ย้อนเวลามาเป็นคนร่ำรวยในยุคโบราณ

        ถ้าเป็๲เธอก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในหน่วย ใครจะอึดเท่าเธอ แต่ร่างกายนี้ดูซิ ทั้งผอม ทั้งขี้โรค ตอนนี้เดินขาลากแล้ว ว่าแล้วก็ยกกระบอกไม้ไผ่ที่มีน้ำวิเศษจากในมิติขึ้นมาดื่ม ฮุ่ยเหมยรู้สึกดีขึ้นมาก เรี่ยวแรงก็เริ่มมา ออกเดินต่อได้ 

        “พี่ใหญ่ท่านจะเอาน้ำดื่มหรือไม่” เธอ๻ะโ๷๞ถามพี่ใหญ่ว่าจะกินน้ำหรือไม่ พอพี่บอกว่าไม่หิว ฮุ่ยเหมยที่กำลังเหนื่อย เลยกินน้ำทั้งสองกระบอกจนหมด

        ส่วนพี่หยุ่นอี้เดินลิ่วๆนำไปก่อนแล้ว สงสัยลืมว่ามีน้องสาวมาด้วย ฮุ่ยเหมยเลยทำได้แค่วิ่งตาม พอวิ่งมาทันพี่หยุ่นอี้ พี่หยุ่นอี้หันมายิ้มให้แล้วลูบหัว และครั้งนี้เดินช้าลง ฮุ่ยเหมยคิดในใจว่าพี่ใหญ่ใจดีจัง 

         ตอนนี้ในความรู้สึกของฮุ่ยเหมยเริ่มผูกพันกับครอบครัวนี้มากขึ้น แม้เธอเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่แค่สองวันก็ตาม คงเป็๞ความรู้สึกของเ๯้าของร่างที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนี้

         พี่หยุ่นอี้พาฮุ่ยเหมยขึ้นเขามาถึงบริเวณที่วางกับดัก รีบบอกให้ฮุ่ยเหมยยืนรอห้ามเดินไปไหน กลัวพลัดหลงกัน ฮุ่ยเหมยพยักหน้า แต่ตามองไปรอบๆเพื่อดูว่าบริเวณใกล้ๆนี้มีต้นอะไร พอจะใช้ประโยชน์อ้างเ๱ื่๵๹ผลไม้ได้บ้าง 

        แล้วเธอก็ยิ้มออก ใช่เลย ด้านขวามือห่างไปไม่กี่ก้าวมีต้นผิงกัว (แอปเปิ้ล) บนต้นมีลูกสีเขียวไม่ดกนัก บางผลเริ่มเป็๞สีชมพูจางๆ แต่รสชาติคงไม่ดีเท่าในมิติแน่นอน ด้านล่างใกล้ๆต้นผิงกัวมีเครือพูเถา (องุ่น) ที่มีผลที่สุกบ้างแล้ว แต่ส่วนใหญ่ยังไม่สุก ผลไม้สองชนิดนี้มีอยู่ในมิติ แบบนี้ไม่ต้องห่วงเ๹ื่๪๫การเอาผลไม้ออกจากมิติแล้ว

        เมื่อเห็นโอกาสมาถึงแล้ว ฮุ่ยเหมยก็บอกพี่หยุ่นอี้ว่าขอเดินไปดูตรงนี้หน่อย ไปไม่ไกล พี่หยุ่นอี้เห็นว่าตรงที่น้องสาวเดินไปนั้นเขายังมองเห็นอยู่ ก็เลยพยักหน้าตอบ เมื่อเดินไปใกล้ต้นผลไม้ฮุ่ยเหมยปลดตะกร้าลง หันหลังให้พี่หยุ่นอี้ ทำท่าเหมือนเก็บของบนพื้น แต่ที่จริงๆหยิบผลไม้ออกมาจากมิติ ใส่จนเต็มตะกร้า

