ความเดิมตอนที่แล้ว
มันจะผิดมากไหมถ้าเขาจะทำในสิ่งที่เราทั้งคู่กำลัง้า ในเวลาที่คนรักพร้อมจะโอนอ่อนผ่อนตามทุกอย่าง มือหนาััแก้มนุ่ม ไล้นิ้วโป้งลงบนปากอิ่ม แววหวานที่ส่งมาอย่างไร้เดียงสาทำให้มัทกรยิ้มบางๆไปให้ ก่อนจะก้มลงจรดจมูกโด่งลงบนสันจมูกเล็ก ไล่จูบผะแ่จนถึงเรียวปากอิ่มที่เพียงแค่แตะบางๆ เ้าของก็แหงนเงยรับััจากเขาอย่างยินยอมพร้อมใจ
********************************************************************
มัทกรประคองใบหน้าคนรักไว้ทั้งสองมือ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีสั่งให้เขาหยุดคิดเื่อย่างว่า คนตรงหน้ายังไร้เดียงสาเกินไปกับการที่เขาจะพากระโจนเข้าสู่ห้วงรักที่ลึกซึ้ง ร่างหนาดึงมือที่รั้งแขนเสื้อมากอดเอวตนเองไว้ รั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมอก เลือกที่จะรักษาเกียรติและความภาคภูมิใจของร่างน้อยไว้อย่างที่เ้าตัวหวงแหนนักหนา
"กอดพี่ไว้นะ กอดให้แน่นแค่ไหนก็ได้ ระบายความทุกข์ทรมานทั้งหมดมาที่พี่จ๋าเลย" ร่างบางที่ตอนนี้เปียกปอนกอดกระชับคนตัวโตแน่น ความ้าของร่างกายที่ร้อนเร่าวาบหวิวจนเ้าตัวร้องครวญครางไม่ได้ศัพท์ มือบางขยำเสื้อของคนรัก ดึงรั้งจนมันแทบขาด เมื่อไฟราคะในตัวเร่งเร้าจนร่างกายปวดมวนไปทั่ว
"พี่จ๋ากอดมุกแน่นๆ แน่นที่สุดได้มั๊ยคะ" เสียงแ่อ้อนวอนอย่างโหยหา มีเพียงร่างสูงในอ้อมกอดนี้เท่านั้นที่เธอจะยอมให้ทำได้ทุกอย่าง อยากให้เขากอดจนเธอจมเข้าไปในร่างนั้นเลยก็ได้ อยากให้เขาััทุกส่วนในร่างกายของเธอ
มัทกรกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น วักน้ำลูบเนื้อลูบตัวคนรักเพื่อบรรเทาความร้อน เสียงครางหวานข้างหูดังขึ้นทุกครั้งที่เขาััโดนผิวเนื้อนุ่มนิ่ม ปลุกเร้าอารมณ์ของชายหนุ่มให้ลุกโชนไม่ต่างกัน กล้ามเนื้อทุกส่วนเริ่มจะแข็งตึง เพียงแต่เขาต้องอดทนไม่ฉวยโอกาสนี้ให้ตัวเอง ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ต่างจากไอ้สารเลวนั่น
ร่างบางเบียดเข้าหา แหงนเงยใบหน้า สบตาอย่างวิงวอน เธอ้ามากกว่านี้…มัทกรรู้สึกถึงอกสวยที่มันควรจะนุ่มนิ่ม แต่ตอนนี้มันกลับเต่งตึงจนชายหนุ่มรับรู้ได้ว่าแฟนสาวมีความ้ามากเพียงใด ร่างน้อยปีนขึ้นไปนั่งคร่อมแฟนหนุ่ม บดเบียดตัวเองเข้าหากายแกร่ง ฝังใบหน้าซุกซบไว้ที่ซอกคอขาว เม้มริมฝีปากแน่นเพราะกลัวฟันคมของตนเองจะไปทำร้ายคนรักให้ได้เ็ป
