ิจูเห็นสีหน้าสุขุมของสวีข่ายที่ยืนขวางทางอยู่ใบหน้าเล็กๆ ของเธอพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันควัน
สวีข่ายจ้องมองปลาในมือของเธออย่างไม่ปิดบังแล้วถามขึ้นว่า “ิจูนี่เธอเพิ่งไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำมาหรือ?”
หากเป็เมื่อก่อนิจูคงจะตอบกลับเขาไปในทันที
‘บัณฑิตสวี ฉันเพิ่งจับปลามาได้ตัวหนึ่ง นายรอก่อนนะเดี๋ยวฉันทำเสร็จจะเอาไปให้นายกินเป็มื้อเย็น!’
แต่ตอนนี้ิจูกลับชายตามองเขาอย่างเ็า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ“ตาบอดเหรอ? รู้ดีอยู่แล้วยังจะถามอีก!”
พูดจบเธอก็เดินอ้อมเขาออกไป
สวีข่ายยังคงหน้าหนาเช่นเคยเขาถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่ง แล้วขวางทางิจูไว้อีกครั้งขยับรอยยิ้มบนใบหน้าให้กว้างขึ้นเล็กน้อย
“ิจู เธอยังโกรธเื่เมื่อเช้านี้อยู่หรือ? นั่นมันเป็เื่เข้าใจผิดฉันก็แค่โกรธมากเกินไป เพราะเธอเพิ่งมาสารภาพรักกับฉันแต่หลังจากนั้นเธอกลับไปอ้อร้อกับเจียงตั่ว ฉันก็เลย...”
แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่พอคิดถึงผลลัพธ์ของเื่นี้ กลับกลายเป็ว่าิจูจะต้องแต่งงานกับเจียงตั่วสวีข่ายจึงรู้สึกไม่พอใจอยู่มาก เขารู้สึกว่าิจูทรยศเขา และไม่ซื่อสัตย์กับเขาใจง่ายจริงๆ!
สวีข่ายซ่อนความไม่พอใจที่ฉายชัดบนใบหน้าไว้ไม่มิดและพูดออกไปตรงๆ ว่า “ิจูเธอไม่ได้จะแต่งงานกับเจียงตั่วจริงๆ ใช่ไหม? ฉันจะบอกอะไรให้นะเจียงตั่วเป็คนนอกที่ถูกส่งมา เธอไม่รู้พื้นเพของเขาเลย อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามสิ!เงินค่าสินสอดนั่นที่เขาให้เธอ เขายอมให้มาเอง ถ้าเธอไม่อยากคืนให้เขาฉันก็พอมีวิธีช่วยให้เธอเก็บเงินนั่นไว้ได้นะ...”
เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการของสวีข่ายิจูพยายามระงับความรังเกียจในใจอย่างถึงที่สุดเธออยากจะเห็นว่าผู้ชายคนนี้ยังมีแผนการชั่วร้ายอะไรอีก!
“จริงเหรอ? มีวิธีอะไรล่ะ บอกให้ฉันรู้หน่อยสิ”
สวีข่ายเห็นเธอสนใจจริงๆก็คิดว่าเธอคงใจอ่อนแล้ว เขาจึงมองไปรอบๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้
แต่ิจูกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าวก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ยืนพูดตรงนั้นแหละฉันไม่ได้หูหนวก”
สวีข่ายเองก็ไม่ได้พยายามฝืนใจิจูเขาลดเสียงลงแล้วพูดว่า “แค่ไปบอกกับทุกคนว่าเมื่อเช้านี้เจียงตั่วบังคับขืนใจเธอแล้วให้เงินสินสอดห้าร้อยหยวนเพื่อสู่ขอ แค่นั้นเจียงตั่วก็จะถูกจับข้อหาข่มขืนการแต่งงานของพวกเธอก็จะล่มไปเอง แล้วเงินนั่นก็จะเป็ของเธอ ง่ายมากเลยใช่ไหมล่ะ?”
หัวคิ้วของิจูขมวดมุ่นต้องรู้ว่าโทษของการขืนใจผู้หญิงโดยที่ไม่ได้รับการยินยอมในยุคนี้ถือเป็อาชญากรรมร้ายแรงถึงขั้นถูกปะาชีวิต!
ไอ้หมาบ้าตัวนี้จะยืมมือเธอฆ่าเจียงตั่ว!
สวีข่ายพูดจบก็ยิ้มมุมปากดวงตาเป็ประกายสดใส “เป็ไงวิธีนี้ไม่เลวเลยใช่ไหม?”
ตราบใดที่ิจูทำตามที่เขาบอกเขาก็ไม่รังเกียจฐานะสาวบ้านนอกของเธอ แล้วจะยอมแต่งงานด้วยสุดท้ายเงินห้าร้อยหยวนนั่นก็จะเป็ของเขา!
ิจูเงยหน้าขึ้นถ่มน้ำลายใส่ใบหน้าขาวๆ ของเขาทันที
สวีข่ายชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพึ่งรู้ตัวว่าตนเองโดนถ่มน้ำลายใส่หน้า!
เขาเช็ดหน้าอย่างขยะแขยงะโด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “ิจูทำอะไรของเธอน่ะ!”
ิจูหันไปทางกลุ่มบัณฑิตที่กำลังทำงานอยู่ไม่ไกลแล้วะโเสียงดังว่า “ฉันทำอะไร? ฉันต่างหากที่ต้องถามว่า นายคิดจะทำอะไรกันแน่! บัณฑิตสวีตอนที่นายพาคนมาใส่ร้ายฉันถึงที่บ้านในวันนี้ ฉันก็บอกไปแล้วว่าเมื่อก่อนที่ฉันเอาข้าวเอาน้ำไปส่งให้นาย ไม่ใช่เพราะฉันชอบนายเลยสักนิดแต่เพราะฉันเห็นว่านายยากจนเลยรู้สึกสงสาร! ฉันกำลังให้ทานอยู่ต่างหาก!”
