ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถบัสโรงเรียน ที่จัดเตรียมไว้สำหรับทัศนศึกษาของนักเรียน พร้อมกำลังมองออกนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย ชายหนุ่มคนนี้เรียกว่า หลิน เทียนหลง
ตอนนี้เขามาทัศนศึกษาบนูเาที่ห่างไกลจากตัวเมือง
“เห้อ" หลินเทียนหลงถอนหายใจออกมาเงียบๆ
‘ไม่น่ามาเลยเรา’
หลินเทียนหลงนั้นเป็เด็กกำพร้า เพราะพ่อแม่ของเขานั้นเสียชีวิตตั่งแต่ยังเด็กตอนนี้เขาอยู่ตัวคนเดียว เขานั้นเป็พวกเก็บตัวไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครซักเท่าไหร่นัก นี่เป็นิสัยที่เขาได้มาตั่งแต่ยังเด็กใน่ที่ เพิ่งเสียพ่อแม่ไปไม่นาน
เขาได้เห็นความจริงมากมายของโลกเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์ ทั้งญาติห่างๆที่คอยพลักไสไล่ส่งเขาราวกับไม่เคยรู้จักกัน ต้องออกมาอยู่คนเดียวใช้ชีวิตคนเดียวตั่งแต่ 10 ขวบจนตอนนี้หลินเทียนหลงอายุได้ 18 ปีแล้ว เนื่องจากมีเงินที่พ่อแม่เหลือทิ้งไว้ให้บวกเข้ากับเงินประกันทำให้มีเงินพอใช่อยู่ใน่ระยะยาวมากๆ จึงทำให้ไม่ลำบากมากนักใน่ 8 ปีที่อยู่คนเดียว
“ถึงแล้วนักเรียนเตรียมตัวลงรถ” เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากหน้ารถ
หลังจากสิ้นเสียงชายวัยกลางคน นักเรียนบนรถก็เริ่มทยอยเก็บของและเดินลงจากรถกัน
…..
….
ตกดึกในวันนั้นเอง…หลินเทียนหลงรู้สึกไม่สบายตัวจึงขออนุญาตอาจารย์ ออกมาเดินเล่นข้างนอก
เหมียว!!
เสียงแมวดังออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง
‘แมวเหรอ?' หลินเทียนหลงคิดพลางหันไปมองต้นทางของเสียง ตอนนี้เขารู้สึกแปลกๆราวกลับมีบางสิ่งดึงดูด ให้เขาเข้าไปดูแมวตัวนั้น
หลินเทียนหลงที่รู้สึกดังนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วตัดสินใจเดินเข้าไปดูแมวที่อยู่ในพุ่มไม้ พลางเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาในใจ
เมื่อเดินผ่านพุ่มไม้ไป เขาก็พบเข้ากับแมวตัวสีดำตัวหนึ่งกำลังจ้องมาที่เขาอย่างเฉยเมย ด้วยดวงตาสีทองเปล่งประกายของมัน
หลินเทียนหลงเห็นดังนั้นก็สับสนเล็กน้อย ถ้าแมวตัวนี้เป็แมวป่าตามปกติแล้วมันควรจะวิ่งหนีเขาไปไกลๆไม่ใช่มายืนจ้องอยู่แบบนี้
‘หรือเป็แมวใครหลุดออกมารึเปล่า’
คิดได้ดังนั้นหลินเทียนหลงก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาแมวตัวนั้นช้าๆ ถ้าแมวตัวนี้ไม่หนีเขาก็มีความเป็ไปได้ที่จะเป็แมวของคนท้องถิ่นของที่นี้ แต่ถ้ามันหนีเขา เขาก็ไม่คิดจะสนใจจะตามมันต่อ…
“แกเป็แมวป่าหรือเปล่าเ้าเหมียว” หลินเทียนหลง พูดขึ้นพร้อมค่อยๆเอื่อมมือเข้าไปหาแมวตัวนั้น
พริบตา ที่มือของหลินเทียนหลงกำลังััเข้ากับเ้าแมว ด้านหน้าของเข้าก็กลายเป็แท่นหินยาวสองเมตรไปเสียแล้ว
"เอ๊ะ.." หลินเทียนหลงร้องออกมาเบาๆ ก่อนจะหันมองไปรอบๆ เขาพบว่าตอนนี้เขาอยู่กลางป่าลึกเสียแล้ว…
“เมือกี้ฉันเดินมาแค่ไม่กี่ก้าวเองหนิ…” เขาพูดขึ้นพร้อมเกาหัวอย่างสับสน
พรึบๆ พรึบๆ
เสียงประหลาดดังขึ้นมาจากบนฟ้าดึงดูดความสนใจของหลินเทียนหลงได้อย่างง่ายดาย
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นดูเขาก็พบกับท้องฟ้าที่กำลังสองแสงสีทองปนดำ ราวกับว่ากำลังมีเทพปีศาจลงมาจุติยังไงอย่างนั้น
“บรื้อ… สยองชิบกลับดีกว่า” หลินเทียนหลงที่เห็นแสงแปลกๆบนท้องฟ้า เขาตัวสั่นเล็กน้อยก่อนตัดสิ้นใจหันหลังเดินกลับทันที
พรึบๆ ปัง!!!!
