากตอบลูกสาวกลับไปว่าคุณพ่อแก่แล้วมีมือก็ให้กินเองสิลูกแต่กลัวลูกใแล้วสงสัยในความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ต้องป้อนเขาไปด้วยแล้วดูสายตาที่เขามองมาเธอละอยากจิ้มให้ตาบอดไม่ต้องมามองหวานเยิ้มแบบนั้นเธอไม่ชอบ
ในที่สุดเรือก็เข้ามาจอดที่ชายหายมองเข้าไปเห็นหลังคาบ้านไม่ไกลชายหนุ่มลงไปก่อนไม่ลืมยื่นมือมาให้หญิงสาวจับเพื่อเกาะลงจากเรือแต่เธอทำเป็ไม่เห็นลงไปเองเขาได้แต่ยิ้มขำด้วยความเอ็นดูหันไปทางลูกสาวเห็นมองมาพร้อมรอยยิ้มแล้วยกขึ้นอุ้มพาเดินเข้ามาในบริเวณบ้าน ซึ่งบ้านหลังนี้ตั้งอยู่โดดๆหลังเดียวของเกาะส่วนอีกด้านจะมีที่พักให้นักท่องเที่ยวและบ้านคนงานโดยจะแยกเป็ส่วนๆกันไปไม่ให้อยู่บริเวณเดียวกับห้องพักนักท่องเที่ยวเพื่อมอบความเป็ตัวให้กับเ้าของเกาะ
นาวินพาฝ้ายลดาและอุ้มลูกสาวเดินไปยังตัวบ้านที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ดอกไม้หลากหลายทำให้บ้านดูสวยงามมากยิ่งขึ้นหน้าบ้านมีคนยืนอยู่สามคนเป็ชายสูงวัยคนหนึ่งและหญิงต่างวัยสองคนส่งยิ้มมาให้
"สวัสดีครับ นาย นายหญิงและคุณหนู"ชายสูงวัยเอ่ยขึ้นอย่างดีใจและใจดี
"ครับ นี่ฝ้ายลดา ภรรยาผมและยัยหนูลลนาลูกสาวผม" มาวินบอกกับทั้งสามคนก่อนจะหันไปทางฝ้ายลดา
"นี่ลุงมิ่ง ป้าสาย และยัยจ๋าเป็คนที่ดูแลบ้านถ้ามีอะไรที่้าสามารถบอกพวกเขาได้"ฝ้ายลดาหันไปมองส่งยิ้มอย่างเป็มิตรขณะที่ทั้งสามคนก็มอบยิ้มอย่างยินดีมาให้
"คุณหนูจะไปดูน้ำทะเลไหมคะ เดี๋ยวพี่พาไป"จ๋าเข้าไปทักลลนาอย่างใจดีมองด้วยความเอ็นดูเด็กอะไรหน้าตาน่ารักแล้วดูสิยังส่งยิ้มหวานมาให้เธออีกอย่างนี้นายได้หลงลูกสาวหัวปักหัวปำแน่
"ไปไหมคะ" นาวินถามลูกสาวที่อยู่ในอ้อมอกเด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมามองด้วยตาเป็ประกายสดใส
"ไปค่ะ"ตอบกลับไปอย่างดีใจที่พี่คนสวยจะพาไปดูน้ำทะเล
"ถ้างั้น ฝากดูแลยัยหนูด้วยน่ะ"นาวินวางลูกสาวลงและหันไปบอกจ๋าที่เข้ามาจูงมืออ้วนอั้นของลลนา
"ค่ะ จ๋าจะดูแลคุณหนูให้อย่างดี"บอกกับนาวินและหันไปพูดกับลลนา
"พร้อมไปกันหรือยังคะ" ถามอย่างใจดี
"พร้อมค่ะ"ตอบกลับไปและไม่ลืมส่งยิ้มหวานไปด้วยก่อนจะเดินตามจ๋าไปที่ชายหาด
ทางด้านนาวินหลังจากให้ลุงมิ่งกับป้าสายกลับไปแล้วก็เข้ามาในตัวบ้านที่บริเวณชั้นล่างของตัวบ้านมีห้องรับแขกห้องทำงาน ห้องครัว ห้องพักแขก และห้องน้ำ ส่วนชั้นบนมีห้องนอน 4 ห้องนาวินพาฝ้ายลดาขึ้นไปยังชั้นสองห้องซ้ายสุดและเป็ห้องใหญ่สุด
"คุณจะให้ฉันกับลูกพักห้องนี้เหรอคะ"ฝ้ายลดาถามเมื่อเข้ามาในห้องที่การตกแต่งจะเน้นสีทึบอย่างผนังก็เป็สีเทาเข้มเฟอร์นิเจอร์ก็สีน้ำเงินเข้มแม้แต่เตียงนอนยังเป็สีน้ำเงินเข้มซึ่งดูแล้วน่าจะเป็ห้องเขามากกว่า
"เปล่า คุณจะนอนห้องนี้ส่วนลูกนอนอีกห้องผมให้ลุงมิ่งจัดการข้าวของเครื่องใช้สำหรับเด็กเรียบร้อยแล้ว
"ฉันนอนกับลูกได้ค่ะ"ตอบกลับไปเมื่อคิดว่านอกจากไม่ได้นอนกับลูกแล้ว เผลอๆ เขาเองก็อาจนอนห้องนี้ด้วย
"คุณนอนห้องนี้แหละลูกเดี๋ยวจะให้จ๋ามานอนเป็เพื่อน" เขาบอกอย่างใจเย็น
"หรือคุณกลัวผม"ถามกลับไปอย่างหยอกเย้าพร้อมสีหน้าเ้าเล่ห์
"เปล่า ทำไมฉันต้องกลัวคุณฉันแค่กลัวลูกไม่ชิน" ตอบกลับไปเสียงแข็งกลบเกลื่อนสิ่งที่อีกฝ่ายรู้ทัน
"ก็ดีอีกอย่างนอนด้วยกันลูกจะได้ไม่สงสารเื่ความสัมพันธ์ของเรา"เขาบอกอย่างจริงจังแต่แววตาวางใจไม่ได้
"ถ้านอนแยกเดี๋ยวลูกสงสัยแล้วถามว่าทำไมไม่นอนด้วยกันพ่อกับแม่ทะเลาะเหรอ คุณคงไม่อยากให้ลูกเสียความรู้สึกหรอกใช่ไหม"เขาอธิบายอย่างมีเหตุผลทำให้เธอคล้อยตามอย่างเห็นด้วย
"ได้ แต่คุณต้องนอนโซฟา"เธอบอกเพราะมองเห็นมีโซฟาตัวหนึ่งวางอยู่ที่ปลายเตียงแต่แทนที่จะได้คำตอบอีกฝ่ายกลับเปลี่ยนไปเื่อื่น
"ลงไปข้างล่างกันเถอะยัยหนูคงกลับมาจากเดินเล่นแล้ว"เขาบอกและเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมยิ้มเ้าเล่ห์อย่างมีชัย
491