“ฉันพูดไปชัดเจนแล้วนะ แต่นายยังหน้าด้านมาขอปลาฉันกินอีกเหรอ? ตอนที่นายเกิดมา แม่ให้หน้านายมาสองชั้นหรือไง? หน้าหนาขนาดนี้นายนี่มันเป็ความอับอายของกลุ่มบัณฑิตจริงๆ! หมาดีไม่ขวางทางคน หลบไปให้พ้นเลยนะ!”
ขณะที่พูดเธอผลักสวีข่ายออกไปอย่างแรง จากนั้นจึงเดินอ้อมเขาออกไปเชิดหน้ายืดหลังตรงและจากไปอย่างเย่อหยิ่ง
พวกบัณฑิตชื่นชอบการดูเื่สนุกแบบนี้อยู่แล้วพวกเขาแต่ละคนมองสวีข่าย แล้วก้มหน้ากระซิบกระซาบกันเอง
สวีข่ายถูกผลักจนโซเซพอทรงตัวได้ก็หันไปเห็นทุกคนกำลังนินทาเื่เขาอยู่ เขากัดฟันอย่างเคียดแค้นเมื่อหันกลับไปมองทิศทางที่ิจูจากไป สายตาของเขาก็เ็าลงทันที
ผู้หญิงคนนี้ต้องผีเข้าแน่ๆ!
ทว่าพอคิดถึงเงินห้าร้อยหยวนของเธอและใบหน้าขาวผ่องกว่าิเสี่ยวเจี๋ย สวีข่ายก็รู้สึกโมโหเสียเหลือเกิน!
......
ในตอนนี้ที่บริเวณริมเขื่อนเจียงตั่วกำลังใส่เสื้อกล้ามขุดคลองอยู่กับชาวบ้านไม่นานก็มีชายร่างผอมสูงเหงื่อท่วมตัวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา
ชายคนนั้นยื่นกระติกน้ำให้เจียงตั่วแล้วโน้มตัวกระซิบถามว่า “หัวหน้าเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? เมื่อกี้ผมทำงานอยู่ตรงนั้นได้ยินพวกเขาพูดกันว่าคุณจะแต่งงานกับิจูแม่ผู้หญิงปากจัดที่ขึ้นชื่อลือชาในหมู่บ้านเสี่ยวจิ่ง!พวกเขาพูดกันเหมือนเป็เื่จริงจังเลย แล้วก็มีเื่ที่พูดๆ กันว่า...จับได้คาหนังคาเขาด้วย?”
เจียงตั่วปักจอบลงดินแล้วหันไปจ้องอีกฝ่ายใบหน้าของเจียงตั่วที่เดิมทีดำคล้ำอยู่แล้วก็ยิ่งมืดครึ้มลงอีกหลายส่วนเขาถามอีกฝ่ายกลับด้วยน้ำเสียงเ็า “เฉียวปินนายรู้จักิจูมาก่อนเหรอ?”
เฉียวปินรีบปฏิเสธทันที“ผมจะไปรู้จักได้ยังไง? แค่ได้ยินว่าเธอนิสัยไม่ดีแล้วชื่อเสียงก็ไม่ค่อยดีนัก ผมไม่มีทางไปยุ่งกับตัวปัญหาแบบนั้นหรอกเวลาเห็นเธออยู่ไกลๆ ผมก็เดินเลี่ยงไปอีกทางตลอดครับ”
“ไม่รู้จัก แล้วเอาแต่พูดตามคนอื่น ใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้น่ะเหรอ?”
เฉียวปิน“...”
นี่มันเื่อะไรกัน?สายตาของหัวหน้าที่มองมามันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
หรือว่าข่าวลือนั่นเป็เื่จริง?
“หัวหน้า คุณกับิจู...”
เจียงตั่วรับกระติกน้ำที่เขายื่นมาบิดฝาออก ก่อนจะเงยหน้ากระดกน้ำสองอึกใหญ่ จากนั้นก็เช็ดปากอย่างลวกๆแล้วพูดเสียงเรียบว่า “ฉันกับหล่อนจะแต่งงานกันแล้วอีกสามวันหลังจากนี้”
คราวนี้เฉียวปินถึงกับตาค้าง!
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหนเขาถึงได้สติกลับมา แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “ทำไม...ทำไมถึงกะทันหันแบบนี้ล่ะครับ? คุณไปรู้จักเธอั้แ่เมื่อไหร่เื่มันพัฒนาไปถึงขั้นนั้นได้ยังไง ทำไมผมไม่เห็นรู้เื่เลยล่ะ?”
มันเป็เื่ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้านี้และไม่สามารถโทษิจูฝ่ายเดียวได้ เพราะ... เขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นกัน
เมื่อคิดถึงรอยแดงที่ทิ้งไว้บนพื้นห้องใต้ดินเจียงตั่วก็เก็บความคิดนั้นไว้ในใจ ไม่ได้บอกอะไรกับเฉียวปินมากนัก“เื่ของฉันนายไม่ต้องยุ่ง ไปทำงานเถอะ”
เฉียวปินกลับต้องลดเสียงลงแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้“หัวหน้า อย่าลืมฐานะของคุณนะครับ การแต่งงานของคุณมีข้อจำกัดแต่งแล้วห้ามหย่าเด็ดขาด...”
1K