ทันใดนั้นเองก่อนที่หลินเทียนหลงกำลังจะเดินกลับ สายฟ้าสีทองขนาดั์ก็ผ่าลงมาใส่หลินเทียนหลงทันที
“อ้ากกกกก!” หลินเทียนหลง ร้องออกมาอย่างเ็ปตอนนี้สภาพของเขาตอนนี้มีเืท่วมอยู่ทั่วทั้งร่างกาย ิัเปล่งประกายสีทองเล็กน้อยดวงตาเองก็ท่อประกายสีทองขึ้นมาเล็กน้อย
‘นี่ฉันต้องตายโง่ๆแบบนี้จริงๆเหรอเนี่ย..' หลินเทียนหลงคิดขึ้นมาอย่างเศร้าๆ….
‘เห้อ…ช่างมันและกัน’ หลินเทียนหลงหลับตาลงรับชะตากรรมตอนนี้เขารู้สึกชาไปทั้งตัวและรู้สึกตัวเบาอย่างไม่เคยเป็มาก่อน เขาไม่มีอะไรในโลกนี้ให้ต้องห่วงอยู่แล้ว…พ่อแม่ก็ตายไป 8 ปีแล้ว..เพื่อนก็นับด้วยมือข้างเเดียวได้ แถมไม่ค่อยสนิทนักด้วย แฟนยิ่งไม่ต้องพูดถึง…
[จอมเทพผู้อยู่เหนือทุกสรรพสิ่งค้นพบผู้สืบทอด….ทำการหลอมรวม]
‘หืม’หลินเทียนหลงที่ตอนนี้ปลงกับชีวิตและเตรียมตัวจะตายแล้วสะดุ้งขึ้นมา
[หลอมรวมสำเร็จ…ความเข้ากันได้ของิญญา 100%]
[กำลังเลือกดาวเริ่มต้นที่เหมาะกับผู้ใช้]
เสียงดังประหลาดดังเข้ามาในหัวเขาอย่างต่อเนื่อง
“…”หลินเทียนหลงฟังเสียงในหัวอยู่เงียบๆอย่าง งงๆ
'ปกติคนตายเขาได้ยิงเสียงแบบนี้เหรอ…ช่างเถอะช่างมันอาจจะแค่หลอนไปเอง' คิดเสร็จเขาก็นึกได้ว่ามีหลายๆอย่าแปลกๆไป…เขากำลังจะตายจริงๆรึเปล่า? ทำไมสมองยังทำงานได้อย่างปกติอยู่และอีกอย่าง….ความเ็ปที่เขาได้รับตอนแรกนั้นหายเป็ปลิดทิ้งไปแล้วหรือ….แค่ชาเหรอ?
[พบดาวเริ่มต้นทำการเคลื่อนย้ายิญญา]
สิ้นเสียงประหลาด หลินเทียนหลงรู้สึกเหมือนทุกอย่างดับวูบลงไป…
…..
….
