เวลา 2เดือนก็ผ่านไป
ในขณะที่หยางจื่อกำลังฝึกอยู่ก็มีหญิงสาวที่งดงามเดินมาทางหยางจื่อหยางจื่อที่สัมผัสได้ว่ามีคนกำลังเดินมาจึงหันไปมองก็เห็นมู่โหลวที่ใส่ชุดสีขาวปกปิดมิดชิดเดินมาทางหยางจื่ออย่างช้าๆ"ไม่ทราบว่าแม่นางมู่โหลวมีธุระอะไรรึ " หยางจื่อกล่าวถาม
"ท่านเจ้าสำนักสั่งให้ข้าแล้วเจ้าออกไปทำภารกิจสังหารโจรป่าที่ออกอาละวาดอยู่ในแขตพื้นที่ของสำนักรับผิดชอบ"มู่โหลวกล่าว "แต่ทำไมต้องเป็นข้าด้วยละให้ผู้อาวุโสไปกับเจ้าน่าจะปลอดภัยกว่าไม่ใช่รึ"หยางจื่อกล่าวอย่างสับสน"ข้าเองก็ไม่รู้แต่ท่านเ้าสำนักสั่งมาแบบนั้น" มู่โหลวกล่าวด้วยความหงุดหงิด
"เข้าใจเเล้ว ภารกิจจะเริ่มวันใหนรึ" หยางจื่อกล่าว
"วันนี้และตอนนี้ เราต้องรีบออกเดินทางก่อนที่จะมีหมู่บ้านเล็ก ๆตกเป็นเหยื่อของพวกมัน"มู่โหลวกล่าว"ตกลงงั้นข้าไปเตรียมตัวก่อนช่วยรอสักครู่"
หยางจื่อกล่าวเสร็จก็รีบเก็บของที่จำเป็นใส่แหวนมิติแล้วเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อสีดำและสะพายดาบสีเงินไว้ข้างหลังซึ่งไม่ต่างจากดาบธรรมดาๆมีแต่หยางจื่อเท่านั้นที่รู้ว่าดาบนี้ไม่ธรรมดา ทั้งสองเดินทางไปยังหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่แถมยอดเขาของสำนักซึ่งอยู่ในแขตรับผิดชอบของสำนักอู่เสียที่ต้องดูแลและในระหว่างทางมู่โหลวก็อธิบายเกี่ยวกับภารกิจในครั้งนี้ให้หยางจื่อฟัง โดยที่พวกหยางจื่อจะต้องทำการสังหารเหล่าโจรป่าทั้งหมดอย่าให้เหลือสักคนและชดใช้ค่าเสียหายให้หมู่บ้านเหล่านั้นแต่เมื่อหยางจื่อได้ยินสิ่งที่พวกโจรป่ากระทำต่อหมู่บ้านเล็ก ๆพวกนั้นหยางจื่อก็รู้สึกโกรธขึ้นมาในทันที "ข้าเข้าใจเเล้วข้าจะสังหารพวกมันโดยไม่ให้เหลือสักคนเดียวเลย"หยางจื่อกล่าวอย่างเย็นชา มู่โหลวที่สังเกตุเห็นสายตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยจิตสังหารของหยางจื่อก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้เพราะดูจากอายุของหยางจื่อเเล้วไม่ควรจะมีจิตสังหารที่รุนแรงเช่นนี้เรื่องนี้แม้แต่ตัวหยางจื่อเองก็ไม่รู้ตัวว่าตนเองได้ปลดปล่อยจิตสังหารที่ทรงพลังออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ"เราใกล้จะถึงเเล้ว" มู่โหลวกล่าว
หยางจื่อหรี่ตาลงและโคจรลมปราณอย่าบ้าคลั่ง2เดือนที่ผ่านมานี้หยางจื่อได้ทะลวงระดับเพิ่มขึ้นมา2 ขั้นทำให้หยางจื่อในตอนนี้อยู่ปราณก่อเกิดขั้นที่ 4เเล้วที่หยางจื่อทะลวงระดับได้รวดเร็วเป็นเพราะโม่หงเย่ได้ให้ทรัพยากรจำนวนมากแก่หยางจื่อและนางยังช่วยหยางจื่อฝึกทักษะดาบ6 ประสานจนสำเร็จตั้งแต่เดือนก่อนเเล้วทำให้หยางจื่อมีความเเข็งแกร่งอย่างมาก "นี่เขาอยู่ปราณก่อเกิดขั้นที่ 4 เเล้วงั้นหรือ!!!!!!!"มู่โหลวกล่าวในใจด้วยความตกตะลึง "ข้าจะเป็นคนสังหารพวกโจรป่าเองเจ้าคอยสนับสนุนข้าก็พอ"หยางจื่อกล่าวกับมู่โหลว "เจ้ามั่นใจหรือว่าเจ้าสามารถทำได้เพราะจากข้อมูลที่มีหัวหน้าโจรป่าอยู่ปราณก่อเกิดขั้นที่ 5 เชียวนะและยังมีลุกน้องที่อยู่ปราณก่อเกิดขั้นที่4 อีกหลายคนเลยนะ" มู่โหลวกล่าว "ไม่จำเป็นต้องกังวลข้าสามารถจัดการพวกมันได้เจ้าแค่คอยจัดการกับพวกที่คิดจะหนีก็พอ"หยางจื่อกล่าว"เข้าใจเเล้ว" มู่โหลวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
