"อรุณสวัสดิ์ อาเบล"
อลิเซีย ลินและกลุ่มเพื่อนสาว มาโรงเรียนกันแต่เช้า อาเบลมองพวกเธออย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรออกไป เขาตอบรับการทักทายพวกเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
"อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน ยูร่าด้วยนะครับ อรุณสวัสดิ์"
อาเบลยิ้มให้กลุ่มหญิงสาวก่อนจะนั่งลงโต๊ะนั่งของตัวเอง และหันไปทักทายยูร่า ยูร่าพยักตอบรับเบาๆ อาเบลแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรมากมาย ในเวลาไม่นาน นักเรียนเพื่อนร่วมห้องทุกคนก็ทยอยเข้ามาในห้องเรียนกันเกือบจะครบแล้ว เพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา ยูร่าลุกขึ้นเตรียมอธิบายงานต่างๆ ก่อนจะเริ่มเตรียมของที่นำมาบางส่วน ให้ทุกคนไปจัดแจงสถานที่ตกแต่งให้เป็ร้านเมดคาเฟ่
"เอาละรายงานความคืบหน้าเฉพาะบางส่วนก็มีแค่นี้ ละนะ เราจะเริ่มตกแต่งภายในห้องเรียนได้เลยแล้วกัน"
"รับทราบ!!!!!"
นักเรียนหญิงและชายต่างตอบกลับอย่างขยันขันแข็ง พวกเขาพร้อมดำเนิดการตกแต่งตั้งนานแล้ว เพราะเตรียมของตกแต่งมาพร้อม เมื่อได้รับคำสั่งจากยูร่า พวกเขาก็เริ่มลงมือทำในทันที
การตกแต่งเมดคาเฟ่ ดูจะเป็อะไรที่ง่ายดายสำหรับหญิงสาวเป็อย่างมาก เพราะพวกเธอทุกคนมีเซนส์ในเื่ความสวยความงามอยู่ก่อนแล้ว ในการตกแต่งก็สามารถไว้ใจพวกเธอได้ในระดับหนึ่ง ส่วนพวกผู้ชายที่มีอยู่น้อยนิด พวกเขาก็เริ่มทำงานที่ใช้แรงกายช่วยเหลือ ติดนู่น จัดนี่ ยกนั่น วุ่นวายกันสุดๆ การตกแต่งก็ถือว่าใช้เวลาพอสมควร พวกเขาจัดแต่งั้แ่เช้ายันบ่าย เป็เวลาหลายวันที่ใช้ไปกับการตกแต่งห้อง
การตกแต่ง ใช้เวลาไม่นาน พวกเราทั้งหมดก็จัดเตรียมธีมเมดคาเฟ่เสร็จเรียบร้อยแล้ว อาเบลมองดูแล้วรู้สึกทึ่งมาก มันสวยและดูดีเป็อย่างมาก เขาไม่คาดคิดว่าตัวเองจะต้องมามีส่วนร่วมในการทำอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต
"ฮวาฮวา ชุดเมดคาเฟ่ของพวกเราเสร็จแล้วหรอ"
อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากอาเบล มีกลุ่มหญิงสาวเพื่อนร่วมห้องกำลังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ล้อมรอบหญิงสาวสวยคนหนึ่ง พวกเธอถามเื่ชุดเมดออกไปเมื่อได้รับคำตอบกลับมา พวกเธอหลายคนก็รู้สึกตื่นใเป็อย่างมาก กับการออกแบบและตัดชุด ให้กับพวกเพื่อนร่วมห้องทุกคน ทึ่งในความสามารถของฮวาฮวา นักออกแบบสาวสวยมืออาชีพคนนี้ งานของเธอเสร็จเรียบร้อยแล้วในเวลาไม่นานและฝีมือระดับเธอมันจะต้องออกมาดูดีมากแน่ๆ แววตาชื่นชมฮวาฮวาแสดงออกมาให้เห็นในสายตาของหญิงสาวแต่ละคน