"อ๊ะ...อ๊า" เสียงครางกระเส่าดังขึ้นเมื่อส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของตนเองััถึงสิ่งที่แข็งขืนใต้ร่าง ทำเอาคนฟังขนลุกเกรียว สมองขาวโพลนดับไปชั่วขณะ ชายหนุ่มหลับตาแน่นพยายามนึกถึงฉากตลก ฉากบู๊ในภาพยนตร์ต่างๆ เพื่อดึงอารมณ์ไม่ให้ลุกโชนตามร่างนุ่มนิ่มที่กำลังประทุษร้ายเขาอยู่ตอนนี้ ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ตั้งใจไว้ต้องจบเห่แน่ๆ
"มุก...มุก เรามาคุยกันดีกว่านะครับ" เสียงทุ้มสั่นระรัวเอ่ยขึ้น วงแขนหนาหนักรัดเอวบางไว้ให้หยุดการเคลื่อนไหว เพราะเขาเองก็กำลังจะะเิเป็เสี่ยงๆเหมือนกัน ทั้งตัวนุ่มๆหอมๆที่ขยับไปมาอยู่บนตัก อกอวบที่บดเบียดแนบชิด จมูกปากที่ซุกไซร้อยู่กับซอกคอ แล้วยังเสียงครางหวิวนั้นอีก ถ้าไม่หยุดเอาไว้ เขาเองก็คงพังทลายเหมือนกัน
"ฮึก...ฮือ"
"ไม่ร้องไห้นะ อดทนอีกนิดนึง เดี๋ยวมันก็หมดฤทธิ์แล้ว" มัทกรปลอบใจเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้เบาๆ รู้สึกถึงน้ำตาร้อนๆที่ตกกระทบบ่าของตนเอง แขนแข็งแรงไล่กอดรัดไปบนร่างงาม พร้อมๆกับมือหนาช่วยบีบนวดไปตามหลังไหล่ให้แฟนสาวคลายความเ็ป รับรู้ถึงความทรมานทุกครั้งที่มุกตระการตะเกียกตะกายเข้าหา รัดร่างเขาจนเนื้อตัวสั่นเทา เขาต้องกอดตอบด้วยความแรงที่เท่าๆกันจนร่างบางส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ
สองร่างนั่งกอดรัดกันอยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดคนตัวเล็กก็หมดเรี่ยวแรง สลบไสลคาอกแฟนหนุ่ม
"มุก มุก" มัทกรเขย่าร่างที่นั่งคร่อมบนตัวเองเบาๆ ไม่มีการตอบสนองใดๆ ชายหนุ่มจึงค่อยๆวางร่างบางให้เอนพิงขอบอ่างอาบน้ำ ร่างน้อยคอพับคออ่อนไม่ได้สติ ชายหนุ่มรีบปล่อยน้ำออกจากอ่างเพราะเห็นเนื้อตัวแฟนสาวซีดจนน่ากลัว จับมือบางมาเป่าลมร้อนใส่เพื่อให้ความอบอุ่น เดินไปเปลี่ยนชุดของตัวเองให้เร็วที่สุด ก่อนจะวิ่งออกไปห้องน้องสาว พอเปิดประตูออกไปก็พบไอ้ตัวเล็กนั่งกินป๊อปคอร์นดูเทปคอนเสิร์ตอย่างสบายอารมณ์ที่ชุดรับแขก
มัทนาหันขวับมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู
"มุกเป็ไงบ้างเฮีย" น้องสาวถามหน้าตาตื่น
"ยาหมดฤทธิ์แล้ว หมวยเข้าไปถอดชุดให้มุกหน่อย แล้วเอาผ้าขนหนูคลุมไว้ เสร็จแล้วมาเรียกเฮีย เฮียจะอุ้มมานอนบนเตียง แล้วค่อยหาชุดให้ใส่" สาวน้อยพยักหน้ารับ รีบวิ่งเข้าไปหาผ้าเช็ดตัวผืนที่ใหญ่ที่สุด แล้ววิ่งเข้าห้องพี่ชาย
"โธ่...ยัยมุก" สาวน้อยเห็นสภาพเพื่อนก็น้ำตาคลอเบ้า มุกคนดีของกุญแจ ทำไมถึงโดนทำร้ายขนาดนี้ สาวหมวยปาดน้ำตาทิ้งรวกๆ รีบถอดเสื้อผ้าเพื่อนออก มองเห็นผิวเนื้อที่แดงแจ๋ไปทั้งตัว ยิ่งโกรธไอ้คนที่มันบังอาจมาวางยาเพื่อนรัก ถ้ารู้ว่าเป็ใครนะ จะไปถลกหนังหัวมันแล้วเอาน้ำเกลือราดให้สะใจ ไอ้คนเลว!!
