"ลากข้าขึ้นไป! ลากข้าขึ้นไปเดี๋ยวนี้!"
เสียงะโแหบพร่าของ ผู้าุโใหญ่ตระกูลหวัง ดังขึ้นกลางสระบัวหรูหราใจกลางจวนตระกูลหวัง สภาพของเขาในตอนนี้ช่างน่าอนาถใจยิ่งนัก ชุดไหมราคาแพงเปียกปอนโชกไปด้วยโคลนเลน มีใบบัวแห้ง ๆ แปะอยู่บนหัว และที่สำคัญคือฟันหน้าของเขาหลุดไปซีกหนึ่งจากการกระแทกกับขอบสระ ส่วนคุณชายหวังนั้นสลบเหมือดลอยคออยู่ข้าง ๆ เหมือนขอนไม้
ทหารยามในจวนนับสิบต่างรีบกุลีกุจอลงไปช่วย แต่อารมณ์ของผู้าุโใหญ่นั้นพุ่งทะลุจุดเดือดไปแล้ว
"ไอ้เด็กนั่น! มันเป็ใคร! ข้าจะสับมันเป็หมื่นชิ้น!"
ทว่า ในขณะที่เขากำลังะเิโทสะอยู่นั้น บนหลังคาจวนแคว้นจ้าวกลับมีเงาร่างสองร่างแอบซ่อนอยู่ พวกเขาคือสายลับจาก ตระกูลลี่ และ ตระกูลเซี่ย ซึ่งเป็อีกสองขั้วอำนาจใหญ่ของเมืองจินไห่ ทั้งคู่ต่างเก็บภาพเหตุการณ์นี้ไว้ด้วยหินบันทึกภาพพลางกลั้นหัวใจไม่ให้หลุดขำออกมา
เพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ข่าว "ผู้าุโหวังหัดดำน้ำโชว์ใบบัว" ก็แพร่สะพัดไปทั่วกลุ่มอำนาจชั้นสูงในแคว้นจ้าว
ที่หอสุราเมฆาคล้อย ผู้าุโจากตระกูลลี่ถึงกับทุบโต๊ะหัวเราะร่า "ฮ่า ๆ ๆ! ตระกูลหวังที่โอหังนักหนา กลับโดนคุณชายชุดขาวจากไหนไม่รู้ดีดกระเด็นมาตกสระน้ำบ้านตัวเอง ราชันย์ขั้น 6 อย่างหวังฉี ช่างทำให้พวกเราขำจนปวดท้องจริง ๆ!"
ความอับอายของตระกูลหวังส่งผลกระทบต่อศักดิ์ศรีของแคว้นจ้าวอย่างเลี่ยงไม่ได้ ผู้าุโใหญ่ตระกูลหวังที่ล้างตัวเสร็จแล้วรีบพุ่งไปที่สมาคมการค้าเพื่อพบกับผู้นำของอีกสองตระกูล ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำด้วยความแค้น
"พวกเ้าจะหัวเราะข้าก็ได้! แต่จำไว้ว่าไอ้เด็กนั่นมันมีวิชาวาร์ปที่ประหลาดนัก หากมันเดินร่อนไปร่อนมาในเมืองจินไห่แคว้นจ้าวแล้วไล่ตบหน้าพวกเราทีละคน หน้าตาของสามตระกูลใหญ่จะเหลืออะไร!"
ผู้าุโตระกูลลี่และตระกูลเซี่ยหยุดขำทันที พวกเขารู้ดีว่าหากปล่อยให้คนนอกมาหยามอำนาจถึงในถิ่นแบบนี้ อิทธิพลของพวกเขาจะสั่นคลอน
"ตกลง... เพื่อรักษาเกียรติของแคว้นจ้าว พวกเราจะร่วมมือกัน" ผู้าุโตระกูลเซี่ยเอ่ยเสียงเย็น "สั่งการลงไป! ปิดล้อมย่านขนมหวานทิศตะวันออก อย่าให้แมลงวันสักตัวบินหนีออกไปได้!"
