ฮ่า..ตึก..ตัก..ตึก..ตัก(เสียงหอบหายใจ)
“มันเป็เเบบนี้ไปได้อย่างไร ตั้งเเต่ตอนไหนกัน”
“เฮ้พวกเรามันอยู่ตรงนั้น ตามมันไปเร็วเข้า อย่าปล่อยให้มันหลบหนีออกไปได้”
“ไอพวกบัดซบเอย ไล่ตามข้ามาไม่หยุดไม่หย่อนเลยนะ อย่างกะสุนัขดมกลิ่นอย่างไรอย่างนั้น ไล่ล่าตามหาข้ามาตลาด7วัน7คืน กะจะไม่ให้พักกันเลยหรือไง”
มันเป็เพราะอะไรกันเขาเพียงเค่้าจะขายหนังสือก็เเค่นั้น หรือเพราะเขาหลังสือเล่มนั้นเขาเลยจะต้องถูกตามล่าตลอดระยะเวลาเกือบ7วัน มันทำเขาเกิดอาการเหนื่อยล้าเป็อย่างมากเพราะต้องหนี จากการล่าตลอดระยะเวลลาทำให้ท่อเเท้เป็อย่างมาก
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ7วันก่อน ทำให้เขาครุ่นคิดเมื่อเขานั้นเดินขอทานอยู่ตรอกจู่ๆ พวกคนบัดซบเหล่านี้รุมลอบเขาไว้ ทำให้เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตามบุคลเหล่านี้ไป เมื่อไปถึงเขาก็พบกับบุคคลที่เขาคุ้นเลยนั้นคือตาเเก่ ฮาน นั้นเอง
“อะไรกัน ตาเเก่ ฮาน ข้านึกว่าไคร้าตัวข้า เเเต่ข้าไม่นึกเลยว่าจะเป็เ้า มันทำให้ข้านึกไม่ถึงจริงๆ”ซีโร่
“ข้าก็ว่างั้นเหมือนกัน ซีโร่ เอาหละมาเื่กันดีกว่า หนังสืออยู่ที่ไหนเ้าเอามันไปซ้อนไว้ที่ไหน”ฮาน
“หนังสืออะไร เจ้่าพูดเื่อะไร”ซีโร่
“อย่ามาทำเป็ไขสือตีหน้าซืิอข้ารู้ว่ามันอยู่กับตัวเ้า”ฮาน
“ออ เ้าคงหมายถึงหนังสือเล่มนั้น เออ เรียกว่าไรนะ อ่อข้าคิดออกเเล้ว าเทพเ้า สินะ”ซีโร่
“ใช่ในที่จุดเ้าก็จำได้สักที่นะ ซีโร่ เอาละที่นี้ก็บอกมาซะเ้าเอามันไปไว้ที่ไหน”ฮาน
“ก็ข้าให้เ้าไปเเล้วไงละตาเเก่ ฮาน มันจะอยู่กับข้าไปได้อย่างไร ข้าให้มันกับมือของเ้าด้วยตัวของข้าเอง”ซีโร่
ให้ตายไอพวกนี่มันคิดว่าหนังสืออยู่กับ ทำอย่างกะว่าเขาจะโขมยมันออกไปอย่างนั้นเเหละ พูดออกมาได้อย่างไรว่ามันอยู่เขา ช่างพูดออกมาได้คิดว่าเขานั่นเหมือนเด็กสามขวบหรือไง ที่คิดจะหลอกก็หลอกกันได้ ช่างเป็พวกที่หน้าหนายิ่งนัก ที่คิดจะโยนความผิดให้เขาเมื่อทำของหาย ช่างเป็พวกบัดซบสิ้นดี
“เอาละ ฮาน หยุดพูดจา ไรสาระกับไอหนูนี่ซะที ข้าเบื่อเต็มทนเเล้ว ”เคน ธันเดอร์
“เ้าเป็ไครกันชั่งเสีย มารยาทซะจริง ข้ากับกำลังพูดกับตาเเก่ ฮาน อยู่”
“หน่อยเเน่ เ้า…บัดซบนี่ บังอาจมาว่าไร้มารยาท เอาละข้ามีนามว่า เคน เคน ธันเดอร์ เป็พ่อบ้านของตระกูลธันเดอร์”เคน
“อะไรนะตระกลู ธันเดอร์”ซีโร
“5555เป็ไงอึ้งเลยไหมละ ที่นี้รู้ถึงความยิ่งใหญ่ของข้าเเล้วเ้าตกตะลงเลยใช่ไหมละ ว่าไง”เคน
เขาได้อวดความยิ่งใหญ่ของตัวเองเพื่อที่จะข่มขู่ เพื่อให้ซีโร่นั้นรู้ศึกเกร่งกลัวต่ออำนาจบารมีอันยิ่งใหญ่ของตระกูล
เเต่เเล้วการกระทำของซีโร่ที่ยืน เเคะขี้มูกอย่างเฉยเมยเเละสนไครหน้าไหน ตอบกลับเขาราวกับกับว่าตนเองนั้นไม่ได้รู้จักกับตระกูลธันเดอร์ เเละยิ่งใหญ่ของพวกเขาเเต่อย่างใด ซึ่งการกระทำนี้ทำให้พวกเขานั้นเดือดระอุเป็อย่างมาก
“ป่าวอะข้าไม่เห็นจะเคยได้ยิน หรือว่าตระกูลของเ้านั้นดังไม่พอ จนข้านั้นไม่เคยได้รับทราบเื่ราวเเต่อย่างใด”ซีโร่
“ฮึ ข้าก็นึกว่าอยู่เหมือนกัน ขอทานอย่างเ้าคงไม่ทราบถึงบารมีอันยิ่งใหญ่ของพวกข้า”ลูกสมุนเบอร์01
“นี่เเหละพวกไร้การศึกษาที่ ทำได้เพียงขอทานในยาน สลัมเล็กๆ”ลูกสมุนเบอร์02
“หุบปากซะพวกขี้ข้า ไม่เห็นหรือว่าเ้านายกำลังคุยกันอยู่ พวกเ้าไม่ควรที่จะเข้ามาสอดรู้สอดเห็นเื่เ้านาย”ซีโร่
เมื่อซีโร่ได้ะโออกมาต่อว่าพวกเขาว่าเป็พวกขี้ข้า พวกสุนัขรับใช้ที่ทำได้เกาะขาเ้านายเพื่อเเสดงอำนาจมารมี ของตนเองเพื่อให้ตัวเองสูงส่ง นั่นทำให้พวกเขาเกิดอาการมีน้ำโหขึ้นมาเล็กน้อย เสมือนกับว่าซีโร่นั้นได้จี้ป่นในใจพวกเขาว่าเป็เเค่ขี้ข้า เเต่บังอาจตัวขึ้นใหญ่เสมือนเ้านาย เเต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่โต้เถียงอะไรออกไป เพราะการที่ซีโร่พูดมาก็ไม่ใช่ความผิดเเต่ไร ไครบอกให้พวกเขาเกิดมาเป็เพียงเเค่ขี้ข้าละ ถึงกับทำให้ขอทานก็กล้าที่จะดูถูก ดูเเคลนพวกเขาได้คิดเเล้วพวกเขาก็ไฟใจใจขึ้นมา ว่าอยากจะอัดเ้าบัดซบนี่ให้ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วง จนเเม่ของเ้าบ้านี่จำหน้ามันไม่ได้
18K
