สุดยอดนักฆ่ากลายมาเป็นลูกเขย

บทที่ 25 ไสหัวไปจากลู่ซื่อ!

“คุณหวัง คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” ลู่ชิงเมิ่งกุมหน้าผากตัวเอง พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“หึ! เ๱ื่๵๹นี้ไม่ปล่อยไว้แน่!” หวังปินเย้ยหยัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย “คุณลู่ คุณสวยมากเลยผมอยากได้คุณ”

สีหน้าของลู่ชิงเมิ่งเปลี่ยนไป ยกมือมือปัดมือของหวังปินที่กำลังจะเอื้อมมาหา “คุณหวังคะ เรากำลังคุยเ๱ื่๵๹ธุรกิจ กรุณาให้เกียรติฉันด้วย”

“ฮ่าๆ”

 หวังปินหัวเราะเยาะอย่างดูถูก “ลู่ชิงเมิ่ง อย่าทำเป็๲เล่นตัวไปหน่อยเลย ในเมื่อเธอเลือกที่จะมาคุยเ๱ื่๵๹ความร่วมมือกับฉัน ก็ควรจะเตรียมตัวเตรียมใจมาให้พร้อม ตอนนี้ยังจะมาทำเป็๲เล่นตัวอะไรอีก!”

“วันนี้คุณเอามาแค่แผนธุรกิจ แต่ผมเตรียมอันนี้ไว้แล้ว!”

พูดจบหวังปินก็คว้ากล่องที่วางอยู่ข้างๆ โยนไปตรงหน้าลู่ชิงเมิ่ง กล่องนั้นเปิดออก เผยให้เห็นเสื้อผ้าบางเบาอยู่ข้างใน ใบหน้าของลู่ชิงเมิ่งแดงก่ำในทันที

“ลู่ชิงเมิ่ง ถ้าวันนี้คุณอยากร่วมมือกับพวกเราจริง ๆ ก็ใส่เสื้อผ้าพวกนี้ซะ แล้วไปนอนรอที่โซฟา ปล่อยให้ฉันมีความสุขหน่อย เป็๲ไง?” หวังปินเลียริมฝีปาก สายตามองไล่ไปทั่วร่างกายของเธออย่างไม่ปิดบัง

ลู่ชิงเมิ่งรู้สึกอับอายอย่างที่สุด ความโกรธแล่นเข้ามาในใจ เธอจึงลุกขึ้นยืนทันที

“คิดจะหนีเหรอ?” 

หวังปินหรี่ตาก้าวขวางหน้าเธอ “คุณลู่ คุณนี่มันเยี่ยมไปเลย ผมยังไม่เคยลิ้มลองผู้หญิงแบบคุณมาก่อน”

“หลีกไป!” 

ลู่ชิงเมิ่งพูดเสียงเย็น เธอไม่เหลือความเกรงใจชายคนนี้อีกต่อไป

แต่ทว่าหวังปินไม่มีทีท่าจะหลีกทาง

“เข้ามาในห้องทำงานของผมแล้ว ยังคิดจะออกไปอีกเหรอ?”

“มาถึงตรงหน้าผมแล้ว ยังจะเสแสร้งทำเป็๞คนบริสุทธิ์อีกทำไม!”

เมื่อเห็นหวังปินกำลังพุ่งเข้ามาหา ลู่ชิงเมิ่งจึงทนไม่ไหวคว้าแมวกวักนำโชคบนโต๊ะทำงานฟาดเข้าที่หัวของเขาอย่างแรง

หวังปินร้องลั่นก่อนจะทรุดลงไปกุมหัวตัวเอง

ลู่ชิงเมิ่งมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าซีดเผือด

หวังปินโกรธจนตัวสั่น “นังบ้า! กล้าดียัไงมาตีหัวฉัน! รอรับผลกรรมได้เลย! ฉันจะทำให้บริษัทลู่ของเธอพังพินาศ!”

ลู่ชิงเมิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้อง เธอไม่อยากอยู่กับหวังปินแม้แต่วินาทีเดียวเธออยากกลับบริษัท!

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง บริษัทลู่ก็จัดประชุมผู้บริหารระดับสูงอีกครั้ง

“พึ่งได้ข่าวว่า ทางบริษัทหวังจะขึ้นบัญชีดำบริษัทเรา! เกิดเ๹ื่๪๫อะไรขึ้น!” ลู่กั๋วฟู่ตะคอกด้วยความโกรธ

“พ่อ เ๹ื่๪๫นี้ต้องเป็๞ฝีมือของลู่ชิงเมิ่งแน่ ๆ เป็๞เธอที่ทำทุกอย่างพังพินาศ!”

“คราวนี้ บริษัทเราคงต้องเสียหายหลายล้าน! แถมฉันยังได้ยินมาว่า ลู่ชิงเมิ่งลงมือกับคุณชายหวังด้วย!” ลู่เจียวเจียว๻ะโ๷๞อย่างเกรี้ยวกราด โยนความผิดทั้งหมดให้ลู่ชิงเมิ่ง

“อะไรนะ? มีเ๹ื่๪๫แบบนี้ด้วยเหรอ?” 

ลู่กั๋วฟู่โกรธจนตัวสั่น ตะคอกใส่ลู่ชิงเมิ่ง “ลู่ชิงเมิ่ง แกทำอะไรลงไป!”

“กล้าดียังไงถึงลงมือกับคุณชายหวัง สมองแกมีแต่ขี้เลื่อยหรือไง?” 

ลู่ชิงเมิ่งได้ยินดังนั้นก็รู้สึกน้อยใจ “แต่…แต่หวังปิน เขา…เขาลวนลามฉัน”

“ลวนลาม?”

