มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่44 : ปืนใหญ่แห่งหานเฟิง

ลมฤดูหนาวพัดผ่านลานฝึกของ สำนักยุทธศาสตรา
เสียงตีเหล็กดังประสานกับเสียงนกเหล็กทดลองที่พุ่งขึ้นกลางอากาศ

เฟิ่งหลงกวัดแกว่งค้อนตีเหล็กขนาดใหญ่ลงบนแท่งเหล็กยาวสามจั้ง
ข้าง ๆ เขา ซูอี้หานเขียนสูตรแรงดันลงบนไม้
ส่วนอวี๋เสียนในห้องเพลิงกำลังชั่งดินไฟด้วยความระมัดระวังถึงระดับผงฝุ่น

“ครั้งนี้ถ้าสำเร็จ...จะไม่มีแคว้นใดในโลกต้านเราได้อีก” — ไป๋หงเหวินพูดพลางจดบันทึก

หานอวี้จินยืนอยู่หน้าเครื่องโลหะยักษ์ที่เพิ่งหล่อเสร็จใหม่
ท่อนเหล็กหนาเรียกว่า “หานเฟิงเบิ้งเทียน” — ปืนใหญ่ต้นแบบรุ่นที่ 1

เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงพลัง

“วันนี้...พวกเราจะไม่เพียงทดสอบอาวุธ
แต่จะทดสอบว่า ‘ปัญญา’ ของคนเราจะยิ่งใหญ่เพียงใด”

การเตรียมการทดสอบ

องค์ชายสาม หานอวี้เหยียน มาถึงพร้อมทหารกองม้าห้าสิบ
ม้าศึกยืนเรียงแถวด้านหลังสนามฝึก
สายลมหนาวพัดธงหานเฟิงปลิวอย่างองอาจ

“พี่ใหญ่!พวกข้าเตรียมพื้นที่รอบนอกไว้หมดแล้ว
หากระเบิดแรงเกินไปจะไม่ลามถึงเมืองแน่!”

หลี่อวิ๋นจิวถือสมุดบันทึกการคำนวณ
เสียงเธอนุ่มนวลแต่หนักแน่น

“แรงดันจากดินไฟที่ใช้ในการขว้างลูกเพลิงต้องลดลงอีกสองส่วน
ไม่เช่นนั้นผนังเหล็กอาจรับไม่ไหว”

อวี๋เสียนหัวเราะเบา ๆพลางถือกระบอกไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยผงดินไฟ

“ดินไฟเหมือนใจคนถ้าน้อยไป มันไม่สู้
ถ้ามากไป... มันก็ระเบิดตาย”

เฟิ่งหลงตอบกลับเสียงดัง

“งั้นก็หวังว่าเจ้าไม่ใส่‘ใจมากเกินไป’ ล่ะนะ ฮ่า ๆ ๆ!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วสนามฝึกคลายความตึงเครียด

การทดสอบครั้งแรก

หานอวี้จินยืนข้างแท่นปืนใหญ่
โม่อี้ (นักวิทยาศาสตร์จากแคว้นฉี)ก้มตัวปรับมุมยิงและใส่ลูกเหล็กกลมเข้าไป

“พร้อมแล้ว!ระยะห่างจากเป้าหมายห้าสิบจั้ง
หากแรงดันถูกต้อง จะยิงทะลุไม้ทั้งสิบชั้น!”

หานอวี้จินพยักหน้า
เขายกมือขึ้น สั่งการเสียงดัง

“จุดไฟ!”

ฟู่มมมม! — เปลวไฟลุกขึ้นที่ชนวน
เสียงระเบิด ตูมมมม! ดังสนั่นจนพื้นสั่นสะเทือน
ลูกเหล็กพุ่งทะยานออกไปกลางท้องฟ้า ปักกลางเป้าไม้จนแตกกระจาย

ทุกคนเฮลั่น!

“สำเร็จแล้ว!”
“มันยิงได้จริง ๆ!”

หานอวี้เหยียนตบหลังพี่ชายอย่างแรง

“นี่มันอาวุธของเทพชัดๆ!”

หานอวี้จินเพียงยิ้ม

“ไม่ใช่ของเทพ...ของมนุษย์ต่างหาก — ที่เชื่อในปัญญา”

 เหตุการณ์ไม่คาดคิด

แต่ก่อนที่เสียงเฉลิมฉลองจะจางลง
อวี๋เสียนตะโกนเสียงดัง

“อย่าเข้าใกล้! มีแรงอัดค้างในท่อ!”

สายลมพัดเศษเถ้าดินไฟเข้าทางช่อง
เกิดเสียง ชื้ด... ชื้ด... ดังขึ้นในลำกล้อง

“ถอยออกไป!” —หานอวี้จินตะโกนสุดเสียง

ตูมมมมมมมม!!