"อืม พรุ่งนี้ตอนเช้าๆ ฉันจะเอามาให้ รับรองสวยตามแบบที่ทุกคน้าแน่ รอดูได้เลย"
"อืมมมมมม"
หญิงสาวหลายต่อหลายคนตื่นเต้นดีอกดีใจ ไม่มีหญิงสาวคนคนไหนที่ไม่อยากใส่ชุดสวยๆ หรอก และยิ่งเป็ชุดที่ออกแบบโดยดีไซน์เนอร์มืออาชีพอีก มันจะต้องออกมาดูดีเป็อย่างมากแน่ๆ
"เื่อาหาร ก็ตามที่ทุกคนได้ชิมไปเลยแล้วกันนะ ส่วนวัตถุดิบ ฉันเตรียมเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ก็จัดการเปิดร้านได้เลยคะ"
ยูร่าสรุปข้อมูลความเรียบร้อยทั้งหมดให้ทุกคนได้รับฟัง
"เอาละวันนี้ก็กลับไปพักผ่อนกันได้แล้วทุกคน วันนี้ขอบคุณมาก"
นี่ก็เป็เวลาบ่ายแล้ว นักเรียนทั่วทั้งโรงเรียนก็ทยอยกลับบ้านกัน เพราะทางโรงเรียนให้เวลาในการจัดการหลายวัน ถ้าไม่ขี้เกียดหรือจัดการไม่ดีพอ แต่ละห้องเรียนก็น่าจะเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยกันแล้ว พร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้ที่กำลังจะเริ่มงาน
ในโรงเรียน เวลา่เย็น เงียบสงบเป็อย่างมาก ส่วนบริเวณสวนหลังโรงเรียน ที่ลับประจำของนักเรียนชายและนักเรียนหญิงสองคน อาเบลและลาล่าพวกเขาทั้งคู่ยังไม่ได้กลับบ้านกันเลย เพราะทั้งคู่กำลังพูดคุยภาษากายกันอยู่และเป็เวลานานมากแล้ว อาเบลก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดทำเลย เหมือนความ้าของเขามันมีมากล้นเหลือ เขาทำมานานซะจนลาล่าแทบจะสลบไสลไป
"ผมว่าพอก่อนแล้วกันนะ"
อาเบลเห็นว่าลาล่า หมดแรงทำต่อไม่ไหวแล้วเขาจึงได้หยุด
"อืม"
ลาล่าพยักหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน ทั้งคู่จัดแต่งชุดใกล้จะเสร็จในเวลาไม่นาน ชายหญิงทั้งคู่ก็เตรียมตัวกลับบ้าน ตามเช่นเคยถ้ามืดค่ำอาเบลก็ไปส่งลาล่าถึงหน้าบ้านทุกทีตามปกติ
"ผมกลับก่อนนะครับ ลาล่าเจอกันพรุ่งนี้"
อาเบลยกมือขึ้นเล็กน้อยบอกลาเธอ เตรียมจะหันหลังเดินกลับไปสถานีรถไฟ แต่ขาของเขาไม่ทันได้ก้าวเดิน ก็มีรถยนต์หรูสีดำกระจกทึบ ขับมาด้วยความเร็วเข้ามาจอดหน้าบ้านใกล้ๆกับที่อาเบลยืนอยู่ ก่อนจะที่จะมีคนลงมาจากรถ
"พรืบ"
ขาเรียวยาวสวยได้รูป ก้าวออกมาอย่างสง่างาม เป็หญิงสาวชุดเดรสสีดำ ใบหน้างดงามได้รูป หุ่นสวยเพรียวเพอร์เฟค เธอปิดประตูเสียงดังแสดงท่าทางไม่พอใจเอามากๆ เดินมา ทางอาเบลและลาล่า อาเบลมองสบตาเล็กน้อยเขาไม่ได้ขยับไปไหนเลย เพราะเหมือนเธอจะไม่พอใจเขาเอามากๆ ถ้าอาเบลจำไม่ผิด เธอก็คือเ้าของร้านที่ลาล่าเคยไปทำงาน
"น้าลิอาน่า กลับมาแล้ว น้ามาพอดีเลย ลาล่าจะแนะนำเพื่อนให้รู้จักค่ะ นี่คืออาเบล เพื่อนร่วมห้องชายของลาล่าเอง เขามาส่งลาล่า เพราะเห็นว่ามืดค่ำพอดี"