 ลู่เจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ เหมือนได้ยินเ๹ื่๪๫ตลกที่สุดในโลก “แค่เธอเนี่ยนะ? แสแสร้งทำเป็๞เล่นตัวไปได้  เมื่อปีก่อน แม้แต่ขอทานข้างถนนเธอยังยอมนอนด้วย อย่างน้อยคุณชายหวังเป็๞ถึงลูกชายคนโตของตระกูลหวัง จะด้อยกว่าหลัวเซิงตรงไหน?”

ทุกคำพูดของเธอล้วนแต่แทงใจดำ เป็๞การเหยียดหยามผู้หญิงด้วยกันอย่างร้ายกาจ

แต่ลู่ชิงเมิ่งกลับไม่สามารถโต้แย้งแม้แต่คำเดียว

เพราะเธอทำผิดจริง ๆ

แต่ถ้าเธอไม่สู้ หวังปินก็ต้องทำร้ายเธอ! นอกจากป้องกันตัวเองแล้ว เธอไม่มีทางเลือกอื่น

“ที่ผ่านมา บริษัทเรากับบริษัทหวังก็มีความสัมพันธ์ที่ดี แต่ตอนนี้ แกดันทำเ๹ื่๪๫แบบนี้ขึ้นมา คราวนี้คงจบกันทั้งสองฝ่าย! แกจะรับผิดชอบไหวเหรอ?” 

ลู่เจียวเจียวตวาดเสียงดัง อยากจะพุ่งเข้าไปตบหน้าลู่ชิงเมิ่งสักฉาด “ถ้าแกยังสำนึกผิดอยู่บ้าง ก็รีบไสหัวไปขอโทษคุณชายหวังซะ!”

“คุณชายหวังก็แค่อยากให้แกปรนนิบัติ เขามีความสุขก็เท่านั้น มันเ๹ื่๪๫ใหญ่อะไรนักหนา? แม้แต่ขอทานข้างถนนเธอยังยอม แล้วทำไมจะยอมคุณชายหวังไม่ได้? อีกอย่าง ใน๰่๭๫ไม่กี่ปีมานี้เธอก็คงทำเ๹ื่๪๫แบบนี้มานักต่อนักแล้ว!”

“ลู่เจียวเจียว! พูดให้มันดี ๆ หน่อย!”

“นอกจากหลัวเซิงแล้ว ฉันไม่เคยทำเ๹ื่๪๫แบบนั้น!” 

ใบหน้าของลู่ชิงเมิ่งแดงก่ำ ลู่เจียวเจียวกล้าดียังไงมาดูถูกเธอแบบนี้!

แต่ลู่เจียวเจียวกลับเย้ยหยัน “หึ! ทำหรือไม่ทำ พวกเรารู้กันอยู่แก่ใจ ถ้าไม่อยากไปขอโทษ ก็ไสหัวออกไปจากบริษัทลู่ซะ!”

ที่ผ่านมาลู่เจียวเจียวอยากจะไล่ลู่ชิงเมิ่งออกไปตลอด และตอนนี้โอกาสก็มาถึง เธอไม่มีทางปล่อยมันไปแน่นอน

“ใช่! ก่อนหน้านี้เธอก็พูดเองไม่ใช่เหรอ! ถ้าทำไม่ได้ ก็ไสหัวไป!”

“คนแบบเธอมันก็ได้แต่กินแรงคนอื่น ยังจะมีหน้ามาอยู่ที่บริษัทของพวกเราอีก!”

คนในตระกูลต่างก็๻ะโ๷๞ไล่เธอออกมา อยากจะให้ลู่ชิงเมิ่งรีบไสหัวไป

ลู่ชิงเมิ่งรู้สึกสิ้นหวังอย่างที่สุด ดวงตาแดงก่ำ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงต้องจ้องเล่นงานเธอ ทั้ง ๆ ที่เ๹ื่๪๫นี้ คนที่คิดเป็๞ ก็ต้องรู้ว่าหวังปินเป็๞ฝ่ายไม่ดีเอง

“คุณลุงคะ คุณลุงจะไล่ฉันออกไปด้วยเหรอคะ?”

ลู่ชิงเมิ่งมองไปที่ลู่กั๋วฟู่ เหมือนกำลังอ้อนวอน “ที่ผ่านมา ฉันทำงานที่บริษัทลู่หนักแค่ไหน คุณลุงรู้อยู่แก่ใจ…”

“หุบปาก!” ลู่กั๋วฟู่ยังไม่ทันได้ฟังจบก็ตะคอกขัดขึ้นมาด้วยความโกรธ “ลู่ชิงเมิ่ง เมื่อปีก่อนแกทำให้ลู่ซื่ออับอายขายหน้า ฉันยังไม่ไล่แกออกไป”

“แต่วันนี้ แกกลับทำเ๹ื่๪๫บ้า ๆ แบบนี้ แถมยังกล้าลงมือกับคุณชายหวังอีก! กล้ามากนะ!”

“ไสหัวไปจากบริษัทลู่! นี่เป็๞สิ่งที่แกสัญญาไว้แล้ว”

ลู่ชิงเมิ่งได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเหมือนฟ้าผ่า โลกทั้งใบเงียบลง เธอรู้ดีว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่อาจเปลี่ยนความคิดของคนพวกนี้ที่มีต่อเธอได้

๻ั้๫แ๻่เมื่อปีก่อนในสายตาของพวกเขา เธอ…ได้ตายไปแล้ว!

“คุณลุงใหญ่คะ…”

ลู่ชิงเมิ่งยังไม่ทันได้พูดจบลู่เจียวเจียวก็พุ่งเข้ามาหา ตบหน้าเธออย่างแรง

เพี๊ยะ!