"พร้อมแล้วเฮีย อุ้มมุกมานอนที่ห้องเค้านะ"
"อืม" พี่ชายพยักหน้า ลุกจากโซฟาเดินนำน้องสาวเข้าไปในห้องน้ำของตัวเอง ถอนหายใจหนักๆ เมื่อเห็นร่างแน่งน้อยในสภาพวาบหวิวกว่าเดิม มีเพียงผ้าขนหนูคลุมไว้ซึ่งก็ิ่เหม่เต็มที มัทกรก้มลงค่อยๆช้อนร่างเปลือยเปล่า อุ้มลอยหวือขึ้นมาแนบอก พยายามไม่ให้ผ้าขนหนูหลุดลุ่ยลงมามากกว่านี้ เพราะตอนนี้ก็ดึงดูดสายตาเขาซะจนหายใจติดๆขัดๆ
"หมวย! มาดึงผ้าเช็ดตัวขึ้นดิ๊ คลุมยังไงเนี่ยจะหลุดหมดแล้ว" เสียงบ่นน้องสาวพร้อมกับทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่ถูกใจ
"มาๆ เฮียก็อย่ามองดิ หลับตาเดี๋ยวนี้เลย" มัทนาพูดพลางดึงผ้าเช็ดตัวขึ้นคลุมปิดถึงคอเพื่อน
"ปิดคอแล้วมึงดูข้างล่างด้วยหมวย มึงนี่!" พี่ชายบ่นต่อ พยายามบังคับสายตาให้มองไปทางอื่น
"อุ๊ย! โทษๆนะมุก จะโชว์ของดีซะแล้ว" ไอ้ตัวแสบพูดกลั้วหัวเราะ จัดผ้าเช็ดตัวให้เข้าที่เข้าทางอีกรอบ แล้วเขย่งตัวยกมือขึ้นปิดตาพี่ชาย
"เพื่อความปลอดภัยไร้กังวล เดินไปแบบนี้แหละเฮีย"
"มึงจะบ้าเหรอ เฮียไม่ได้มาจากเปียงยางนะ จะได้เดินปิดตาเล่นกายกรรมอ่ะ เดี๋ยวก็ระเนระนาด เอามือออก!!" มัทนาหัวเราะกิ๊ก เอามือลงแล้วเดินนำไปห้องตัวเอง
มัทกรค่อยๆวางแฟนสาวลงบนเตียงนอน อดจะหน้าแดงหูแดงไม่ได้ ก็รู้อยู่ว่าใต้ผ้าขนหนูนั้นคือร่างเปลือยเปล่าที่แสนจะนุ่มและลื่นมือแค่ไหน มัทนารีบคลี่ผ้าห่มมาคลุมทับให้
"หาชุดใส่ให้มุกด้วย มีอะไรก็เรียกเฮียแล้วกัน อ่อ..แล้วก็โทรบอกที่บ้านมุกด้วย ป่านนี้คงห่วงกันแย่แล้ว"
"จะให้บอกว่ายังไงอ่ะเฮีย"
"ก็แต่งเื่ไปเหอะ ถนัดอยู่แล้วเราน่ะ" ชายหนุ่มสั่งน้องสาว เห็นว่าไม่น่าจะมีอะไรแล้วจึงเตรียมจะออกจากห้อง
"ไม่กู้ดไนท์คิสซะหน่อยเหรอเฮีย" มัทนาแกล้งแหย่พี่ชาย ร่างสูงแทบสะดุดขาตัวเองล้ม หันมาชี้หน้าไอ้ตัวแสบ เอาใหญ่แล้ว แล้วดูมันทำท่าเข้า ลอยหน้าลอยตาทำหน้าเคลิ้มแกล้งเขา
ร่างสูงเปลี่ยนใจเดินกลับเข้ามาในห้อง ก้มลงจูบขมับร่างที่ยังนอนหลับไม่ได้สติ ตามด้วยจูบแก้มแรงๆไปหนึ่งทีอย่างโชว์เหนือ ยักคิ้วส่งให้คนที่มองมาตาโต ก่อนจะเดินผิวปากอารมณ์ดีออกไป
พลั่ก...หมอนใบโตลอยหวือมาปะทะแผ่นหลัง ตามด้วยเสียงชื่นชม
"ไอ้เฮียบ้า ไอ้คนฉวยโอกาส ลามกจกเปรต ไอ้คนหื่นนนนนน"
เช้าวันถัดมา มัทกรตื่นแต่เช้า หลังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้อง ได้ยินเสียงกุกกักในครัว จึงเดินเข้าไปดู พบน้องสาวกำลังก้มๆเงยๆอยู่หน้าเตา
