“มึงคิดจะทำอะไรไอไวน์”
“ที่มึงมาหากูแต่เช้าเนี่ย แค่มาถามเื่แค่นี้เองหรอ?”
“….”
“หึๆ เมื่อวานยัยเด็กนั่นขี้แยไม่เบาเลยนะ”
พรึ่บ!!
ร่างหนาของวายุพุ่งตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อน้องชายตัวแสบของเขาอย่างแรง จนร่างสูงที่โดนรุกล้ำค่อยๆแสระยิ้มออกมาพร้อมกับปรายตามองไปยังด้านหลังห้อง ซึ่งตอนนี้สีหน้าของสอง..ลูกน้องคนสนิทของไวน์ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อาจเป็เพราะสองไม่ชอบการกระทำของวายุที่มีต่อเ้านายของตนเอง
“เฮ้อ..ในที่สุดความในใจของพี่ชายที่แสนดีของกูก็เปิดเผยซักที”
พรืบ!
วิรากรพูดจบก็ปัดมือของพี่ชายตัวเองออกทันที สีหน้าที่แฝงไปด้วยความขุ่นเคืองกำลังทำให้บรรยากาศในห้องเริ่มท่าจะไม่ดีเสียแล้ว
“ถ้ามึงไม่ได้คิดอะไรกับนังนั่น แล้วมึงจะโมโหกูกับเื่เมื่อคืนทำไม”
“….”
“เพราะกูรู้ว่ามึงยังไม่ลืมไง กูเลยต้องย้ำเตือนว่าจริงๆแล้วมึงรู้สึกยังไงกันแน่”
“….”
“อย่าลืมคำที่เคยสัญญาไว้กับไอวินสิ”
“ไอไวน์!” วายุขบกรามแน่นด้วยความโมโห
“คำสัญญาที่มึงเคยพูดไว้ก่อนไอวินตายว่ามึงจะไม่หลงรักผู้หญิงที่ชื่อเซียร่า..”
“….”
“หึ ตอนนั้นมึงจะสัญญาเป็ร้อยๆคำพูดก็ได้ เพราะว่าผู้หญิงคนนั้นยังไม่ได้เข้ามาอยู่ในชีวิตเรา แต่ตอนนี้..นังตัวต้นเหตุก็อยู่บ้านถัดไปนี่เอง..ว้า..คำสัญญาในอดีตของมึงยังจะหนักแน่นอยู่มั้ยนะ กูอยากรู้จริงๆ”
นายวิรากรลอบยิ้มมุมปากราวกับกำลังมีแผนการบางอย่างอยู่ในใจ
“มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกู”
“หื้ม”
“มึงอย่าลืมว่ากูมีเมียแล้ว อีกไม่นานกูก็คงจะแต่งงานกับพิ้งค์ มึงเลิกเอาผู้หญิงคนนั้นมาอ้างให้กูเฉไฉได้ละไอไวน์! กูไม่มีวันรู้สึกแบบนั้นกับคนที่ทำร้ายไอวินได้หรอก”
“ฮ่าๆๆ งั้นหรอวะ”
“….”
วายุเงียบไปกับประโยคแสร้งหัวเราะของน้องชาย ภายในใจของเขาเริ่มสับสนกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาอยู่ไม่น้อย และดูเหมือนว่าวายุจะรู้สึกได้ว่าคำตอบของตนเองเป็สิ่งที่ตรงกันข้ามกับความในใจอย่างสิ้นเชิง ซึ่งวิรากรเองก็รู้จักพี่ชายเขาดีไม่แพ้กัน..
“มึงไม่มีวันรู้สึก..แต่ก็ส่งลูกน้องไปช่วยนังนั่นจากการโดนรุมโทรม..”
“ก็เพราะว่าสิ่งที่มึงทำมันเกินไปไง!”
“กูทำเกินไปหรือว่ามึงตัดใจไม่ได้กันแน่!!”
“….”
“กูจะจำคำพูดของมึงเอาไว้นะ ว่ามึงจะไม่มีวันรู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนั้น”
“….”
“เพราะกูจะเป็ตัวแทนของไอวิน..เพื่อพิสูจน์สิ่งที่มึงพูดออกมาทั้งหมดเอง”
ปึก!