ลาล่าเร่งรีบแนะนำตัวและอธิบายออกมาอย่างรวดเร็ว เธอประหม่าเล็กน้อย เพราะไม่รู้จะแนะนำอาเบลว่าเป็แฟนหรืออะไรดี บวกกับเห็นท่าทางน้าของตัวเองที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย เธอจึงเห็นควรว่าแนะนำอาเบลแค่เพื่อนน่าจะดีที่สุด
"อาเบล นี่น้าของฉัน น้าลิอาน่า"
"สวัสดีครับ น้าลิอาน่า"
อาเบลทักทายแสดงควาเคารพน้าของเธออย่างสุภาพเรียบร้อย ในใจของเขาหวนนึกถึง ่เวลาที่เขาคุยกับเธอว่าอะไรบ้าง อาเบลได้แต่เหงื่อตกเล็กน้อยเมื่อมองหน้าเธอ
"สวัสดีค่ะ"
เธอตอบรับเล็กน้อย และหันไปพูดกับลาล่า
"ลาล่า อาเนีย ลาเนีย พวกเธอต้องรีบทำการบ้านนะเดี๋ยวมันจะมืดซะก่อน เธอไปสอนน้องตอนนี้เลยได้ไหม"
"ค่ะ คุณน้า อาเบลกลับดีๆนะ"
ลาล่า โบกมือลาอาเบลก่อนจะวิ่งเข้าบ้านไปทันทีโดยในใจโล่งอกเป็อย่างมาก
"อืม"
ลาล่าวิ่งเข้าบ้านโดยไม่ทันได้ยินเสียงตอบกลับของอาเบลเลยแม้แต่น้อย และมันก็ควรจะถึงเวลากลับบ้านของอาเบลสักที อาเบลจึงหันหลังกลับ แต่ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังของอาเบล ทำให้เขาหยุดเดิน
"บอกแล้วไม่ใช่หรอ ว่าห้ามยุ่งกับเธออีก"
เสียงเ็า พูดออกมาไม่ดังมาก แต่มันเย็นเยียดบาดหูของคนฟังได้เลย อาเบลหยุดและหันหลังกลับมามองใบหน้าอันแสนงดงามและเยือกเย็น เขามองดูแววตาของหญิงสาวที่เยือกเย็นเป็น้ำแข็งจ้องมองมาที่เขา ถ้าสายตาเธอฆ่าเขาตายได้ ตัวอาเบลคงจะตายโดยไม่รู้จบเป็แน่
"ผมไม่ได้ยุ่งกับเธอตามที่เคยรับปากไป แต่เป็เธอต่างหากที่เข้ามายุ่งกับผมเอง อีกอย่างนี่มันชีวิตหลานของคุณไม่ใช่ของคุณ เธอจะยุ่งกับใครมันเป็สิทธิของเธอเองด้วย เพราะงั้นคุณควรเคารพการตัดสินใจของเธอ"
"ฮึม แต่ฉันห้ามไม่ให้นายยุ่งกับเธอไง เลิกยุ่งกับเธอซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน"
เธอแค่นเสียงออกมาก่อนจะบังคับขู่เข็ญอาเบลออกไป
"เฟี้ยววววว หมับ"
อาเบลอารมณ์ขึ้นโดยพลัน เขาจะไม่ว่าเลยถ้าจะด่าเขายังไง แต่ถ้าขู่เขาหรือออกคำสั่งกับเขา มันข้ามเส้นของเขาเกินไป อาเบลพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาง้างมือไปด้านหน้าพุ่งตรงหวังจะไปจับเข้าที่ลำคอสวยๆของเธอ โดยคิดจะสั่งสอนแค่เล็กๆน้อยๆ
"พลัวว พลัวว"
ใน่ที่แขนของอาเบลพุ่งตรงไปกำลังจะจับ หญิงสาวใช้ขาเรียวยาวเตะเสยขึ้นมาสองที ขัดขวางการโจมตีอันรวดเร็วของอาเบลได้ มันทำให้อาเบลชะงักหยุดอยู่กับที่ ก่อนที่เธอจะพุ่งะโถอยหลังเว้นระยะห่างออกไป
"หืม"
อาเบลอุทานเล็กน้อย ด้านหลังของเขา ก็มีชายหญิงชุดดำ เกือบ10คนได้ ออกมาเตรียมพร้อมจะเข้าโจมตีอาเบลพร้อมกัน แต่ละคนแผ่รังสีสังหารที่โเี้ออกมามากมาย บรรยากาศในตอนนี้เต็มไปด้วยอารมณ์เคร่งเครียด