"ไข่ลวกไม่สุก 2 หนมปังปิ้ง 1 แฮม 1" ออเดอร์เมนูอาหารเช้าให้แม่ครัว
"น้องนะไม่ใช่ทาส" ปากบ่นแต่มือก็หยิบขนมปังมาเข้าเครื่องปิ้ง
"มุกยังไม่ตื่นเหรอ"
"อืม คงจะเพลียอ่ะ เมื่อคืนก็ละเมอนะ แต่เค้าฟังไม่รู้เื่อ่ะ หรือปกติจะนอนละเมอก็ไม่รู้" ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ไม่ได้ถามอะไรอีก
ภายในห้องนอน มุกตระการนอนกอดอกนิ่ง ที่จริงเธอตื่นั้แ่ฟ้ายังไม่สางแล้ว ใลุกขึ้นนั่งเมื่อรู้ตัวว่านี่ไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง แล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นเพื่อนรักนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ จึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ค่อยๆเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อวาน แล้วก็ต้องกอดตัวเองแน่น ปล่อยน้ำตาให้ไหลรินเงียบๆ
โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเองที่ไว้ใจคนจนเกือบเอาตัวไม่รอด ถ้ามัทกรและเพื่อนๆของเขาไม่มาช่วยไว้ เธอจะต้องมีชีวิตอยู่อย่างตายทั้งเป็แน่ๆ นึกถึงภาพที่แดนไทยตระกองกอดตนเองแล้ว ร่างบางก็ตัวสั่นอีกรอบ ขยะแขยงทุกการกระทำของผู้ชายคนนั้น รวมถึงขยะแขยงตัวเองด้วย จะมีหน้าไปมองใครได้อีก โดยเฉพาะ...ฮึก ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจนจุกคอ
พี่จ๋าเห็นหมดทุกอย่างที่เธออยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายอื่น ไหนจะอาการเร่าร้อนเป็สาวร้อนรักของตัวเอง กระเสือกกระสนตัวเองเข้าไปหาเขา นี่หรือมุกตระการลูกสาวท่านทูต ผู้หญิงที่หวงเนื้อหวงตัวนักหนา มันจบแล้ว...
หญิงสาวลุกขึ้นนั่งกอดเข่านิ่ง เหม่อมองออกไปยังวิวทิวทัศน์ด้านนอก จากมุมนี้มองเห็นแม่น้ำเ้าพระยาที่ต้องกระทบแสงแดดยามเช้าทอประกายสวย แต่เธอไม่รู้สึกอิ่มเอมใจกับความสวยงามนั้นเลย
คุณแม่ขา...หนูมุกกลายเป็คนไร้ค่าแล้ว คุณแม่อุตส่าห์ทะนุถนอมมาตลอด หนูมุกขอโทษที่ดูแลตัวเองไม่ดี น้ำตาเ้ากรรมไหลรินมาอีกระลอกเมื่อนึกถึงมารดา คิดถึงอ้อมกอดอุ่นของคุณแม่เหลือเกิน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ตื่นแล้วเหรอ หิวมั๊ย" มัทกรเปิดประตูเข้ามา ร้องถามคนที่นั่งหันหลังให้ แล้วก็ได้รับการส่ายหน้าปฏิเสธเป็คำตอบ มุกตระการรู้สึกถึงแรงยวบลงของที่นอนอีกด้าน
"งั้นเรามาคุยกันหน่อย เื่เมื่อคืน" น้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกว่าอยู่ในอารมณ์ไหน