“ฟู่วววววว”
ฉันลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก่อนจะหลับตาลงและกำมือถือของนกยูงไว้แน่น ตอนนี้หัวใจของฉันมันเต้นตึกตักราวกับว่าสิ่งที่ตัวเองแอบทำอยู่มันผิด ใช่..ถ้าครั้งนี้ฉันโดนจับได้เหมือนครั้งที่แล้วอีก ผู้ชายที่ชื่อว่าไวน์คงจะไม่ให้โอกาสฉันซ้ำสอง
แต่ตอนนี้ฉันทนอยู่ที่นี่ไม่ไหวอีกแล้วจริงๆ สิ่งที่เขาทำไว้กับฉันมันมากเกินไปกับความอดทนอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่
ตื๊ด..ตื๊ด…
เสียงจากปลายสายดังขึ้นมาพร้อมกับฉันที่ยืนรอฟังเ้าหน้าที่ตำรวจตอบรับด้วยจิตใจอันว้าวุ่น ถ้านกยูงรู้ว่าฉันแอบเอาโทรศัพท์ของเธอมาโทรหาตำรวจแบบนี้ นกยูงคงต้องโกรธฉันมากแน่ๆ
“ฉันขอโทษนะนกยูง..”
แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ เป็เพราะฉันอยากออกไปจากที่นี่..อยากไปตายเอาดาบหน้ามากกว่าอยู่ให้เ้านายของเธอปั่นหัวฉันเล่นไม่เว้นวัน
ครืด..
(สวัสดีครับ)
ตะติด! มีตำรวจรับสายจริงๆด้วย!!
“คุณตำรวจคะ! ช่วยด้วยค่ะ! ฮึก..คือฉะฉันโดนลักพาตัวมาค่ะ”
ฉันพยายามอธิบายกับคุณตำรวจด้วยเสียงที่เบาที่สุด แต่ความหวาดกลัวมันก็เกือบทำให้ฉันสติกระเจิดกระเจิงไปอยู่เหมือนกัน
(ใจเย็นๆนะครับคุณ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ ช่วยบอกสถานที่และชื่อบุคคลที่คุณพอจะรู้จักมาหน่อยครับ ค่อยๆอธิบายนะครับ ใจเย็นๆนะ)
“ค่ะ..คือ..ฉันไม่รู้ว่าฉันที่ไหนเหมือนกัน..รู้แต่ว่าคนที่จับตัวฉันมาเป็คนที่ฆ่าพ่อแม่ของฉันตายค่ะ ฮึก..คุณตำรวจช่วยแกะตำแหน่งที่ฉันอยู่ด้วยเบอร์โทรศัพท์เครื่องนี้ได้มั้ยคะ”
(เดี๋ยวผมจะพยายามนะครับ)
“ฮึกๆๆ ตอนนี้ฉันกลัวมากเลยค่ะ คนที่จับฉันมา..เขาชื่อคุณไวน์..เขาเป็หัวหน้าแก๊งมาเฟียที่นี่และก็แอบลักลอบขนส่งยาเสพติดด้วยนะคะ”
(ส่งยาเสพติดหรอ)
“ค่ะ! คุณตำรวจต้องจับเขาให้ได้นะคะ เขาเป็คนที่เลวร้ายมากจริงๆค่ะ!”
(ผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ)
“คะ..?”
ประโยคทุ้มๆของคุณตำรวจจากปลายสายทำให้ฉันขมวดคิ้วยุ่ง เสียงที่ลอดผ่านมาโทรศัพท์เข้ามา..ทำไมมันถึงทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล ฉันรู้สึกว่าเสียงนี้..มันทำให้ฉันขนลุกั้แ่รับสายครั้งแรกแล้ว
(คุณไวน์คนที่เลวร้ายของเธอ..เขาไม่ได้ขนส่งยาเสพติดอย่างเดียวนะ)
“….”
(แต่เขาเป็คนผลิตอีกด้วย)
“….”
ทันทีที่เสียงทุ้มๆนั้นเริ่มเปลี่ยนไป..เสียงผู้ชายที่ฉันคุ้นหูดีก็เอ่ยประโยคเมื่อกี๊ออกมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ผ่านทางโทรศัพท์ จนทำให้ฉันที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็รูปปั้นได้แต่อ้าปากค้างโดยมีน้ำใสๆไหลออกมาจากตา คงเป็เพราะฉันรู้ดีว่าหลังจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง..
(เธอคิดว่าฉันโง่หรอเซียร่า)
“ฮึก..คุณไวน์..”
(ฉลาดเหมือนกันหนิ..แต่เธอก็ฉลาดน้อยกว่าฉันไปนิดนึงนะ ไม่รู้หรอว่าเบอร์ตำรวจที่เธอโทร มันจะดังเข้ามาที่เครื่องของฉันทุกครั้ง)
“….”