สำหรับนางที่เติบโตมาในตระกูลใหญ่นางยังไม่เคยสังหารคนเป็นๆเลยอย่างมากก็แค่สังหารสัตว์อสูรทำให้นางไม่มั่นใจในการสังหารเหล่าโจรป่าเหล่านี้แต่เมื่อหยางจื่อเอ่ยปากจะสังหารเองนางก็ไม่มีความจำเป็นต้องปฏิเสธ เมื่อทั้งสองเริ่มเข้าใกล้หมู่บ้านมากเท่าไหร่ก็ยิ่งได้กลิ่นเลือดและมีควันลอยขึ้นมาหยางจื่อที่เห็นแบบนั้นก็รีบใช้ความเร็วสูงสุดมุ่งตรงไปยังหมู่บ้านในทันที "วันนี้พวกเราได้รับอาหารจำนวนมากและยังมีหญิงสาวอีกเพียบเพราะงั้นคืนนี้เรามาฉลองกันดีกว่า"หัวหน้าโจรป่ากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายแต่ในตอนนั้นเองก็มีเสียงเ็าดังขึ้น
"ผิดแล้วคืนนี้จะไม่มีงานฉลองอะไรทั้งนั้นเพราะพวกแกทุกคนจะต้องตายอยู่ที่นี่"
"ใคร นั่นใคร กล้ากล่า............อ่ะ"
ยังไม่ทันที่ชายคนจะกล่าวจบหัวของชายคนนั้นก็หลุดออกจากบ่าเหล่าโจรป่าที่เห็นเหตุการนี้ก็เริ่มตื่นตระหนกและตะโกนหาคนทำแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาแต่พอรู้สึกตัวอีกทีพวกพ้องโจรป่าก็ค่อยๆถูกสังหารไปที่ละคน"ใครกันมันบังอาจมาสังหารคนของข้า" หัวหน้าโจรกล่าวด้วยความโกรธ
"เป็ข้าเองแล้วเ้าจะทำไม"
หยางจื่อที่โผล่ออกมาจากเงามืดกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาด้วยย่างก้าวภูตพรายบวกกับเงามายาสะบั้นจันทร์ทำให้ความเร็วในการสังหารของหยางจื่อรวดเร็วจนไม่สามารถมองตามได้ทัน"เ้าเป็ใครทำไมถึงต้องสังหารคนของข้า" หัวหน้าโจรมองมาที่หยางจื่อเเล้วกล่าว
"ข้าเป็นศิษย์ของสำนักอู่เสียเหตุผลคงไม่ต้องกล่าว"หยางจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "สำนักอู่เสียงั้นรึเป็นไปไม่ได้ใหนเจ้าพวกสำนักปฐพีคลั่งบอกว่าพวกสำนักอู่เสียจะไม่ส่งคนมายังไงละบัดซบที่สุดเลยเราถูกหลอกเเล้ว" หัวหน้าโจรป่ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยว "พวกเจ้าว่าอย่างไรนะ สำนักปฐพีคลั่งสั่งพวกเจ้ามางั้นเหรอ"หยางจื่อกล่าวถาม "ใช่เเล้วพวกนั้นมันบอกว่าพวกเจ้าไม่สนใจสถานที่แห่งนี้และจะไม่ส่งคนมาที่นี่หากพวกข้าออกปล้นในระแวกนี้"หัวหน้าโจรป่ากล่าว"ขอบคุณสำหรับข้อมูล ถ้างั้นก็ถึงเวลาตายของพวกเ้าเเล้ว"
กล่าวเสร็จหยางจื่อก็เริ่มสังหารโจรป่าทีละคนหัวหน้าโจรป่าที่เห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงรีบหันหลังเเล้วหนีสุดกำลังแต่ก็ถูกหยางจื่อตามจนทัน "เจ้าคิดจะหนีหลังจากที่เจ้าทำเรื่องโหดร้ายกับหมู่บ้านนี้งั้นเหรอ"หยางจื่อกล่าวอย่างเย็นชา "พวกข้าถูกหลอกไม่งั้นพวกข้าคงไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้หรอก"หัวหน้าโจรป่ากล่าวด้วยความกลัวเพราะถึงแม้พลังบ่มเพาะของหัวหน้าโจรป่าจะมากกว่าหยางจื่อแต่ความแข็งแกร่งนั้นต่างกันอย่างมากโดยเฉพาะการสังหารโดยไม่กระพริบตาของหยางจื่อนั้นยิ่งทำให้หัวหน้าโจรป่ารู้สึกหวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ
"ดาบหกประสาน!!!"
"ฉับ ฉับ ๆ ๆ ๆ ๆ"
ร่างกายของหัวหน้าโจรป่าถูกทักษะดาบหกประสานแยกออกเป็หกส่วนซึ่งเป็ภาพที่สะหยองอย่างมาก
----------------------------------------------------------------------------------------
6K