เสียงระเบิดครั้งใหญ่ดังสะเทือนภูเขา
เปลวไฟพุ่งขึ้นฟ้าเป็นควันดำ
แรงอัดสะบัดเศษเหล็กปลิวไปทั่วลานฝึก
เฟิ่งหลงและลูกมือสามคนกระเด็นกระแทกพื้น เลือดอาบ

หลี่อวิ๋นจิวถูกแรงกระแทกจนล้มหานอวี้จินรีบเข้าประคอง
ข้างหลังมีเสียงทหารร้องระงม

“มีคนบาดเจ็บ!ดับเพลิงเร็ว!”
“ปืนใหญ่แตกแล้ว!”

อวี๋เสียนกัดฟันแม้เลือดไหลจากหน้าผาก

“ข้า... ผิดเอง... ข้าใส่ดินไฟมากไปกว่าที่ควร...”

หานอวี้จินส่ายหน้า

“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า
ทุกการสร้างสิ่งใหม่ ต้องแลกด้วยบาดแผล
แต่จะไม่มีใครต้องตายเพราะมันอีก”

สามวันให้หลังเหตุระเบิดถูกส่งรายงานเข้าวังหลวง
กุ้ยเฟยหลินรับข่าวจากเว่ยเซียนและหัวเราะเบา ๆ

“ระเบิดงั้นหรือ... นี่แหละหลักฐานที่ฟ้าให้มา”

องค์ชายรองหานอวี้หลงยิ้มเย็น

“ครั้งนี้ข้าไม่ต้องสร้างข่าวเองด้วยซ้ำ”

เว่ยเซียนก้มตัว

“เราจะยื่นฎีกาให้ฝ่าบาทตรวจสอบสำนักยุทธศาสตราอีกครั้ง
ในข้อหา ‘ทดลองอาวุธต้องห้ามและทำร้ายราษฎร’”

กุ้ยเฟยเอ่ยเสียงเรียบ

“และคราวนี้...ต่อให้เขาพูดด้วยความจริง ก็ไม่มีใครเชื่อ”

ในสำนักยุทธศาสตราเฟิ่งหลงนอนรักษาตัวด้วยแผลไฟไหม้
ลูกมือหนึ่งคนเสียชีวิต

องค์ชายสามนั่งเงียบอยู่หน้าห้อง
มือกำหมัดแน่นจนเลือดซึม

“ข้าควรจะอยู่ตรงนั้นกับพวกเขา...”

หานอวี้จินวางมือบนบ่าของน้องชาย

“เจ้าคือผู้คุ้มกันข้างนอก— ไม่ใช่ผู้ต้องตายในเตา
แต่ถ้าเจ้าอยากชดใช้ก็ช่วยข้าปกป้องคนเหล่านี้จากเล่ห์การเมืองเถิด”

หานอวี้เหยียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ

“ข้าสาบาน...ใครแตะต้องพี่อีก ข้าจะไม่ไว้หน้า!”

คืนนั้น พระเอกกลับไปยังห้องทำงาน
หยิบเศษเหล็กที่บิดงอจากแรงระเบิดขึ้นมาดู
แสงไฟสะท้อนในดวงตาที่นิ่งสงบ

หลี่อวิ๋นจิวเข้ามาช้า ๆ

“ท่านยังไม่พักอีกหรือ?”

“ไม่...ข้ายังต้องหาว่ามันพังตรงไหน
ถ้าไม่แก้ไข... คนที่ตายจะตายเปล่า”

เธอนั่งลงข้าง ๆ

“ข้ารู้... แต่บางทีท่านก็ไม่จำเป็นต้องแบกไว้คนเดียว”

หานอวี้จินนิ่งไปครู่ ก่อนจะยิ้มอ่อน

“เจ้าพูดเหมือนฮองเฮาเลย...”

“ท่านแม่ของท่าน?”

“ใช่...นางก็เคยบอกข้าแบบนี้ เมื่อข้ายังเด็ก
ว่าแสงที่แรงเกินไป ไม่จำเป็นต้องส่องด้วยตัวคนเดียว”

ยามรุ่งสาง
กลุ่มควันจากเตาหลอมยังคงลอยขึ้นไม่หยุด
เฟิ่งหลงที่แม้จะบาดเจ็บยังคงตะโกนออกมาจากเตียง

“อย่าหยุดตีเหล็ก!
ข้าจะไม่ยอมให้ไฟของข้าดับเพียงเพราะกลัวมันอีกแล้ว!”

เสียงค้อนดังกลับขึ้นอีกครั้ง
ทุกคนในสำนักเริ่มทำงานต่อ
แม้บาดแผลยังสดใหม่ แต่หัวใจกลับแข็งแกร่งกว่าเดิม

บนหอสูงสุดหานอวี้จินมองควันสีเทาลอยขึ้นฟ้า
ในมือเขาคือแบบร่างใหม่ของ “ปืนใหญ่หานเฟิง รุ่นที่สอง”
ชื่อที่เขาเขียนไว้ตรงมุมกระดาษ...

「烈風號 — เสียงลมเพลิง」