เสียงฝนโปรยปรายลงบนหลังคาโรงเรียนมัธยมโยซึฮาระอย่างแ่เบา อาราตะ ชินจิ นั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างของห้องเรียนปีสาม ห้อง 2 สายตาจ้องออกไปยังสนามโรงเรียนที่เปียกชุ่ม เขาไม่พูดกับใคร ไม่ร่วมกิจกรรมใดๆ และไม่เคยอยู่ในสายตาของเพื่อนร่วมชั้น
ชินจิเงียบขรึมจนบางคนลือว่าเขาอาจจะมีปัญหาทางบ้าน หรือไม่ก็เป็พวก “ชอบอยู่โลกของตัวเอง” แต่ไม่มีใครรู้ว่าในสมุดโน้ตเล่มเก่าๆ ที่เขาพกติดตัว มีบทกวีสั้นๆ เต็มไปหมด — บทกวีที่เขาเขียนถึงฤดูกาล เสียงฝน และความเหงา
ตรงกันข้ามกับเขาอย่างสิ้นเชิง อาซิมะ คาโฮะ เด็กสาวผู้เป็ดั่งแสงแดดในห้องเรียน เธอเป็รองหัวหน้าห้อง เป็คนจัดงานวัฒนธรรม และเป็หัวหน้าชมรมดนตรี คาโฮะมีรอยยิ้มที่สดใสเหมือนแสงเช้าหลังฝนตก และเสียงหัวเราะของเธอก็เหมือนโน้ตดนตรีที่ฟังแล้วทำให้ใจเบิกบาน
แต่ไม่มีใครรู้ว่า เธอแอบมองอาราตะ ชินจิ อยู่บ่อยๆ
“เขาแปลกดีนะ…” คาโฮะพึมพำกับตัวเองในวันหนึ่ง ระหว่างเก็บหนังสือในห้องสมุด
เธอเคยเห็นเขานั่งอยู่คนเดียวหลังเลิกเรียน เขียนอะไรลงในสมุดเล่มเดิมที่เขาพกอยู่เสมอ และบางครั้งก็แอบเงยหน้ามองท้องฟ้าครึ้มเหมือนกำลังฟังเสียงบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน
วันนั้นฝนตกหนัก คาโฮะลืมร่ม
เธอยืนลังเลอยู่ที่หน้าโรงเรียน มองฝนที่ตกไม่หยุดอยู่ตรงหน้า ทันใดนั้น เงาหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ พร้อมร่มคันเล็กที่เปิดมาครึ่งเดียว
“ใช้สิ” เสียงเขาเรียบๆ แต่มั่นคง
คาโฮะเงยหน้าขึ้น “อาราตะ…คุง?”
“ฉันมีอีกคันในล็อกเกอร์” เขาพูดพลางยื่นร่มให้ ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่รอคำขอบคุณ
คาโฮะยืนมองแผ่นหลังเขาที่ค่อยๆ จางหายไปในม่านฝน แล้วรู้สึกแปลกๆ ในใจ เหมือนโน้ตตัวหนึ่งที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน
วันรุ่งขึ้น เธอเอาร่มมาคืน พร้อมขนมโฮมเมดที่เธอทำเอง และจดหมายน้อยสั้นๆ แนบไว้ในถุง
> “ขอบคุณนะ เมื่อวานร่มของนายช่วยให้ฉันกลับบ้านได้โดยไม่เปียกเลย — คาโฮะ”
อาราตะอ่านจดหมายนั้นใต้ต้นไม้ข้างสนาม แล้วเก็บมันไว้ในสมุดโน้ตเล่มเดิม
วันนั้นฝนยังตก แต่ในหัวใจเขาเหมือนมีแสงแดดส่องผ่านมาเล็กน้อย...
ตอนที่ 1 มาแล้วครับ จะอัพเดท 3 วันต่อ 1 ตอนครับ หรือ อาจจะมาเร็วกว่านั้น ถ้ามีคนสนใจครับ ขอบคุณที่อ่านตอนที่ 1 จบครับ รอติดตามตอนต่อไปได้เลยครับ
8K