"ทำไมมุกไม่บอกพี่สักคำว่าจะไปผับ โทรหาพี่สักกริ๊งเดียวก็ได้ พี่โกรธจริงๆนะเื่นี้น่ะ" มัทกรมองไปที่แฟนสาวที่ยังคงนั่งเกยคางไว้บนเข่านิ่ง
"ไหนบอกว่าไม่เคยเที่ยวผับเที่ยวบาร์ แล้วทำไมถึงกล้าไป ทำไมถึงเชื่อใจคนที่ไม่ได้สนิทชิดเชื้อ โดยเฉพาะ...ไอ้แดน ทำไมถึงเชื่อใจมัน มันให้กินอะไรก็กินอย่างนั้นเหรอ" มัทกรนึกเปรียบกับตัวเอง ขนาดเขาเป็แฟน เอาหลอดไปจ่อถึงปากยังไม่ยอมกินเลย นี่ไอ้แดนมันเป็ใคร ทำไมถึงยอมมัน คิดแล้วยิ่งโมโห
"ขอโทษค่ะ" เสียงแหบเอ่ยขอโทษมาเบาๆ
"ถ้าพี่กับเพื่อนไปช่วยไม่ทัน มันจะเกิดอะไรขึ้นรู้มั๊ย มันไม่จบแบบเมื่อคืนหรอกนะ" มุกตระการปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบๆ ไม่เถียง ไม่แก้ตัวใดๆทั้งสิ้น ปล่อยให้แฟนหนุ่มพูดสิ่งที่อยู่ในใจมาให้หมด
"ต่อไปนี้อย่าไว้ใจใครง่ายๆอีก พี่อาจจะไปช่วยมุกไม่ทันถ้ามีครั้งหน้า"
"ไม่มีแล้วล่ะค่ะ" เสียงแ่เบาตอบออกไปโดยไม่หันมามอง พยายามกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคออย่างยากลำบาก
"มุกจะดูแลตัวเองให้ดี ขอโทษนะคะที่ทำเื่เดือดร้อนให้พี่ๆต้องวุ่นวาย" มัทกรเริ่มรู้สึกแปร่งหู
"ทำไมถึงพูดแบบนี้" ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปหยุดตรงหน้า คิ้วหนาขมวดขึ้นทันทีที่เห็นแพขนตางอนชุ่มไปด้วยหยาดน้ำใส ทันเห็นหยดน้ำตาเม็ดเล็กหยดลงสู่ผิวแก้ม ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นพยายามกลั้นสะอื้น ร่างบางนั่งก้มหน้านิ่ง ไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมาหาเขา
มือหนาเอื้อมไปเก็บกลุ่มผมสลวยที่ตกลงมาปรกหน้าขึ้นทัดหูให้ นั่งลงประจันหน้า มุกตระการเอียงหน้าหนี ก้มลงใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา
"ร้องไห้ทำไมครับ พี่จ๋าดุเพราะเป็ห่วงนะ"
"มุกเป็ผู้หญิงไม่ดีแล้ว มุกทำตัวหน้าไม่อาย พี่มัทไปเป็พี่จ๋าให้คนอื่นเถอะค่ะ" คนตัวเล็กซบหน้าไปกับหัวเข่า พูดเสียงอู้อี้
"ฮึ่ย...จะยกพี่จ๋าให้คนอื่นง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอ พี่เสียใจนะ" มัทกรดึงแขนเล็กที่กอดเข่าออก เชยคางมนขึ้นบังคับให้มองมาที่เขา
"พี่ไม่ได้หมายความว่าพี่เดือดร้อนที่จะไปช่วยมุก พี่หมายถึงพี่อาจจะไปช่วยมุกไม่ทันถ้ามุกไม่บอกพี่ว่าจะไปไหนกับใคร แล้วเื่เมื่อคืนไม่ใช่เื่น่าอายเลย มุกโดนวางยา นั่นมันฤทธิ์ยา มุกไม่ผิดอะไรเลย ฟังพี่นะ ต่อให้เมื่อคืนมุกถูกไอ้แดนมันทำร้าย พี่จ๋าก็จะรักมุกเหมือนเดิม ไม่มีวันเปลี่ยน"
