"หวัดดีประเทศไทยยยยยยยยยยยยย~~~~”
เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับหนุ่มหล่อน่าตาดีคนหนึ่ง คนๆ นั้นก้คือผมเอง 55555
ผม อาซาฮินะ ซึบารุ จะเรียกบิ๊กไบร์สุดหล่อก้ได้ครับไม่ว่ากัน (พอเลิกเล่นไอ้สัส!) เอาล่ะพักเื่ผมไว้ก่อนเนอะ แต่ถ้าอยากรู้จักหลังไมค์ได้นะครับ//ส่งวิ๊งเบาๆ //
ทุกคนคงสงสัยสินะครับ ว่าผมทำอะไร ที่ไหน ยังไง ไฉนจึงได้มาแหกปากอยู่กลางสนามบินอย่างนี้ ไม่มีไรมากครับผมแค่ทักทายประเทศเทศบ้านเกิดเท่านั้นเอง ก้แหม่ ไม่ได้กลับมาตั้งนานนี่ครับ
ผมเดินลากกระเป๋าออกมาแบบหล่อๆ แต่ทำไมคนถึงมองผมแปลกๆ นะ สงสัยผมหล่อมากอ่ะครับเขาเลยมองกัน//เสยผมเท่ๆ
ระหว่างที่ผมกำลังเดินออกมาหน้าสนามบินนั้นสายตาก้ไปปะทะเข้ากับตาคมของใครคนหนึ่ง ซึ้งกำลังยืนพิงเสาด้วยท่าทางแบดๆ บอกได้คำเดียวเลยครับ อห.หล่อโครต! หล่อไม่เกรงใจใคร หล่อจนมดลูกสั่น (กูไม่มีมดลูกนี้หว่า55555) แต่นั้นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเค้ากำลังเดินมาทางผมครับบบบบบบ! โฮกกกกกกกคนอะไรยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งหล่อ!!
โป๊ก!!!
“โอ๊ยยยยยย” ผมร้องเสียงหลงทันทีที่คนตรงหน้าประเคนมะเหงกงามๆ กลางกะบาลผม อู๊ยยย เขกมาได้ถ้าไม่หล่อนะพ่อจะหนุมานถวายแหวนเลย แต่ไม่เปนไร หล่อให้อภัย (ผมป่าวแรดน๊า~)
“กลับบ้านได้ล่ะ คนเยอะน่ารำคาญชิบ” ร่างสูงพูดขึ้นมานิ่งๆ
“แม็ก!"
“อือ อึ่ก!” ไม่ทันได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ผมก็ะโกอดร่างตรงหน้าทันทีด้วยความคิดถึง จนร่างสุงเซน้อยๆหากแต่แขนแกร่งก็รับร่างของผมได้พอดีเช่นกัน
“งื่อออออออ คิดถึงจังเลยยยยยยยยย”เอ่ยเสียงงุ๊งงิ๊งขณะซุกอกร่างสูงตรงหน้า
ไม่ต้องงงครับผมกำลังจะเฉลย ภูมิใจนำเสนอมาก ไอ่หล่อนี่อ่ะชื่อแม็กม่า แฟนผมเองแหละ5555 ก้อยากให้รู้ว่าแฟนหล่ออ่ะ ไม่เจอตั้งนานหล่อขึ้นเปนูเาหิมาลัยเลยอะครับ(กองมันเล็กอ่ะ)
“อืม กลับกันเถอะ ร้อน” ร่างสูงพูดด้วยท่าทางนิ่งๆ มือก้ลูบหัวผมปุๆอย่างกับลูบหัวน้องหมาก็ไม่ปาน(?)
“งื้ออออออออออ”พยักหน้ารับทั้งยังซุกอกร่างสูงอยู่อย่างนั้น
“หึ เด็กน้อย” ร่างสูงพูดออกมาเบาๆ พลางยกมือลูบหัวผมไปด้วย
ผมแอบเห็นคนรอบๆมองมาทางพวกผมใหญ่เลย แล้วพากันซุบซิบๆ อะไรม่รู้อ่ะ ไม่แปลกหรอกครับก้ผช.สองคนมากอดกันกลางสนามบิน ไม่มองสิแปลก แต่ถามว่าอายมั้ย ไม่ครับกูหน้าหนาพอ!
