ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 37 แผนร้ายของซุนจื้อเสวีย

สวี่หรานมาถามเรื่องนี้โดยเฉพาะ จึงถามขึ้นว่า "ฉันขอเช่าได้ไหมคะ?"

"เช่าได้นะ แต่หัวหน้าหมู่บ้านไปประชุมที่เมืองหลายวัน คงต้องประมาณหนึ่งอาทิตย์เขาถึงจะกลับมา" ซุนจื้อเสวียพูด "คุณคงต้องรอหน่อย"

สวี่หรานไม่ได้คิดว่าจะเช่าได้เร็วขนาดนั้น ครั้งนี้แค่มาถามราคาที่แน่นอน

"ฉันรอได้ค่ะ แต่ฉันอยากรู้ว่าถ้าเช่าสวนผลไม้นั่นต้องจ่ายเท่าไหร่?" 

ซุนจื้อเสวียเห็นว่าสวี่หรานอยากเช่าจริงๆ จึงพูดว่า "สวนผลไม้นั่นเช่ายากนะ ที่กว้างขนาดนั้น ราคาคงไม่น้อย"

"ยังไงก็ต้องมีราคาสิคะ ถ้าแพงเกินไป ฉันก็เช่าไม่ไหวเหมือนกัน"

ซุนจื้อเสวียหวังว่าหมู่บ้านจะมีรายได้มากขึ้น แต่เงินที่ได้ก็ไม่ได้เข้ากระเป๋าเขาอยู่ดี ในเมื่อตอนนี้สวี่หรานอยากเช่า เขาก็ไม่จำเป็นต้องโก่งราคาเกินไป แต่ทว่า…

"เรื่องนี้ผมต้องคิดให้ดี วันนี้ยังตอบไม่ได้หรอก" ปล่อยให้สวี่หรานรอไปก่อน อยากได้สวนผลไม้ก็อย่าคิดว่าจะเช่าได้ง่ายๆ

สวี่หรานไม่ได้คิดอะไรมาก คิดก็คิด เธอกลับไปรอฟังคำตอบก็พอ

ซุนจื้อเสวียคิดแผนร้ายในใจ ตอนนี้สวี่หรานเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน ส่วนภรรยาของนายกู่คนนั้นเขาเล่นสนุกจนพอแล้ว เปลี่ยนรสชาติบ้างก็ดี 

วันตรุษจีนวันที่สิบห้า สวี่หรานกำลังห่อขนมบัวลอยอยู่ที่บ้าน เธอซื้องาดำและถั่วลิสงมาบดเป็นไส้โดยเฉพาะ เหยียนเยว่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ เธอยังไม่เคยกินไส้งาดำมาก่อน

เหยียนฮ่าวเริ่มทำงานตั้งแต่วันที่แปดแล้ว บอกว่าคืนนี้จะกลับมากินขนมบัวลอย แต่ตอนนี้ฟ้ามืดแล้วเขาก็ยังไม่กลับมา

ไม่นานนักซุนจื้อเสวียก็มาถึงบ้าน  วันนี้อู๋ซิ่วหรงพาลูกไปบ้านแม่เขาตั้งใจเลือกเวลานี้มาโดยเฉพาะ

“คุณครูสวี่อยู่บ้านหรือเปล่าครับ? วันนี้ที่กองการผลิตมีเรื่องให้จัดการนิดหน่อย  เหยียนฮ่าวคงกลับมาช้าหน่อย ผมเลยแวะมาคุยเรื่องสวนผลไม้กับคุณด้วย”

ถึงแม้สวี่หรานจะสงสัยว่าทำไมถึงมาคุยเรื่องนี้กันตอนกลางคืน แต่เธอก็ยังเชิญซุนจื้อเสวียนั่งลงก่อน

เหยียนเยว่ เห็นเหยียนฮ่าวยังไม่กลับมาก็ถามขึ้นว่า “พี่สะใภ้ พี่เขาจะกลับมาตอนไหนเหรอคะ?”

ซุนจื้อเสวียก็ตอบว่า “คงอีกไม่นานหรอก พวกเธอสองคนไปดูที่ทุ่งนาสิ   ไปตามเขากลับมาก็ได้”

เหยียนเยว่อยากกินบัวลอยเร็วๆ  จึงพาเหยียนชิวออกไปข้างนอกอย่างมีความสุข

“รีบไปรีบกลับล่ะ”  สวี่หรานตะโกนบอกแต่ก็ไม่ได้ห้าม

พอเห็นว่าในบ้านไม่มีใครแล้วซุนจื้อเสวียก็พูดขึ้นว่า “เรื่องสวนผลไม้ผมคิดมาเรียบร้อยแล้ว ราคาค่าเช่าก็ประมาณสามร้อยกว่าหยวน” 

เมื่อสวี่หรานได้ยินว่าต้องใช้เงินถึงสามร้อยหยวน ก็รู้สึกว่ามันมากเกินไป เพราะตอนนี้เธอมีเงินติดตัวไม่มาก แม้จะรวมกับเงินที่หามาได้และเงินเดือนที่เหยียนฮ่าวเก็บสะสมไว้ ก็ยังไม่ถึงร้อยหยวน นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดที่มีอยู่ ห่างไกลจากสามร้อยหยวนมาก

"สามร้อยกว่าหยวนเลยเหรอคะ งั้นคงเช่าไม่ได้แล้วล่ะค่ะ" ดูเหมือนว่าเธอจะต้องล้มเลิกความตั้งใจแล้ว

ซุนจื้อเสวี่ยเห็นสีหน้าผิดหวังของสวี่หรานจึงรีบพูดขึ้นว่า "จริงๆ แล้วไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนั้นหรอก แค่ผมพูดคำเดียว สวนผลไม้นั้น ห้าสิบหยวนก็เอามาได้แล้ว!"

สวี่หรานได้ยินดังนั้นก็รู้สึกมีหวังขึ้นมาทันที เธอพูดว่า “จริงเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้คงต้องรบกวนหัวหน้าซุนแล้วล่ะค่ะ”

ซุนจื้อเสวี่ยพูดต่อว่า “แต่การเอ่ยปากของผมก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะ ผมเองก็คงช่วยฟรี ๆ ไม่ได้เหมือนกัน!”

"หัวหน้าซุน ถ้าคุณช่วยฉันเรื่องนี้ ฉันจะตอบแทนคุณอย่างงามแน่นอนค่ะ!" สวี่หรานกล่าว "หัวหน้าซุนสูบบุหรี่ไหมคะ ฉันให้คุณ..." สวี่หรานกำลังคิดว่าจะติดสินบนซุนจื้อเสวียยังไงดี แต่ซุนจื้อเสวียกลับพุ่งเข้าหาเธออย่างหื่นกระหาย พูดว่า "หื้ม! ไม่ต้องรอถึงตอนนั้นหรอก ตอบแทนผมตอนนี้เลยก็ได้!" พูดจบเขาก็ทำท่าลวนลามเธอ!