ร่างบางโผเข้ากอดแฟนหนุ่มจนเต็มรัก ้าที่พักพิงหัวใจในยามนี้เหลือเกิน
"ฮือ...มุกกลัว พี่จ๋า...มุกกลัว"
"ไม่ต้องกลัวนะ มุกยังเป็มุกคนเดิม ไม่ได้เสียหายตรงไหนเลย ไอ้แดนก็ไม่ได้ทำอะไร พี่จ๋าก็ไม่ได้ทำอะไร ใช่มั๊ย" เสียงสองถูกนำมาใช้ปลอบโยนในประโยคสุดท้าย มุกตระการพยักหน้าในอ้อมกอด
"แต่เมื่อคืน มุก...ทำ...เอ่อ"
"ลืมมันซะเถอะ พี่ก็พยายามลืมอยู่เนี่ย ติดตาชะมัด"
"ฮื้อออ" เสียงร้องฮื้อพร้อมอาการเขินอาย ทำให้มัทกรหัวเราะร่วน
“มุกขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่มีพี่จ๋ากับเพื่อนๆพี่มาช่วยไว้ มุกต้องตายแน่ๆ มุกคงทนไม่ได้” น้ำตารื้นขึ้นมาอีกรอบเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่แสนโหดร้ายเมื่อคืน
"อย่าไปพูดถึงมันอีกเลยนะ มาเกี่ยวก้อยสัญญากันดีกว่า ต่อไปนี้มุกตระการจะไปไหนกับใคร ต้องบอกมัทกรให้รับทราบและอนุมัติก่อนทุกครั้ง" ร่างน้อยหลุดหัวเราะขำทั้งน้ำตา
"เร็วๆ นี่จริงจัง ไม่ขำสิครับ" แฟนหนุ่มเร่ง ทำสีหน้าจริงจัง จนมุกตระการต้องยอมพูดตามทุกคำ
"เก่งมาก แฟนใครน๊า" มัทกรคลายอ้อมกอด สองมือจับศีรษะแฟนสาวโยกไปมาจนหัวสั่นหัวคลอน แต่ร่างบางกลับหัวเราะร่าอย่างมีความสุข
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" มัทนาเปิดประตูโผล่หน้าเข้ามา
"หมวย...เดี๋ยวนี้โคฟเป็เสียงเคาะประตูได้ด้วยเหรอ ก้าวหน้าใหญ่แล้ว" พี่ชายหันไปแซวยิ้มๆ
"อาหารเช้าพร้อมแล้วจ้า หรือว่าอิ่มกันแล้วจ๊า" มุกตระการเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอน เขินเพื่อนที่เข้ามาเห็นตัวเองอยู่กับแฟนสองต่อสอง
"มุก หวีผมสักหน่อยมั๊ยเพื่อน หัวยุ่งเชียว โดนใครฟัดมาหย๋อ" มัทนาทำหน้าทำเสียงล้อเลียนแบบกวนสุดๆ
"อยากเห็นคนเขาฟัดกันใช่มั๊ย ด๊ายยย" มัทกรรั้งร่างบางมาแบ๊คฮัคโชว์ แล้วก็ได้เสียงโวยวายกลับมาสมใจ
"เฮียทุเรศ คนบ้าอะไรชอบโชว์ นิสัยไม่ดี" ปัง! เสียงปิดประตูดังลั่นตามมา เรียกเสียงหัวเราะจากมัทกรอย่างถูกใจ
"ปกติอยู่กันสองคน ก็ตีกันอย่างนี้ทุกวันรึเปล่าคะ" มุกตระการถามยิ้มๆ
"ก็แบบนี้แหละ ชีวิตมีสีสันดี ถ้ามีมุกมาอยู่ด้วยอีกคนจะสมบูรณ์แบบเลย" น้ำเสียงเ้าชู้บวกกับริมฝีปากนุ่มที่แตะแ่ข้างหูทำเอามุกตระการรีบเด้งตัวออกจากอ้อมกอด เสเอาผมทัดหู ค่อยๆเฝดตัวออกข้างๆ
"เดี๋ยวมุกขอล้างหน้าล้างตาก่อนนะคะ พี่จ๋าทานก่อนเลยค่ะไม่ต้องรอ" พูดจบ หญิงสาวก็วิ่งปร๋อเข้าห้องน้ำไปทันที
238