“หิวมั้ย” ร่างสูงหันมาถามผมขณะรถติดไฟแดง ตอนนี้พวกผมอยู่บนรถแล้วครับ กำลังจะกลับบ้าน
“ไม่อ่ะ อยากนอนมากกว่า นั่งเครื่องมาตั้งนานเหนื่อยมากกกกกกกกก” ผมลากเสียงยาว เอนไปซบไหล่คนข้างๆ เพื่อให้รู้ว่าเหนื่อยจิงๆ
“งั้น ไบร์นอนเถอะ ถึงห้องเด่วแม็กปลุก” พูดขณะลูบหัวผมไปด้วย ผมชอบนะเวลาที่แม็กลูบหัวผมด้วยท่าทางอ่อนโยนแบบนี้ มันเหมือนเขารักถนุถนอมผมยังไงไม่รู้ ผมคิดอะไรไปเรื่อยๆ ขณะซบไหล่ร่างสูงอยู่
อ่า...ง่วงจังพักสายตาหน่อยล่ะกัน หลังจากนั้นผมก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
“หึ” ร่างสุงหัวเราะน้อยๆ ขณะมองร่างบางข้างกาย ยังเหมือนเดิมเลยนะไอ่แสบ พึมพำเบาๆ แล้วจึงออกรถไปเมื่อสัญญาณไฟเปลียนเป็สีเขียว
“อืมม” ผมลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วมองไปรอบๆ แทบกรี๊ดครับ ห้องนี้เป็ห้องสีน้ำตาลเหลืองไม่ใหญ่มาก ในห้องตกแต่งเรียบๆ แต่ดูหรูในขณะเดียวกัน มันจะไม่อะไรเลยถ้าของตกแต่งทั้งหมดไม่ใช่คุมะ ใช่ครับอ่านไม่ผิดหรอกครับทั้งหมดเลย ทั้งตู้เสื้อผ้า โซฟา ที่นอน โคมไฟ ไม่เว้นแม้กระทั้งพรมเช็ดเท้า ริลัคคุมะหมดเลยนะตัวโปรดผมเลยอ่ะ
แกร็ก!
ประตูถูกเปิดพร้อมกับร่างสูงของเ้าของห้อง
“ตื่นนานยัง” พูดพร้อมเดินมานั่งตรงหน้าผม
“แม็กๆ คุมะ~” ผมถามด้วยท่าทางตื่นเต้นจนปิดไม่มิด
“ของขวัญตอนรับกลับบ้าน” พูดด้วยหน้านิ่งๆ คือบางทีมึงก้นิ่งไปนะคำพูดน่ะจะประหยัดไปไหน ได้แต่บ่นอยู่ในใจอ่ะแหละ
“แฟนใครเนี่ยยยยย น่ารักจัง” ผมเอื้อมมือไปบีบแก้มคนตรงหน้าแล้วส่ายไปมาเบาๆ
“คิดถึง” ร่างสูงพูดขึ้นขณะจับมือผมที่บีบแก้มเขาเมื่อกี้ไปแนบแก้มตัวเองแล้วยื่นมือมาลูบหน้าผมเบาๆ อย่างรักใคร่
“กลับมาแล้วนะ” ผมพูดยิ้มๆ สบตาร่างสูงตรงหน้า แม็กจึงรวบตัวผมเข้ากอดจนจมอก
“อย่าไปไหนอีกนะ” แม็กพูดขณะลูบหัวผมไปมา
“อืม” ผมเงยหน้าตอบแม็กขณะอยูในอ้อมกอดของเค้า นั้นทำให้หน้าเราอยู่ใกล้กันแค่คืบ นานเท่าไรแล้วนะที่ไม่ได้กอดแบบนี้ ไม่ได้มองหน้าใกล้ๆ แบบนี้ เราสองคนสบตากันอยู่อย่างนั้นสักพักใบหน้าหล่อก้ขยับเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ ผมหลับตารอรับััจากร่างสูง ไม่นานััอ่อนนุ่มก้ประทับลงบนริมฝีปากผม ไม่ได้มีการลุกล้ำแต่อย่างใดมันเปนจูบที่หวานมาก มากจนผมแทบละลายเลยล่ะครับ เราจูบกันอยู่สักพักผมก้รู้สึกถึงมือที่สอดเข้ามาในเสื้อของผม จากจูบที่อ่อนโยนกลายเป็จูบที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ผมทุบอกร่างสูงรัวๆ เมื่อเริ่มขาดอากาศร่างสูงจึงผละออกแล้วมองหน้าผม
“แฮ่กๆ ยังไม่ใช่ตอนนี้นะที่รัก” ผมบอกแม็กออกไปด้วยอาการหอบนิดๆ จากจูบเมื่อกี้
“ไปอาบน้ำ เด่วพาไปหาไรกิน” แม็กบอกผมแล้วมองไปทางห้องน้ำ
“อือๆ รอแป่บนะ” ผมบอกแม็กยิ้มๆ แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที
*****
1K
