ร่างกายหนากำยำบนอาชาสีดำทะมึนแผ่กลิ่นอายสูงส่งควบม้านำหน้าขบวนกองทหารเล็กๆ ที่เดินทางร่วมขบวนไม่ถึงยี่สิบนาย แต่ทุกคนล้วนดูองอาจทั้งสิ้น บุรุษผู้ที่ดูน่าเกรงขามผู้นี้คือท่านแม่ทัพที่เถ้าแก่เนี่ยซือจี๋กล่าวถึง แท้จริงแล้วบุรุษผู้นี้เป็ถึงแม่ทัพทมิฬแห่งแคว้น และทหารที่ร่วมทางคือทหารในหน่วยพยัคฆ์ดำ แม่ทัพหยางหรง ที่เดินทางไปส่งมอบของสำคัญที่ฮ่องเต้แคว้นอู๋ได้มอบหมายให้ส่งให้ฮ่องเต้แคว้นจ้าวด้วยตัวเอง ซึ่งเมื่อภารกิจสำเร็จลุล่วงก็เดินทางกลับทันที และทุกครั้งที่เขามาทำภารกิจที่แคว้นจ้าวจะต้องหยุดพักที่เมืองหนานหยางแห่งนี้ เพื่อแวะมาเยี่ยมภรรยาของลูกน้องใต้บังคับบัญชาที่เสียชีวิตสละตัวเองปกป้องชาวเมือง
โรงเตี๊ยมของซือจี๋ตอนนี้กำลังคึกคักนักทุกคนต่างยุ่งกันหมดเพราะวันนี้เป็วันที่ท่านแม่ทัพและทหารจะเดินทางมาถึง
ท่านป้าซือจี๋ก็ได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้หลินเฟยเพื่อเตรียมตัวเดินทาง เมื่อถึงวันเดินทางจะได้พร้อมเดินทางได้ทันที
หลินเฟยตอนนี้กลายเป็คุณชายน้อยหน้าหวาน นั่งดูตนเองในกระจกแล้วนึกกังวลนักมองอย่างไรนางก็เหมือนสตรีไม่มีส่วนไหนคล้ายบุรุษสักนิดอย่างไรคงโดนจับได้แน่
"ท่านป้า ซิ่วอิง ข้าว่าข้าคงต้องอยู่แต่ในห้องนี้แล้วกระมัง หากออกไปเห็นทีคงถูกจับได้แน่"
ข้างนอกนั่นคนของท่านเ้าเมืองเต็มไปหมด หลายวันมานี้นางหลบอยู่แต่ในห้องไม่ย่างกลายออกไปไหนเลย
"เ้าอย่าได้กังวลเฟยเอ๋อ"
ท่านป้าว่าพลางหยิบตลับไม้ขึ้นมาวางบนโต๊ะ
" นี่คือยางไม้ชนิดพิเศษของแคว้นจ้าว"
" เอามาทำไมหรือเ้าคะ"
ซิ่วอิงถามขึ้นอย่างสงสัย หลินเฟยนางก็อยากรู้เช่นกัน
"ยางไม้นี้หายากมากและแพงมากด้วย เอาไว้ใช้สำหรับปลอมแปลงใบหน้า หากใช้ยางนี่แตะลงบนส่วนใด ส่วนนั้นก็จะเกิดเป็ผิวขรุขระดำด่างเหมือนเป็แผลเป็ แม้ใช้น้ำก็ไม่สามารถหลุดออกได้"
" แล้วมันล้างออกอย่างไรเล่าเ้าคะ"
หลินเฟยถามอย่างสนใจนัก
ป้าซือจี๋จึงหยิบขวดกระเบื้องขนาดเล็กออกมา
" นี่คือน้ำยาสกัดพิเศษใช้ผสมน้ำแค่สี่ถึงห้าหยด แล้วเอามาล้างหน้า ยางไม้ก็จะหลุดออก"
" โอ้ ของดีนะนี่"
หลินเฟยลองหยิบมาดมๆ ดู ไร้กลิ่น
" แต่มันมีเพียงชุดนี้ชุดเดียวเท่านั้น เ้าต้องใช้ให้มีประโยชน์ที่สุด ชุดหนึ่งใช้ได้เพียงสามครั้ง"
"แล้ว ตอนเดินทางคุณหนูไม่ต้องอาบน้ำหรือเ้า"
เพี้ย!
" นี่แน่ะ"
" ข้าเจ็บนะเ้าคะเถ้าแก่"
" ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าล้างด้วยน้ำเปล่าไม่หลุด หากเ้าทนความเหนียวเหนอะของยางนี่ได้เ้าก็สามารถติดแค่ครั้งเดียวถึงจุดหมายปลายทาง"
" อยู่ได้นานถึงขนาดนั้นเลยหรือเ้าคะ"
จากหนานหยางสู่เมืองหลวงต้องให้เวลาเป็เดือนเลยนะ
" ใช่ แต่ยิ่งติดนานมันจะยิ่งเหนียวเหนอะและคันนิดหน่อย หากเ้าทนได้จะดีมาก"
เอ่ยพร้อมส่งยิ้มเป็กำลังใจมาให้
" เอาก็เอาเ้าค่ะ ข้าไม่มีทางเลือกแล้วหนิ"
" ถ้าอย่างนั้นก่อนจะถึงวันเดินทางเ้าก็ทนอยู่ในห้องนี้ไปพลางๆ ก่อน เมื่อถึงวันเดินทางค่อยเอาออกมาใช้"
" เ้าค่ะ ท่านป้า"
" เดี๋ยวป้าไปดูด้านล่างเสียหน่อย ว่าเด็กๆ จัดเตรียมห้องพักไว้เรียบร้อยหรือไม่"
ว่าแล้วก็ลุกเดินออกไป
" คุณหนูเ้าคะ ท่านแน่ใจหรือว่าจะไม่ให้บ่าวติดตามไปด้วย"
ซิ่วอิงถามพลางทำหน้าเศร้า นางเป็ห่วงคุณหนูของนางนัก หากมีนางไปด้วยหากเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยเหลือกันได้
" ซิ่วอิง เ้าอย่าได้ห่วงไปเลยข้าไม่เป็อันใดไปง่ายๆ หรอก อุตส่าห์อยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ถือว่าข้าก็เก่งพอตัว หากข้าไปถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่แล้วจะรีบส่งข่าวมา และหากข้าได้ที่อยู่ที่แน่นอนจะรีบรับเ้าไปอยู่ด้วยกันดีหรือไม่"
ว่าพลางเดินเข้าไปสวมกอดซิ่วอิง ความจริงก็อยากให้ซิ่วอิงตามไปด้วย แต่หนทางข้างหน้านางเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็อย่างไรบ้าง นางไม่อยากพาซิ่วอิงไปเสี่ยงด้วย รอให้นางมีความมั่นคงกว่านี้ค่อยมารับซิ่วอิงไปอยู่ด้วยกัน ที่แล้วมาซิ่วอิงก็ลำบากเพราะนางมามาก
16K