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่ทราบ ตอนนี้หลินเทียนหลงกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเก่าๆเตียงหนึ่งพร้อมร่างกายและหน้าตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย…ผมของเขาตอนนี้ยาวประบ่าแล้ว กลับกันร่างกายของเขานั้นกลายเป็คนผอมซูบแต่สูงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
[ยินดีต้องรับ ตอนนี้ท่านคือผู้ถูกเลือกโดย จอมเทพผู้อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง ผู้อยู่จุดสูงสุดของมหาจักรวาลทั้งปวง ข้าคือระบบ จอมเทพถูกสร้างมาเพื่อให้ผู้ใช้เตรียมพร้อมสำหรับรองรับพลังของจอมเทพ]
'ฮะ…?'หลินเทียนหลงอ่านแล้วรู้สึกสับสนกับสถานการณ์ในตอนนี้ของเขามาก เขาแค่อยากจะเดินไปจับแมวแล้วจู่ๆก็เจอแท่นหิน จู่ๆก็โดนสายฟ้าแปลกๆผ่า แล้วจู่ๆก็มีเสียงอะไรไม่รู้ดังขึ้นมาในหัวแล้วเขาก็มาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ อะไร? เขาไปทำบาปทำกรรมอะไรมา?
[ระบบจะอธิบายให้ทราบสั่นๆ ตอนนี้ท่านอยู่ในร่างใหม่ ของท่าน จักรวาลนี้นั้นเต็มไปด้วยผู้ฝึกยุทธ เซียน เทพ มาร อสูร ที่ฝึกพลังแย่งชิงความเป็นิรันดร์ พลัง อำนาจ และสิ่งต่างๆ ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยการฆ่าฟัน ผู้ใช้ต้องฝึกฝนเอาตัวรอด และแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่จะได้รับพลังของจอมเทพ]
“แล้วทำไมฉันต้องฝึกฟะ” หลินเทียนหลงสบดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก….แต่ในใจตอนนี้เขาค่อนข้างตื่นเต้นมากเลยทีเดียวเนื่องจากไม่ค่อยมีเพื่อนทำให้เขามีเวลาอยู่กับตัวเองค่อนข้างมากและเนื่องจากไม่มีอะไรจะทำ ทำให้เขาต้องซื้อหนังสือต่าง ๆมาอ่านอยู่บ่อยครั้ง ในหมู่หนังสือพวกนั้นก็มีกำลังภายในหรืออะไรพวกนี้ค่อนข้างเยอะด้วย
หลินเทียนหลงมองไปรอบๆซักพักก่อนจะบ่นในใจเงียบๆ
‘แต่…ฉันมีทางเลือกที่ไหน…แต่น่าสนุกดีช่างเถอะ’
“ระบบแล้วจะให้ฉันใช้แกยังไง”หลินเทียนหลงกล่าวออกมา
[ผู้ใช้สามารถเรียกระบบออกมาได้ด้วยการคิดในใจ ระบบจะไม่แนะนำวิธีเอาตัวรอดใดๆ ระบบจะสอนแค่วิธีใช้ระบบ ข้อมูลพื้นฐานบางอย่างและเงื่อนไขต่าง ๆเท่านั้น]
‘ระบบ’หลินเทียนลงได้ยินดังนั้นก็เริ่มลองทันที
[หลินเทียนหลง]
อายุ:15 ปี (อายุิญญา 197 ปี)
ระดับ:0(ไร้พื้นฐาน)
ค่าประสบการณ์: 0%
ฉายา:ไม่มี
เคล็ดบ่มเพาะ:ไม่มี
ทักษะ:ไม่มี
อุปกรณ์สวมใส่:ไม่มี
สายเื:มนุษย์ธรรมดา
พร์:ไร้ขีดจำกัด(เนื่องจากมีระบบทำให้ไร้คอขวด)
แต้มฝึกฝน:0
[ช่องเก็บของ] (สามารถคิดเพื่อเรียกออกมาได้)
[ร้านแลกเปลี่ยน] (สามารถคิดเพื่อเรียกออกมาได้)
‘ตูไปอายุ 197 ตอนไหนฟะ…’หลินเทียนหลงมองที่อายุิญญาของตัวเอง ดวงตาของเขาก็กระตุกเล็กน้อย