นะนี่มันอะไรกัน..หมายความว่าเขาเป็คนควบคุมทุกอย่างในหมู่บ้านนี้งั้นหรอ
(เด็กดื้ออย่างเธอเนี่ย..ชอบรนหาเื่ใส่ตัวเองจริงๆเลยนะ หึๆ แสบใช่เล่น)
“ฉะ ฉัน..ผิดไปแล้วค่ะคุณไวน์ คือฉัน..”
(ออกมายืนตรงหน้าต่าง)
“คะ..”
เสียงสั่นๆของฉันเอ่ยถามเขาออกไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมๆกัน
(เธอจะออกมาหาฉันที่หน้าต่าง หรือว่าจะให้ฉันไปหาเธอที่ห้อง)
“เอ่อคือ”
(ฉันให้เวลาเธอสามวิ)
พรึ่บ!
เพียงประโยคคำสั่งเดียวของเขามันก็ทำให้ฉันลุกพรวดขึ้นโดยอัตโนมัติ ขาทั้งสองของฉันรีบเร่งฝีเท้าไปยังหน้าต่างที่มันถูกเปิดไว้อยู่ และภาพที่ฉันเห็นตรงหน้ามันก็ทำให้ฉันได้แต่ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
(ถอดเสื้อออก)
เสียงทุ้มใหญ่ของคุณไวน์ลอดผ่านเข้ามาทางสายโทรศัพท์อย่างช้าๆ ดวงตาอันดุดันของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างอีกฝั่งกำลังจ้องมองฉันด้วยใบหน้าสุขุม
“อะ..อะไรนะคะ..”
(ปลดกระดุมของเธอออกทีละเม็ด)
“ฮึก..คุณไวน์..”
(เธออยากให้ฉันไปปลดให้ใช่มั้ย?)
“….”
ผู้ชายที่ยืนเอาโทรศัพท์แนบหูอยู่นั้นเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะค่อยๆกัดริมฝีปากของตัวเองราวกับรอให้ฉันปฏิบัติตามคำสั่ง
พอฉันรวบรวมสติได้แค่เพียงแป๊ปเดียว มือสั่นๆของฉันก็เริ่มปลดกระดุมบนเสื้อเชิ๊ตของตัวเองออกโดยมีสายตาของผู้ชายคนนั้นจับจ้องอยู่ตลอด จนมาถึงกระดุมเม็ดสุดท้ายพร้อมกับน้ำตาบนใบหน้าที่หลั่งไหลลงมาไม่หยุด..ซึ่งตอนนี้ด้านหน้าของฉันมันเห็นไปถึงบราด้านในเกือบครึ่งนึงแล้ว
(ถอดเสื้อออกสิ)
“….”
และคำสั่งของเขานั้นมันก็ทำให้ฉันเม้มปากตัวเองแน่น สองมือของฉันนั้นค่อยๆถอดเสื้อของตัวเองออกด้วยความเ็ป
(หึ..ถอดเสื้อในสีเนื้อลายลูกไม้ของเธอออกด้วย)
“ฮึกคุณไวน์..”
(….)
“คุณ..ทำแบบนี้ทำไม..”
ในที่สุดฉันก็เอ่ยถามเขาด้วยความรู้สึกที่มันอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ความกลัวของฉันในตอนนี้..มันมีมากกว่าความกล้าข้างในใจซะอีก จนคำถามของฉันทำให้ผู้ชายฝั่งตรงข้ามยืนนิ่งไปซักพัก..ก่อนที่เขาก็ลอบยิ้มออกมาอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกหวั่นทุกครั้งเมื่อเห็นมัน..
(เธออยากรู้หรอ)
“….”
(ได้)
“….”
(งั้นเดี๋ยวฉันจะทำให้เธอหายสงสัยเอง เซียร่า..)
ติ๊ด!
สายถูกเขาตัดทิ้งไปอย่างรวดเร็วโดยที่ผู้ชายฝั่งตรงข้ามยกหูโทรศัพท์ออกและเดินหายออกไปจากมุมห้องของตัวเอง ตอนนี้ฉันจึงทำได้แค่เพียงก้าวขาสั่นๆไปใกล้กับหน้าต่างและก้มมองด้านล่าง
เพียงไม่นานฉันก็ได้เห็นร่างสูงโปร่งของคุณไวน์ในชุดไปรเวตเดินนำหน้าลูกน้องมายังบ้านที่ฉันอยู่..และตอนนี้เองเหตุการณ์ที่กะทันหันมันจึงทำให้ฉันแทบจะควบคุมสติตัวเองไม่ไหว
ตึกๆๆๆ
ฉันจึงตัดสินใจที่จะวิ่งออกไปยังชั้นล่างเพื่อขอร้องให้เขาหยุดการกระทำบ้าๆนี้ แต่แล้วผู้ชายคนนั้นก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของฉันก่อนที่จะเดินลงไปยังชั้นล่างเสียอีก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก..เร็วซะจนฉันไม่คิดว่าเขาจะโผล่มาที่นี่ได้
เฮือก!