        แล้วหันมายิ้ม ๻ะโ๷๞บอกพี่ชายว่า “พี่ใหญ่ผลไม้เยอะเลย ข้าแบกไม่ไหว พี่ใหญ่ช่วยหน่อย” 

        ตอนนั้นพี่หยุ่นอี้ปลดไก่สองตัวออกจากกับดัก เอาเถาวัลย์มัดขาไก่เรียบร้อยแล้วก็วางกับดักต่อ พรุ่งนี้ค่อยขึ้นเขามาดูกับดักอีกที พี่หยุ่นอี้ได้ยินเสียงน้องสาวร้องบอก จึงเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมทั้งก้าวยาวๆ เพื่อรับตะกร้าของน้องสาวมาแบกเอง

        ตอนนี้พี่หยุ่นอี้แบกตะกร้าของฮุ่ยเหมย เพราะผลไม้หนักกว่ามาก ส่วนฮุ่ยเหมยแบกตะกร้าของพี่หยุ่นอี้ที่มีไก่อยู่สองตัว 

        หยุ่นอี้เดินตามน้องสาวที่เดินปนวิ่งกลับบ้าน เขายิ้มน้อยๆ มองน้องสาวของเขาที่พอหายป่วยก็ช่างสดใส น่าเอ็นดูยิ่งนัก พอมาถึงบ้านเสี่ยวหยางที่ตื่นแล้วก็เปิดประตูออกมาต้อนรับพร้อมรอยยิ้ม

        “พี่ใหญ่ พี่รองพวกท่านมาแล้ว” พี่หยุ่นอี้ยิ้มให้เสี่ยวหยาง แล้วเดินเข้าไปในบ้าน วางตะกร้าผลไม้ลงกับพื้น แล้วหยิบตะกร้าที่มีไก่จากฮุ่ยเหมยออกไป บอกว่าจะไปบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านหลี่ 

        ที่นี่อาหารการกินหายากยิ่ง ครอบครัวของฮุ่ยเหมยกินอาหารแค่สองมื้อต่อวัน แต่บางวันหากไม่มีแค่กินวันละครั้ง ก็ถือว่าดีแล้ว วันนี้ตอนเช้าฮุ่ยเหมยและครอบครัวยังไม่ได้กินอาหารแต่ไม่รู้สึกหิวเลย คงเพราะพวกเราอดจนชินกันแล้ว

        พี่หยุ่นอี้ไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่รู้จะได้อะไรกลับมามากน้อยเท่าไหร่ 

        ขณะที่รอพี่หยุ่นอี้กลับมา ฮุ่ยเหมยพาเสี่ยวหยางล้างผลไม้ในตะกร้า แล้ววางไว้ในกระด้งเล็ก ผึ่งลมให้แห้ง รอพี่หยุ่นอี้กลับมากิน แต่ตอนที่ล้างเสร็จเสี่ยวหยางก็กินผิงกัวไปแล้วห้าลูก พูเถาอีกหนึ่งพวง กินไปพูดไปว่า อร่อยมากๆ

        แถมตอนนี้เสี่ยวหยางก็กินจนอิ่มแล้ว นั่งยิ้มเผล่ ลูบท้องอยู่ใกล้ๆ ฮุ่ยเหมย ถามเจื้อยแจ้วว่าผลไม้อยู่ตรงไหน ต้นไหน ตอนที่เคยขึ้นเขาพร้อมพี่ใหญ่ก็เจอ แต่ไม่เห็นอร่อยแบบนี้ 

        ฮุ่ยเหมยจำเป็๲ต้องบอกไปว่าคงเพราะมันสุกมากเลยหวาน ตอนนั้นเสี่ยวหยางอาจเจอผลที่ยังไม่สุกดีก็ได้ เสี่ยวหยางก็เชื่อตามที่พี่สาวบอก พยักหน้าหงึกหงัก มองหน้าพี่สาวด้วยความเลื่อมใส ศรัทธาเต็มเปี่ยม ฮุ่ยเหมยทำได้แค่ยิ้มแห้งๆให้กับผู้เป็๲น้องชายเท่านั้น