ในวันที่โลกสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง กลับมีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่ ทั้งที่มันควรหนีหรือตายไปแล้ว แต่เหมือนว่าสภาพอากาศที่เลวร้ายจะไม่สะทกสะท้านัน้อยเลย ไม่ทำให้ตื่นเลยด้วยซ้ำ แบบนี้ควรคิดว่าเธอขี้เซาหรือหนังหนาดีนะ?
ัน้อยมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ในวัยเด็ก มีหัวกลมๆ กับตาโตๆ เธอไว้ผมสีฟ้าอ่อนยาวจรดพื้น ผิวก็นุ่มละมุนทำให้นึกถึงเด็กแรกเกิด สิ่งที่แปลกและบ่งบอกถึงความเป็ัคือเขาโค้งสวยงามกับหางอ้วนๆ สีน้ำเงินเข้มจนเกือบเป็สีดำ ที่สำคัญคือเธอเปลือยเปล่า
"เป็งานวันเกิดที่อลังการดีจัง ยูฟี่ชอบนะ" ัน้อยเอ่ยด้วยความประทับใจ
ยูฟี่เอ่ยเช่นนั้นเพราะยืนตระหง่านอยู่บนโขดหินเหนือลาวาที่ล้อมรอบ ให้เรียกอีกชื่อคงเป็ทะเลลาวาที่กว้างสุดขอบโลก เพราะโลกใบนี้ถูกลาวากลืนกินไปหมดแล้ว ไม่เว้นกระทั่งถ้ำที่เธออาศัยอยู่ นั่นทำให้ัน้อยสงสัย
"ว่าแต่คุณพ่อที่พ่นไฟปลุกเราหายไปไหนกันนะ...จะเซอร์ไพรส์กันอย่างนี้รึเปล่า"
ัน้อยจำวิธีที่พ่อปลุกตนเป็ประจำได้ ทั้งที่ความจริงไม่มีใครมาพ่นไฟใส่เธอเลย เมื่อครู่ลาวาได้สาดกระเซ็นมาโดนตอนหลับอยู่เฉยๆ ทว่ายูฟี่นึกว่าใครมาปลุก จึงตื่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้...แม้ควรตื่นมานานมากแล้วก็ตาม
กระนั้นเ้าัน้อยก็ไม่รู้ว่านี่คือโลกเมื่อ 4,000 ปีถัดมา
"ออกมาเร็วค่ะ! เพื่อนๆ พ่อ แม่!" ยูฟี่ร้องด้วยเสียงอันดัง
ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ไม่มีใครยอมทำตามคำสั่งของผู้เป็เ้าของวันเกิดเลย เธอทั้งที่ควรรู้ว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่นั้นกลับตื่นเต้น รอเวลาที่จะได้เจอทุกตัวที่ซ่อนอยู่ไม่ไหว จึงเริ่มตามหาด้วยการใช้สิ่งที่มีมาั้แ่เกิด
"ฟู่วววววว"
พ่อเป็ัที่พ่นไฟได้ ทว่าลูกสาวนั้นกำลังพ่นฟองสบู่ออกจากปาก เมื่อใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ก็ก้าวเข้าไปในฟองสบู่ น่าแปลกที่ไม่ได้แตกเมื่อถูกััหรือโดนลาวา ซึ่งก็ดีแล้ว เธอจะจมดิ่งสู่ก้นบึ้งทะเลลาวาด้วยฟองสบู่ที่แข็งแกร่ง
"อยู่ข้างใต้นี้ใช่ไหมล่ะคะ ฮิฮิ"
จ๋อม
ัสาวดิ่งลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อตามหาทุกตัว โดยไม่ว่าจะลงไปลึกหรือนานเพียงใดก็ไม่เจอร่องรอยเลย กระนั้นก็ไม่คิดยอมแพ้ตามประสาเด็กๆ ที่ยังสนุกสนานกับการเล่นซ่อนหา รอยยิ้มของเธอไม่จางหายไปไหนแม้อยู่ท่ามกลางลาวาร้อนระอุ
"ทุกตัวเล่นซ่อนหาเก่งจัง แต่ยูฟี่ไม่ยอมแพ้หรอก"
ครืน
เหมือนใจที่ไม่ยอมแพ้ของเด็กน้อยจะส่งผลไปถึงโลก เธอรู้สึกได้ว่าโลกกำลังสั่นะเื สำหรับผู้ไม่เคยเจอภัยพิบัติเช่นนี้มาก่อนย่อมไม่รู้ จึงไม่สนใจจะปกป้องตนเองเลย คงมีัเพียงตัวเดียวที่รับรู้ว่ากำลังเกิดอะไรกับโลกใบนี้ใกล้ๆ
การสั่นะเืทวีคูณความรุนแรงมากขึ้น ยูฟี่หยุดฟองสบู่ให้อยู่กับที่ด้วยความใคร่รู้ เธอมองไปรอบตัว ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปนอกจากแรงสั่น ทำให้ไม่รู้ตัวว่าจะมีอันตรายใดเกิดขึ้น...ถึงแม้อันตรายเ่าั้จะไม่สามารถทำอันตรายแก่ัน้อยได้ก็เถอะ เธอนอนนาน 4,000 ปีโดยไม่กินอะไรเลยมาแล้ว
"ต้องเป็เซอร์ไพรส์แน่เลย ทุกตัวจะมาหาแล้วใช่ไหม" แววตาของเธอเปล่งประกายไปด้วยความดีใจ
บรึ้ม!!
แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องสูญสิ้น โลกะเิออกเป็เสี่ยงๆ ฟองสบู่ที่มีัน้อยอาศัยอยู่ภายในกระเด็นออกมานอกโลก ลอยเข้าสู่อวกาศที่เย็นสุดขั้ว มันเกิดขึ้นแค่ไม่กี่วินาที มันดูเล็กน้อย ทว่ารุนแรงพอจะทำลายอารยธรรมทุกอย่างบนโลก ยกเว้นฟองสบู่
แต่คงเพราะกระเด็นออกมาเร็วเกินไป ยูฟี่จึงหมดสติลง ปล่อยให้ฟองสบู่ลอยเคว้งคว้างในอวกาศอย่างไร้จุดหมาย ซึ่งปล่อยให้โชคชะตาเลือกก็คงดี เพราะเธอคงไม่โตพอที่จะตัดสินใจด้วยตัวเองได้ ต้องขอบคุณความแข็งแกร่งจากสายเืที่ทำให้อยู่รอดจนทุกวันนี้
กระนั้นยูฟี่ยังรอัทุกตัวออกมาเซอร์ไพรส์อยู่
แม้ว่าโลกจะแตกไปในวันที่เธอตื่นพอดี
(จบตอน)
ไปต่างโลกเพราะดาวะเิ ก็ปกตินี่ ออกจะเกร่อไปเลยด้วยซ้ำ แต่จะไปไหน...ติดตามตอนต่อไปกันเล้ยยยย
934