เสียงหอบหายใจถี่รัว..และสองขาของฉันค่อยๆถอยหลังขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆพร้อมกับจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ซึ่งต่างจากคุณไวน์..ที่ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆออกมาทั้งสิ้น..ยกเว้นแต่เพียงสายตากระหายในกามารมณ์
“คุณไวน์…ยะอย่านะคะ..”
“….”
“ฉะฉันก็ทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างแล้ว..ทำไมคุณถึงยังมาที่นี่”
“ทำไมฉันจะมาบ้านนี้ไม่ได้ล่ะ”
“….”
“นี่มันบ้านของน้องชายฉันนะ”
คุณไวน์เลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับประโยคนั้น ร่างกำยำก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันพร้อมกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าเต็มปอด กลิ่นบุหรี่จางๆจากริมฝีปากของเขาอยู่ใกล้จมูกฉันเพียงนิดเดียวเท่านั้น..
ผลั่ก!!
“ฮึก อ๊ะ!”
ปั้ง!
ฉันร้องด้วยความใเมื่อจู่ๆมือหนาของคุณไวน์ก็ผลักร่างของฉันให้เข้าไปในห้องนอนที่ฉันเพิ่งวิ่งออกมา สายตาของเราทั้งสองจ้องมองกันแค่เพียงแว็บเดียว ประตูบานใหญ่ก็ถูกปิดลงอย่างแรงด้วยน้ำมือของผู้ชายน่ากลัวคนนั้น จนบรรยากาศที่เริ่มทำจิตใจของฉันย่ำแย่ลงทุกที..ตอนนี้ผู้ชายตรงหน้าได้เริ่มลงมือทำอะไรบางอย่างเข้าแล้ว
“คุณไวน์..ฮึก..นะนั่นคุณ..คุณจะทำอะไรคะ”
ฉันที่ถอยหลังไปจนติดกำแพงห้องเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ส่วนเขาก็ได้แต่แสยะยิ้มออกมาราวกับปิศาจร้ายในคราบของคน
“หึ..ถามอะไรแปลกจังวะ”
“….”
“ผู้ชายถอดกางเกงตัวเองออกและมองหน้าผู้หญิงแบบนี้..เธอไม่รู้จริงๆหรอว่ามันหมายความว่ายังไง”
ประโยคแหบพร่าของเขากำลังทำให้ความกลัวของฉันมันครอบงำทุกส่วนภายในร่างกาย ตอนนี้ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด..ทำทุกอย่างแม้กระทั่งพูดเพื่อให้คนเลวๆอย่างเขาได้สติว่ากำลังทำอะไรอยู่
“คะคุณไวน์..ฉัน..ฉันเคยเป็คนที่น้องชายของคุณรักนะคะ”
“แล้วไง”
เขายิ้มบางๆก่อนจะเดินย่างกรายเข้ามาหาฉันที่หมดหนทางหนีไปไหนได้อีกแล้ว
“ฮึก..เพราะฉะนั้น..คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้..แล้วอีกอย่าง..ฮึก”
“….”
“คุณวายุก็คงจะไม่ยอม”
“หึๆๆ งั้นหรอ? แต่มันบอกกับฉันว่ามันไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเลยนะเซียร่า”
“….”
“ฉันไม่รู้ว่าจะสงสาร..หรือว่าสมเพชเธอดี”
“ฮะฮึก..”
คำพูดของเขานั้นกำลังทำลายหัวใจอันเ็ปของฉันให้พังทลายลงอย่างยับเยิน..
พรึ่บ!
“อึ่ก! อ๊ะ!!”
คุณไวน์ผลักร่างของฉันให้นั่งลงไปกับพื้นอย่างรวดเร็ว มือหนาอีกข้างเอื้อมมากระชากผมของฉันโดยที่เขาก็ใช้อีกมือดึงกางเกงในของตัวเองลง จนมันเผยให้เห็นแท่งสีแดงอมชมพูระเรื่อที่กำลังชี้หน้าของฉันอยู่ในตอนนี้
“ฮึกๆๆ มะไม่..คุณไวน์..ฉันขอร้อง..”
“อมมันซะ”
♡
465