"ไม่ต้อง"
หญิงสาวลิอาน่ายกมือ บอกห้ามลูกน้องของเธอก่อนจะปัดชายกระโปรงที่ยับเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหวเมื่อสักครู่นี้
"นายนี่เอง ที่มีปัญหากับ แก๊งสิงโตคลั่ง"
ลิอาน่า เธอรู้ได้ทันทีเลยว่า นักเรียนที่มีเื่กับแก๊งสิงโตคลั่งคืออาเบล ที่เธอรู้เพราะดูจากการเคลื่อนไหว การโจมตี ของอาเบล มันคงไม่มีนักเรียนคนไหนที่สามารถเข้าใกล้เธอทีเผลอได้ขนาดนี้ถ้าไม่ใช่ยอดฝีมือ
"โห้ ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่หรอ ว่าอย่าขู่บังคับผมอีกเป็เด็ดขาด ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน ครั้งนี้ผมจะเห็นแก่ลาล่าแล้วกัน วันนี้ผมจะทำเป็ลืมไม่สนใจมันอีก ไว้เจอกันครับ คนสวย"
อาเบลดึงมือที่ค้างไว้กลับมายกยิ้มที่ใบหน้าหล่อๆกวนๆส่งไปให้ลิอาน่า และหันหลังเดินกลับอย่างช้าๆ เขาเดินผ่านชายชุดดำทั้งสิบคนอย่างไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย และเป็เช่นเดิมลิอาน่าเธอได้รับการปฏิบัติเหมือนก่อนหน้านี้จากอาเบล มันทำให้อารมณ์เธอเสียเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรออกไป
"หัวหน้า!!!"
ลูกน้องที่อยู่ใกล้ลิอาน่าะโเรียกลิอาน่า เขาไม่ทันได้พูดอะไรเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวด้านข้างก็ะโสวนกลับทันที
"ปล่อย ทำตามที่หัวหน้าบอก!!!!"
เสียงดังสนั่นจนได้ยินทั่วทั้งหมด เป็หญิงสาวหัวหน้าองครักษ์ของลิอาน่าะโห้ามปรามลูกน้องที่กำลังจะกระทำอะไรนอกเหนือจากคำสั่ง
"ตึก ตึก ตึก"
เสียงฝีเท้าของอาเบลดังมากหรือ บรรยากาศมันเงียบสงัดเกินไป ทำให้ได้ยินเสียงฝีเท้าอาเบลชัดเจนทุกคนเสียงมันเหมือนจะสะกดให้ร่างกายชายหญิงชุดดำหยุดชะงักทั้งหมด ไม่นานอาเบลก็เดินพ้นซอยไป หญิงสาวหัวหน้าองครักษ์จึงได้ขยับเขยื้อนและสั่งการ
"กลับไปประจำที่ เฝ้าระวังระดับสูงสุด ระดมทีมอื่นๆ มาอีก3ทีม"
เธอสั่งการโดยทันที ลูกน้องแต่ละคนไม่ได้ถามอะไร พวกเขาต่างเคลื่อนที่เร็วไปประจำตำแหน่ง และเฝ้าระวังมาตรการระดับสูงสุด
"นายท่าน"
หญิงสาวหัวหน้าองครักษ์ พุ่งมาหาลิอาน่าและมองเธอเล็กน้อยก่อนจะสังเกตอาการาเ็ที่กำเริบออกมาอย่างเป็ห่วง
"ไม่เป็อะไร แค่เผลอใช้พลังหลบนิดหน่อย"
"แต่...."
"ไปรอที่ห้องทำงานฉัน"
"ค่ะ"
หญิงสาวองครักษ์หายตัวไปทันที ก่อนที่ลิอาน่าจะเปิดประตูเข้าบ้านไป พบกับหลานๆของเธอ และกินข้าวกินปลาก่อนจะขอตัวขึ้นมาทำงาน เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเื่ของอาเบล
363