ในขณะที่กองกำลังนับพันและยอดฝีมือขั้นราชันย์อีก 2 คนจากตระกูลลี่และเซี่ยกำลังเคลื่อนทัพ... หลี่ิ กลับนั่งอยู่บนม้านั่งไม้หน้าแผงลอย "ขนมครกโบราณ" อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
"แม่นางหลิว... เ้าดูสิ ขนมครกเ้านี้กะทิข้นมาก แถมขอบยังกรอบสุด ๆ" หลี่ิคีบขนมครกเข้าปากพลางหลับตาพริ้ม
หลิวรั่วเฉิน มองไปรอบ ๆ ด้วยความกังวล นางััได้ถึงไอสังหารที่โอบล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง "พี่หลี่เ้าคะ... ข้าว่าเราควรรีบกินแล้วรีบไปเถอะ ดูเหมือนว่า 'กองทัพ' กำลังมาหาเรานะเ้าคะ"
"มาก็มาสิ... ข้ายังกินไม่อิ่มเลย" หลี่ิตอบนิ่ง ๆ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็นิ่งสนิทลง รอบแผงขนมครกถูกปิดล้อมด้วยยอดฝีมือชุดเกราะหนาแน่น ผู้าุโใหญ่ทั้งสามตระกูล (รวมหวังฉีที่เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว) ยืนตระหง่านอยู่กลางถนน
"ไอ้หนู! เ้าทำผิดกฎระเบียบเมืองจินไห่แคว้นจ้าว และทำร้ายคนตระกูลใหญ่ จงมอบตัวเสียดี ๆ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกข้ารุมรังแกคนหนุ่ม!"
หลี่ิไม่ได้เงยหน้ามองศัตรู เขาเคี้ยวขนมครกชิ้นสุดท้ายแล้วกดลงชื่อในใจ
‘ระบบ... ลงชื่อเข้าใช้’
[ติ๊ง! ท่านประจำการที่นอกเขตแคว้นต้าเฉียน (ทัวร์แคว้นจ้าว) ต่อเนื่องเป็วันที่สิบสี่] [ท่านได้รับรางวัลระดับ SSR+: 'เนตรสังสาระ'
- เฉพาะวิถีเปรต] [คำอธิบาย: ความสามารถในการดูดซับพลังงานและปราณทุกชนิด การโจมตีด้วยเวทมนตร์หรือลมปราณจะกลายเป็เพียงสารอาหารแก่ผู้ใช้!]
ดวงตาของหลี่ิเปลี่ยนไปวูบหนึ่งเป็วงกลมซ้อนกันหลายชั้นก่อนจะกลับเป็ตาปลาตายตามเดิม เขาพยักหน้าอย่างพอใจ "อืม... วิชาดูดพลังรึ? ก็ดีเหมือนกัน ขนมครกนี่มันเริ่มเย็นแล้ว ข้าอยากได้พลังงานมาอุ่นมันสักหน่อย"
"ตายซะ! ฝ่ามือสามเทพสยบ!"
ยอดฝีมือระดับราชันย์ทั้งสามคนะเิพลังสูงสุดพร้อมกัน คลื่นพลังลมปราณสีทอง สีแดง และสีเขียว พุ่งหมุนเกลียวรวมกันเป็ลำแสงขนาดมหึมาเข้าใส่หลี่ิที่นั่งอยู่บนม้านั่ง แรงกดดันนั้นมหาศาลจนโต๊ะและม้านั่งรอบข้างแหลกเป็ผง
ทว่า หลี่ิเพียงแค่ยกฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นช้า ๆ
วูบบบบบบบบ!
ลำแสงพลังงานที่สามารถทำลายกำแพงเมืองได้ กลับหายวับเข้าไปในฝ่ามือของหลี่ิเหมือนน้ำที่ถูกทรายดูดซึม! ไม่มีเสียงะเิ ไม่มีแรงกระแทก มีเพียงความเงียบงันที่น่าสยดสยอง
หลี่ิสะบัดมือเบา ๆ พลังงานที่ดูดมาถูกเปลี่ยนเป็ความร้อนอ่อน ๆ วิ่งไปที่ถาดขนมครกในมือ "อืม... อุ่นพอดีเลย"
เขาหันไปมองเหล่าผู้าุโที่ยืนอ้าปากค้าง "ขอบคุณพวกเ้ามากนะ พลังงานเมื่อกี้แรงดีจริง ๆ ขนมครกข้ากรอบเหมือนเพิ่งขึ้นจากเตาเลย... พวกเ้าอยากลองสักชิ้นไหม? แต่ต้องจ่ายค่าภาษีที่ทำข้าเสียเวลาเคี้ยวนะ"
ผู้าุโทั้งสามถึงกับหน้าซีดเผือด พลังที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขา กลับถูกนำไปใช้เป็แค่ "ถ่าน" อุ่นขนมครก!
4K
![คนหวงเมีย [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1616258473_94138667.webp)
